In het claustrofobische drama dat zich afspeelt in de Noorse wildernis vrees je dat het gevaar van binnenuit zal komen.
schrijft voor de Volkskrant over film, met speciale aandacht voor filmmuziek en horror.
Zijn zoon zal terugkeren als een man. Hun verbondenheid zal groeien. Zijn ex-vrouw zal hem weer in de armen sluiten. Alles zal beter worden.
Er staat veel op het spel wanneer de Franse veertiger Tom zich met zijn Engelse tienerzoon Roy verschanst in een boshut op een onbewoond eiland, ergens in de Noorse wildernis. De bedoeling is dat ze het er een jaar lang met z’n tweeën uithouden, zonder telefoons en internet. Tom zal Roy thuisonderwijs geven; om de zoveel tijd komt iemand langs om hen van voorraad te voorzien en te checken of alles in orde is. De enige verbinding met de bewoonde wereld is de zender-ontvanger in de hut.
Als dat maar goed gaat, in het claustrofobische drama Sukkwan Island. Waarom heeft de bij zijn moeder wonende puber Roy (Woody Norman) zich überhaupt door Tom (Swann Arlaud) laten overhalen?
Schrijver en regisseur Vladimir de Fontenay suggereert al gauw dat de trip op een tragedie zal uitlopen. Dat doet hij onder meer door zijn bewerking van David Vanns autobiografische roman vorm te geven als een lange flashback, getoond vanuit Roys perspectief: als volwassene (Ruaridh Mollica) bezoekt hij de hut, tien jaar na de dood van zijn vader. Dan ga je al snel denken dat de man ter plekke stierf, toen hij daar met Roy was.
Wanneer Tom en Roy aan hun eilandleven beginnen, brengen De Fontenay en cameraman Amine Berrada herhaaldelijk de geweren en het pistool in beeld die Tom heeft meegebracht. En anders leggen ze wel een ongemakkelijke nadruk op een bijl. Tom, die antidepressiva blijkt te slikken, ligt ’s nachts te huilen in bed. Op het eiland lijken zich beren te bevinden, in tegenstelling tot wat Tom voorafgaand aan de trip beweerde. Het roept allemaal een geladen sfeer op. Soms ook de vrees dat het gevaar van binnenuit zal komen.
Dankzij het uitstekende en geloofwaardige ensemblewerk van de hoofdrolspelers kun je niettemin hopen dat Roy en Tom hun draai zullen vinden. Het desolate sneeuwlandschap oogt afwisselend intiem en overweldigend, idyllisch dan wel dreigend: in die zin gaat het een perfecte harmonie aan met de rusteloze, innige maar ook gemankeerde relatie van de personages.
Jammer dus van de laatste akte, een weinig elegant slotstuk waarmee Sukkwan Island zichzelf met terugwerkende kracht ondermijnt. Alsof er opeens een lelijk vraagteken wordt geplaatst bij de emotionele betrokkenheid die je voor deze zoon en vader opbracht.
Drama
★★★☆☆
Regie Vladimir de Fontenay
Met Woody Norman, Swann Arlaud, Ruaridh Mollica, Alma Pöysti
114 min., in 34 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant