Gelukkig is er ook Grogu, oftewel Baby Yoda, de grote troef van Star Wars: The Mandalorian and Grogu. De fysieke pop heeft iets onvervalst nostalgisch, en onweerstaanbaars.
Het probleem met universums is dat ze de neiging hebben om uit te dijen tot het punt dat de zwaartekracht het geheel niet meer bijeen kan houden. Het Star Wars-universum groeide de afgelopen jaren enorm, met talloze spin-off-films en -series. Veruit de beste daarvan, Andor, wist met een geheel eigen signatuur een duidelijke plek in de mythologie in te nemen.
Op gepaste afstand was er The Mandalorian, een serie die zeker in het eerste seizoen juist werkte door zich enigszins te distantiëren van dat grotere Star Wars-geheel. Premiejager Din Djarin (Pedro Pascal) ging vooral zijn eigen weg. Maar gaandeweg groeiden de ambities en daarmee de zorg dat de serie zijn eigenheid verloor in een poging zich steeds nadrukkelijker te voegen in de mythologie van Star Wars. Bioscoopfilm The Mandalorian and Grogu, die in de plaats kwam van een al geschreven vierde seizoen, bevestigt die zorg helaas.
Vanaf de openingsscène is de film een aaneenschakeling van geijkte Star Wars-elementen. Wéér de enorme AT-AT Walkers die door de sneeuw ploegen, maar bij de minste aanval door hun poten zakken. Wéér arenagevechten tegen een keur aan vreemdsoortige wezens. Wéér hordes incompetente Stormtroopers. Wéér de Hutts en hun valluik (waarvan zelfs de Hutts blijkbaar vergeten dat het een slecht idee is om erop te gaan staan).
Het verhaal draait om een imperiale warlord die zich ergens in een uithoek van het sterrenstelsel schuilhoudt. Om hem te vinden, sluit de Nieuwe Republiek, waar Din Djarin inmiddels als huurling voor werkt, een deal met de Hutts. Dat levert vooral generieke actiescènes op, en een op momenten onbedoeld komische, emotionele boog rondom de beefed up zoon van Jabba de Hutt.
Grote troef is en blijft Grogu, oftewel Baby Yoda, met zijn schattige geluidjes en onbedwingbare neiging om overal eten weg te snaaien en op knoppen te drukken waar hij niet aan mag zitten. Het gebruik van een fysieke pop heeft iets onvervalst nostalgisch, en onweerstaanbaars. Dat licht houterige, de aanraakbaarheid ervan.
Het deel waarin Grogu zich door omstandigheden tijdelijk moet ontfermen over Din Djarin, is veruit het beste van de film. Even is The Mandalorian and Grogu geen dichtgesmeerde herhaling van Star Wars-zetten (ook al knipoogt ook deze sequentie naar het verleden), maar gaat de film zijn eigen speelse weg.
Actie
★★☆☆☆
Regie Jon Favreau
Met Pedro Pascal, Sigourney Weaver, Jeremy Allen White
133 min., in 121 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant