Kinetische kunst Kunstenaar Zoro Feigl (43) werkt aan een expositie, bouwt aan een kunstwerk voor Artis en ontwierp voor het eerst een decor voor een theatervoorstelling: een vloer van klei waarin alles trilt en golft. „De aarde krijgt in deze voorstelling letterlijk een eigen karakter.”
Zoro Feigl bij een van zijn installaties in galerie Vriend van Bavink.
Net mijn twee zoons naar school gebracht. Hun moeder en ik doen week om week, ik zie ze dus pas volgende week maandag weer. Hoewel het parttime ouderschap soms best praktisch is, begint het missen al zodra ze de schoolpoort binnen lopen.
Over een half uurtje staan mijn twee stagiairs Vratko en Bente in het atelier dus ik ga gelijk door. Ik gooi de rolpoort open van de loods in Antwerpen, waar ik woon en werk. We beginnen met koffie. Deze week gaan we verschillende werken installeren in mijn tentoonstelling How water grows bij Vriend van Bavink, de Amsterdamse galerie waar ik sinds vorig jaar mee samenwerk. Ik maak vooral bewegende kunstwerken, soms grote installaties, die vaak machinaal aangedreven zijn en die gaan over toeval, serendipiteit, het oncontroleerbare in de natuur. Voor Bavink maakte ik werken waarin water centraal staat; vloeiende vormen die samenklonteren en weer oplossen, die organische vormen aannemen, door mij gemaakt en geregisseerd, maar toch onvoorspelbaar.
Vanuit Antwerpen met een vol busje op weg naar Utrecht. Kwart voor 9 kom ik aan bij de enorme witte dome op de parking van tuincentrum Steck. Deze is speciaal neergezet voor Klei, een voorstelling van het Utrechtse theatergezelschap Schweigman&. Ik ontmoette Boukje Schweigman op Oerol in 2023, haar werk kende ik al, en al gauw ontstond het plan om iets samen te gaan doen: het fysieke theater van Boukje in samenwerking met mijn bewegend werk.
Zoro Feigl stapt in zijn busje om naar Utrecht te rijden, waar hij voor theatergezelschap Schweigman& een kleipodium heeft ontworpen.
Dit is mijn eerste decorontwerp, voor een concept dat Boukje en ik samen hebben ontwikkeld. Ik maakte een bewegend landschap van natte klei, de grond trilt en golft. De aarde krijgt in deze voorstelling letterlijk een eigen karakter, hij wordt een medespeler, laat van zich horen en gaat een dialoog aan met de medespelers – en dat is best een gewelddadige dialoog.
Met het hele team – muziek, licht, spelers, decor, regie – bespreken we de veranderingen en wensen, daarna gaan we aan de slag met wat kleine aanpassingen en het doorlopen van een aantal scènes. Bijzonder om te zien hoe de disciplines hier samenwerken. Heel anders dan in mijn eigen praktijk, waar ik zelf de eindregie heb. De input die je van elkaar krijgt creëert veel nieuwe mogelijkheden.
Door naar Amsterdam om mijn expo bij Vriend van Bavink te gaan opbouwen en waar ik de komende dagen logeer bij mijn moeder, journalist en kunstenaar Ine Poppe. Vriend van Bavink is een galerie die is opgericht door Meier Boersma en Ruben Bunder, beiden ken ik al sinds mijn jeugd in Amsterdam. Met een kop koffie en mandarijntjes overleg ik met de galeriehouders, mijn stagiairs en mijn vriendin Eva, ze is ook kunstenaar. De eerste opstelling heeft last van hinderlijke reflecties waardoor het werk niet goed uitkomt. We besluiten het om te gooien. Na wat geschuif valt alles op zijn plek.
Zoro Feigl in zijn busje, onderweg naar Utrecht.
De laatste aanpassingen van het kleipodium voor de voorstelling ‘Klei’ van Schweigman&.
Samen met Bente, Meier en Vratko in de galerie om de werken op te hangen, af te stellen en kabels te trekken langs het plafond. Morgen de vieze plekken op de muren weer witten. Ik heb altijd zwarte handen en dat laat zijn sporen na in deze white cube. Er zit een kunstwerk bij dat afgevuld wordt met olie en pigmenten, dat is een heel precies werkje en het wordt echt een kliederboel als het misgaat. Ik heb altijd een rol keukenpapier bij de hand – maar een beetje smerig wordt het altijd wel bij mij.
Rustige ochtend, ik schrijf een handleiding voor de suppoosten, doe administratie, overleg telefonisch met Boukje. Dinsdag opent in het Zuiderzeemuseum de tentoonstelling Met nieuwe ogen, met ook een werk van mij: Drifters, een werk waar ik vijftien kompassen uit de collectie van het museum met een magneet in beweging zet. In Amsterdam plak ik het laatste kabeltje af. Nog één keer dweilen en dan is het klaar!
Gastenboek in galerie Vriend van Bavink.
Eerst naar de tandarts, niks aan de hand, dat is altijd fijn. Vandaag is de opening van mijn tentoonstelling bij Bavink. Ik kan helaas niet bij de generale repetitie van Klei zijn, die ook vandaag is.
’s Ochtends werk ik aan mijn installatie voor Artis. Voor het vernieuwde aquarium daar ga ik volgende week beginnen met het installeren van een soort zuilen van staal en kunststof, de installatie werkt met dezelfde techniek die ook in How water grows zit. Het wordt een hele logistieke puzzel. De doorgangen naar de techniekruimte zijn krap, de onderdelen zwaar en groot. Het gaat veel precies sjouwwerk worden en dat is pittig. Mijn werk komt vaak pas op locatie volledig samen. Hoe vaak dingen ook getest, gepast en gemeten zijn, het blijft spannend hoe het dan uitpakt.
De eerste gasten druppelen tegen half 4 binnen voor de opening. Het is alweer een tijd geleden dat ik iets in Amsterdam deed, heel leuk om zoveel oude bekenden over de vloer te hebben en enthousiaste reacties te horen. Al mijn werk beweegt in onregelmatige ritmes, gezamenlijk vormt het een constant wisselende compositie van beeld en geluid die zich niet laat overstemmen door het geroezemoes van de bezoekers.
Naar Utrecht, waar vanavond de eerste try-out van Klei plaatsvindt. Best spannend, het is alweer een paar dagen geleden dat ik de laatste stappen heb gezien en er is veel veranderd. De puzzelstukjes vallen nu op hun plaats. Bij het applaus voel ik me trots dat ik hier een deel van heb mogen uitmaken. ‘s Nachts naar Antwerpen met Oté Maloya op de speakers. De muziek is heel low tech, beetje elektronisch, met veel funk. Ik weet eigenlijk niet precies waar ze over zingen maar dat hoeft ook niet. Dat geldt ook voor mijn werk: je hoeft het niet helemaal te snappen om er toch een bepaald gevoel bij te krijgen.
Voorstelling ‘Klei’ van Schweigman&, met een decor van Zoro Feigl.
Morgen ga ik samen met Eva een werk van haar plaatsen in een abdijpark net onder Antwerpen. Daarvoor moet ik nog even een beugeltje lassen, dus ik duik mijn atelier weer in. Als mijn jongens er niet zijn wordt er ook in het weekend gewerkt. Morgen komen ze weer, dan bouw ik samen met hen aan nieuwe ideetjes.
How water grows. Tentoonstelling bij Vriend van Bavink Gallery, Amsterdam, t/m 4 juli.Klei. Theatervoorstelling van Schweigman& en HIIIT. Speelt t/m 27 juni in Utrecht.Hoe water groeit. Permanente installatie bij Artis Aquarium Amsterdam, opent deze zomer. Met nieuwe ogen. Tentoonstelling in Zuiderzeemuseum Enkhuizen, t/m 30 augustus.