Willem Dafoe is lekker verontrustend in The Birthday Party, een even hermetisch als charismatisch middelpunt.
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
Ergens in The Birthday Party doet Willem Dafoe – als Onassis-achtige Griekse oligarch – rek- en strekoefeningen in zijn studeerkamer. Poedelnaakt.
De keizer heeft geen kleren aan – het symboliseert onbedoeld wat er schort aan de film van regisseur Miguel Ángel Jiménez. Wanneer de Europese elite neerstrijkt op het privé-eiland van de steenrijke zakenman voor de verjaardag van zijn dochter, moet het over macht, egocentrisme en corruptie gaan. Maar waarom zouden we ons druk maken om deze bordkartonnen personages met hun opgeklopte problemen en vage spelletjes, in een wereld die de kijker, met alle pompeuze nadruk op kunst en smalltalk over Julius Caesar, op afstand houdt?
De outfits (brillen!) zijn heerlijk, de regie is sfeervol, en Dafoe is lekker verontrustend en een even hermetisch als charismatisch middelpunt. Maar dat alles wil vooral verhullen dat The Birthday Party verder weinig om het lijf heeft.
Drama
★★☆☆☆
Regie Miguel Ángel Jiménez
Met Willem Dafoe, Vic Carmen Sonne, Joe Cole
103 min., in 14 zalen.