De voice-over van Love Me Tender spreekt in mooie volzinnen – maar zegt niets wat de film niet al laat zien of voelen.
Het duurt een uur voordat we zijn gezicht zien. Tot dat moment verstopt het zoontje van Clémence zich achter een Darth Vader-masker, of onder zijn dekbed. Of blijft hij gewoon helemaal buiten beeld. Hoe dan ook krijgt Clémence (Vicky Krieps) hem niet meer te zien. Een oneindige anderhalf jaar lang. Met Love Me Tender schetst regisseur en scenarist Anna Cazenave Cambet de impact daarvan in een film die eigenlijk te lang is. Al voelt dat argument hier een tikje misplaatst.
Aan het begin is er nog niets aan de hand. Clémence en haar ex Laurent delen al acht jaar de zorg voor hun zoon zonder grote problemen. Tot die ene lunch op een terrasje waarbij zij hem vertelt dat ze is ‘overgestapt op vrouwen’, zoals ze het zelf uitdrukt. ‘Ik wil gewoon dat je gelukkig bent’, is zijn antwoord, maar wanneer Clémence de eerstvolgende keer haar zoon komt halen, wil die haar plots niet spreken.
Het blijkt het begin van een lange, tergende strijd voor Clémence om de voogdij over haar kind niet te verliezen, en hem überhaupt weer te mogen zien. Waarbij de inzet de beeldvorming rondom moederschap is. Clémence gaf een baan als advocaat op voor een onzeker bestaan als schrijver. Ze zwerft van tijdelijke woning naar tijdelijke woning. Het past niet in het nog altijd benauwende beeld van wat een moeder is, of hoort te zijn.
Dat geldt misschien nog wel het meest voor haar liefdesleven. Want ja, Clémence heeft een liefdesleven. Soms is het puur seks, soms is het meer. Niet alleen Laurent blijkt daar moeilijk mee om te kunnen gaan, ook de instanties lijken het idee van een moeder die haar seksuele verlangens niet wegstopt slecht te kunnen bevatten. Zoals blijkt wanneer iemand het heeft over ‘een van uw scharrels, nota bene een vrouw’.
Love Me Tender is gebaseerd op de gelijknamige autobiografische roman van Constance Debré, een boek over het losbreken uit dat soort rolpatronen en verwachtingen rondom moederschap. De verfilming zet een stapje weg van het autobiografische, door de ik-persoon de naam Clémence te geven. Waar de film weer wel dicht bij het boek blijft, is in de nogal literaire voice-over. Dat is verklaarbaar vanuit het schrijverschap van Clémence, maar wat in die voice-over in mooie volzinnen wordt uitgesproken, voegt zelden iets toe aan wat de film al laat zien en voelen.
Of misschien beter gezegd: wat Vicky Krieps laat zien en voelen. Het is haar transparante spel dat de film draagt en overeind houdt wanneer de film in de tweede helft wat begint te slepen. Vrijwel geen moment wijken we van haar zijde. Wat er achter de gesloten deur van Laurent gebeurt, zien we niet. Er is alleen die dichte deur. De implicaties daarvan. De manier waarop de tijd plots een heel andere betekenis krijgt als het gaat over de tijd waarin je je kind niet ziet.
Drama
★★★☆☆
Regie Anna Cazenave Cambet
Met Vicky Krieps, Antoine Reinartz, Monia Chokri
133 min., in 35 zalen.