De Nederlandse kijker bleek afgelopen dinsdag niet echt zitten te wachten op het Eurovisie Songfestival, maar in Wenen is dat gevoel heel anders. NU.nl vroeg Nederlandse fans: waarom ga je tóch naar het Songfestival nu Nederland boycot?
Geen Nederlands liedje, geen Claude, S10 of Joost Klein op het podium en dus ook veel minder interesse vanuit de Nederlandse kijker. Dinsdag keken er 541.000 mensen naar de eerste halve finale, terwijl dat eerder bij halve finales waar Nederland niet in zat ruim het dubbele was. Meer daarover kun je hieronder lezen.
En toch: de organisatie achter het Songfestival publiceerde cijfers van de 95.000 verkochte tickets en wat blijkt: Nederland staat in de top 10 van landen die de meeste kaarten kochten.
NU.nl deed een oproep: "Ga jij naar het Songfestival? Laat het ons dan weten." Daar kwamen tientallen reacties op met enthousiaste verhalen van mensen die al heel vaak zijn geweest en nu niet wilden overslaan. Maar ook mensen die nu juist voor het eerst gaan.
René Snel gaat al jaren naar het Songfestival, hij was er vorige keer in Wenen (in 2015) ook al bij. Dit jaar heeft hij wel getwijfeld, vertelt hij. "Ik vind het heel terecht dat Nederland in ieder geval een daad heeft gesteld. Zo zou ik dat noemen. Maar ik hou heel erg van het Eurovisie Songfestival en ik hou heel erg van dit festijn. Ik noem het echt de Olympische Spelen van muziek en performance."
Voor Snel voelde het heel dubbel. Hij staat achter de boycot. En toch stond hij dinsdag al in de zaal en vanavond en zaterdag ook weer. "Ik vind ook echt een beetje dat de EBU (de European Broadcasting Union, red.) zwabberbeleid voert. Maar het Songfestival betekent zoveel voor mij. Het is ook een moment voor mijn zus en mij om samen iets te ondernemen met een vriendin. Het is andere mensen ontmoeten uit Europa."
Veel fans die reageerden op onze oproep delen dat gevoel: tijdens het Songfestival komen mensen van over de hele wereld samen en vieren een weeklang feest met elkaar. Dat willen veel mensen dit jaar toch weer opnieuw beleven, ondanks het uitblijven van een Nederlandse inzending.
Frank Otten werkt als vrijwilliger achter de schermen tijdens deze editie. Dat deed hij sinds 2011, toen het Songfestival in Düsseldorf was, al een paar keer. Hij werkt als delegatie teamleider en staat zo dicht bij vier landen die vanavond in de tweede halve finale staan. Hij komt dus ook achter de schermen, zoals je hem op onderstaande foto op het podium ziet voor de repetities.
Otten heeft er heel bewust voor gekozen dit jaar weer te gaan helpen achter de schermen. "Dit is mijn passie. Ik begrijp het politieke aspect ook heel goed, maar ik kies heel bewust om dit wel te doen. Er gebeurt zoveel in de wereld, ik probeer me daar zo min mogelijk mee bezig te houden. Je ontneemt jezelf anders ook een hoop vreugde."
"Ik ken zoveel leuke mensen, zoveel leuke delegaties. Doe ik dat dan niet door keuzes van de EBU en AVROTROS? Ik respecteer de keuzes van beide, maar ik mag dus ook iets anders beslissen."
Voor Azael Antonio Ortega Jaen is het Songfestival veel meer dan alleen een wedstrijd waar Nederland aan meedoet. "Natuurlijk, als Nederland wél mee zou doen is het extra feest, extra spanning en nog meer hype. Dat ga ik ook niet ontkennen. Maar dat Nederland dit jaar niet meedoet is voor mij eigenlijk al oud nieuws. Dat wisten we al sinds december vorig jaar."
"Ik ga gewoon omdat ik van het hele festival hou. De sfeer in de stad, al die fans, de vlaggen, de muziek overal. Het is gewoon één grote bubbel waar iedereen voor hetzelfde komt: genieten. Dat gevoel krijg je nergens anders zo. En dit jaarwilde ik al helemaal niet missen: zeventig jaar Songfestival. Dat is toch gewoon bijzonder om een keer live mee te maken."
Om toch aan het dubbele gevoel dat Snel erbij had een stem te geven, draagt hij tijdens de halve finales en de finale op zaterdag een poloshirt met de leus 'niet in mijn naam' erop, zoals hieronder te zien is. De leus slaat op de gelijknamige campagne van Oxfam Novib waarmee Nederlanders zich uitspreken tegen het geweld in Gaza en Libanon.
"In de drie kleuren van de Palestijnse vlag. Groot achterop en op mijn borst wat kleiner. Ook in het Engels. Ik had heel erg het gevoel dat ik het niet niet kon. Kijk: ik kan ook weglopen als Israël optreedt. Of boe roepen. Maar dat klopt niet bij mij. Dit is een mooi stil protest. Zo laat ik weten: ik sta achter het besluit van Nederland en ben het er niet mee eens dat de EBU Israël niet heeft geschorst."
Source: Nu.nl algemeen