In de Gazastrook is op papier al ruim zeven maanden een wapenstilstand van kracht. Dit heeft er volgens Israël voor gezorgd dat er zonder beperkingen hulp aangevoerd kan worden. De realiteit in Gaza is weerbarstig, vertellen inwoners aan NU.nl.
Israël laat dagelijks "honderd of tweehonderd" vrachtwagens binnen, terwijl zeshonderd is afgesproken, zag minister van Buitenlandse Hulp en Ontwikkelingssamenwerking Sjoerd Sjoerdsma begin mei aan de grens met Gaza. "Enorm frustrerend", noemde hij dat.
Ook het Rode Kruis stelde eerder deze maand dat het aantal vrachtwagens op "honderd tot tweehonderd" blijft steken. Cogat, het Israëlische agentschap dat hulp coördineert, zegt op zijn X-account dat er steevast zo'n 600 vrachtwagens per dag de Gazastrook binnengaan.
Wat het aantal vrachtwagenladingen ook is, veel inwoners zien weinig verbetering in hun levensomstandigheden, ook al zijn er inmiddels op meer producten beschikbaar vergeleken met vorig jaar. Maar toen lag de aanvoer van hulp maandenlang volledig stil.
"Veel families moeten nog steeds zwoegen om überhaupt aan voedsel, medicijnen en schoon water te komen", zegt Ali* vanuit Gaza tegen NU.nl.
Ali kent de verhalen over de verbeterde hulpverlening, maar volgens hem is het nog altijd niet genoeg. "Er komt veel van hetzelfde binnen en sommige producten zijn vaak maar tijdelijk en in kleine hoeveelheden beschikbaar".
Belangrijker nog, veel van wat er wordt aangevoerd is geen hulp, maar zijn commerciële goederen, stelt Ahmad*. Die producten worden niet uitgedeeld, maar komen op de markt of in winkels terecht. Zulke artikelen kunnen de inwoners meestal niet betalen.
Met name vers en gezond voedsel is duur. "Hierdoor eten we gedwongen veel dingen vol met suiker of vet", gaat Ahmad verder. "Groente en fruit zijn ontzettend kostbaar. En eieren of vers vlees zijn nauwelijks te krijgen", beaamt Omar*. Volgens hem wordt er door veel mensen vooral voedsel uit blik gegeten.
Uit de gesprekken blijkt ook dat de zorgen om het levensonderhoud niet de belangrijkste problemen zijn. Volgens Omar leeft de bevolking in Gaza ondanks de wapenstilstand namelijk nog altijd in angst. "Er heerst een extreem gevoel van onveiligheid en verwarring", zegt hij. Ali vult aan dat veel mensen dagelijks een "emotionele en psychologische uitputtingsslag" leveren.
Dat alles is volgens Ahmad terug te voeren op het gebrek aan vooruitzichten. "We zitten in het puin en omringd door Israëlische troepen te wachten op....op wat eigenlijk? Het voelt alsof we aan ons lot zijn overgelaten. Die onzekerheid vreet aan ons, net als de ratten en de insecten."
Ontheemden in tentenkampen in de Gazastrook klagen over ongedierte. Ook worden steeds vaker ziektes en huidaandoeningen door parasieten gemeld. Daarover schreven we onlangs het onderstaande artikel. Cogat heeft onlangs extra rattenvallen en pesticiden laten aanvoeren, maar Ahmad ziet daar nog weinig resultaat van.
Niet alleen de hulpvoorziening laat volgens de ondervraagden te wensen over, ondertussen brokkelt ook de gezondheidszorg "onder de radar" verder af, meldt het Rode Kruis.
De Palestijnse Rode Halvemaan, de partnerorganisatie van het Rode Kruis, kampt met een structureel tekort aan medicatie, medische apparatuur, voedsel en tenten. Volgens cijfers van de organisatie zijn nog 20 van de 240 medische posten en klinieken in de Gazastrook deels operationeel en van de 33 ziekenhuizen zijn er nog vijf die functioneren.
Dat raakt Ali persoonlijk. Hij liep als hulpverlener tijdens de oorlog verwondingen op. Ali heeft specialistische zorg nodig die in Gaza simpelweg niet langer beschikbaar is.
Cogat meldt dat er geen beperkingen zijn voor de aanvoer van medische hulpgoederen. In april is volgens het agentschap 3.000 ton aan medische hulp afgeleverd in Gaza, wat neerkomt op bijna vier vrachtwagenladingen per dag.
Ook meldde het Israëlische agentschap dat het veldhospitaal van het Rode Kruis onlangs is uitgebreid en verbeterd. Het Rode Kruis bevestigt dat het hospitaal, een samenwerkingsproject van zestien Rode Kruis- en Rode Halvemaanverenigingen, een upgrade heeft gekregen. De capaciteit ging van 60 naar 72 bedden.
Omar werd tijdens de oorlog opnieuw vader. Zijn dochter kwam in Egypte ter wereld, omdat zijn vrouw in april 2024 Gaza mocht verlaten voor een medische behandeling. Omar zelf kon niet mee, daardoor heeft hij zijn dochter nog nooit gezien. Door de bezetting van Rafah door Israël zal daar vermoedelijk niet snel verandering in komen.
Vanwege hun situatie hebben Omar en Ahmad eenvoudige wensen. Omar wil zijn dochter voor het eerst vasthouden, terwijl Ahmad niets liever heeft dan huis voor zijn familie en een school voor de kinderen. "Je voelt je als Palestijn in Gaza bijna schuldig. Schuldig omdat je op elk moment gedood kan worden. En wie zorgt er dan voor de kinderen? Hoe kan ik me onder deze omstandigheden een vader voelen? Of een onderwijzer?"
Ahmad hoopt daarom simpelweg op vooruitzichten: "Geef ons een kans om te leven, om op te bouwen". Maar dat blijft voorlopig een stip aan de horizon, die volgens hem wordt gedomineerd door puin en Israëlische uitkijkposten. "De Gazastrook was voor ons al een grote gevangenis. Maar inmiddels is het een kleine cel geworden."
Toch heeft de bevolking de hoop nog niet opgegeven, zegt Ali. "De mensen hebben een diepgewortelde wens om weer op te bouwen en hun normale leven te hervatten." Maar die hoop valt of staat volgens hem met vooruitzichten en een verbetering van de leefomstandigheden. "Anders blijft hoop een abstract idee dat te ver van de werkelijkheid staat."
* Op verzoek van de geïnterviewden zijn gefingeerde namen gebruikt. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Source: Nu.nl algemeen