is columnist voor de Volkskrant
Hoe weet je dat je stadse buurt het gewilde eindstation van de gentrificatie heeft bereikt? Is dat gebeurd als er een dure koffiezaak zit waar je zelf bij de bar je koffie moet bestellen, maar er wel 7 euro voor moet betalen, en er op elke tosti kimchi zit? Is het als er in een straat niet één, maar twee zaken zitten die gespecialiseerd zijn in de glutenvrije business? Of is het zover als er een Peruviaanse piscobar is geopend?
Van het laatste weet ik niet eens wat het is, en toch zit het allemaal in mijn buurt. Ik vond het een teken aan de gentrificatiewand dat het gesloten filiaal van Blokker, waarover ik al schreef, nu opgevolgd wordt door een Dille & Kamille. Er hangt al een bord op het raam.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Gevat zei ik tegen een vriendin: ‘Het klópt ook, want Dille & Kamille is de Blokker van deze tijd!’ Nog gevatter zei zij: ‘Hoezo dan?’ ‘Nou’, probeerde ik weifelend, ‘je kunt er dingen voor je huis kopen.’ ‘Ja, maar geen dingen voor je huis die je per se nodig hebt, zoals Glassex of een wasrek’, antwoordde zij. ‘Nee, maar wel mooie dingen voor je huis’, kwam ik dan weer, ‘zoals linnen servetten.’
De blik waarmee ze me toen aankeek was een blik die zei: Blokker en Dille & Kamille hebben echt niets met elkaar te maken. En daar had ze gelijk in.
Feit blijft dat Dille & Kamille een zeer gegentrificeerde uitstraling heeft, en door jong en oud wordt omarmd. Oude mensen kopen er linnen servetten. Wat jonge mensen er kopen, weet ik niet, maar ik zie menig jonge meid met een linnen tas met de naam van de winkel erop, een voorrecht dat verder alleen wordt verleend aan het tijdschrift The New Yorker.
Ik ging me verdiepen in de geschiedenis van Dille & Kamille, en kwam erachter dat de zaak van de vader van Antonie Kamerling was, en op een gegeven moment in de geschiedenis in handen viel van (en nu komt er echt een gekke plotwending) de Cliniclowns. Wat er gebeurd was als die wonderlijke fusie was voortgezet, wil ik niet weten, of eigenlijk ook wel weer wel.
Wat ik in ieder geval zeker weet, is dat hij nu in mijn buurt verrijst, en dat ik er straks menig dwalend en dralend uur zal doorbrengen terwijl ik rieten manden en oudroze tafelkleden bepotel. Ik denk eigenlijk dat dat het voornaamste succes van de winkel verklaart: dat er geen enkel stuk plastic te vinden is, alleen maar blank hout, linnen en pitriet. Een soort rustkamer voor de ziel, maar dan in winkelvorm.
Dat is toch veel handiger dan de Blokker!
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant