Grienden proberen wanhopig boven het lawaai van scheepsmotoren uit te komen. Maar als het te druk wordt, verliezen ze de strijd.
Een groep grienden.
Wat doe je als scheepsverkeer zoveel lawaai maakt dat je je soortgenoten niet meer kunt horen? Nóg harder schreeuwen – als dat tenminste lukt. Een Europees team van biologen beschrijft in het Journal of Experimental Biology hoe een groep grienden in de Straat van Gibraltar in de problemen komt door het onderwaterlawaai.
Jaarlijks varen er ruim 60.000 schepen door de smalle zeestraat die de Atlantische Oceaan met de Middellandse Zee verbindt. Het veroorzaakt lokaal geluidsniveaus van tussen de 79 en 144 decibel: vergelijkbaar met respectievelijk een rumoerig restaurant en een luide stofzuiger. Pech voor de walvissen, die zelf diverse geluiden produceren om met soortgenoten te communiceren, variërend van laagfrequent tot hoogfrequent en van kort tot complex. De geluiden zijn essentieel om bijvoorbeeld na een duik naar voedsel groepsgenoten terug te vinden of om een partner te zoeken.
De biologen ontdekten dat de grienden in reactie op het scheepslawaai ook luider werden, tenminste: waar het de korte en hoogfrequente roep betrof. Maar in het geval van de laagfrequente roep kunnen ze simpelweg niet nóg harder schreeuwen. En dat maakt de communicatie voor de toch al kwetsbare populatie extra ingewikkeld.
Elke zondag kiest de hoofdredactie de opvallendste verhalen van de week en vertelt over wat er speelt op de redactie