Tommy Wieringa is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Nick Maynard is een beminnelijke maag- en slokdarmchirurg die de uitwerking van de genocidale oorlog tegen de Palestijnen op zijn operatietafel heeft gezien. Opgeleid in Oxford, rugbyspeler in het universiteitsteam, na omzwervingen teruggekeerd naar zijn alma mater en sinds 2010 ook parttime werkzaam in Gaza.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
We lunchen in het dakrestaurant van het Ashmolean Museum in Oxford – we kiezen tussen forel en kip, waar we in ons beider leven kozen tussen de oorlogen in Gaza en Oekraïne. In The Guardian en de Volkskrant berichtte Maynard vorige zomer vanuit het Nasser-ziekenhuis hoe Israëlische soldaten op sommige dagen op het hoofd mikten en op sommige dagen op de benen of de geslachtsdelen. Het patroon was evident: werden er de ene dag vier jongens binnengebracht die door hun testikels waren geschoten, de volgende dag waren het er negentien met schotwonden in hals en nek, enzovoort.
‘Alle doctoren zagen het patroon van clustering’, zegt hij. ‘Het was zo structureel dat toeval uitgesloten was.’ Kinderen op zoek naar voedsel werden bij de gemilitariseerde distributiepunten afgeschoten alsof het een fazantenjacht was, een 12-jarige met een schotwond in zijn buik stierf onder zijn handen.
De lunch wordt geserveerd, hij heeft spijt van de kip.
De vorige keer in Gaza opereerde hij vijf weken achtereen en viel acht kilo af. Naast de bombardementen en beschietingen zag hij hoe honger werd ingezet als wapen. Een verschrompelde baby van zeven maanden oud zag hij per ongeluk aan voor een pasgeborene. ‘De uitdrukking ‘vel over been’ doet geen recht aan de manier waarop haar lichaam is verwoest’, schreef hij. ‘Ze kwijnt letterlijk weg voor onze ogen en ondanks al onze inspanningen staan we machteloos om haar te redden.’
Veel operaties waren voor niets, patiënten konden niet aansterken, liepen infecties op en stierven alsnog. Vier baby’s gingen tijdens zijn verblijf dood door ondervoeding.
Hij memoreert zijn collega Adnan Al-Bursh, een gerenommeerd orthopedisch chirurg die in Israëlische gevangenschap stierf. Seksueel geweld was volgens ooggetuigenverklaringen de doodsoorzaak. Dood door verkrachting, met andere woorden. Zijn lichaam is nog altijd niet aan zijn familie overgedragen.
Zes Palestijnse medisch hulpverleners zijn tot dusver in gevangenschap omgekomen, 446 hulpverleners worden zonder beschuldiging vastgehouden en al 1.571 hulpverleners werden door het Israëlische leger gedood.
Maynard spreekt geserreerd, feitelijk, maar gevraagd naar de schade aan zijn ziel vertelt hij over het schuldgevoel wanneer hij terugkeert naar huis en zijn Palestijnse collega’s achterlaat zonder te weten of hij ze levend zal terugzien. En over zijn woede op alles en iedereen, een PTSS-verschijnsel volgens de psycholoog met wie hij op aandringen van zijn echtgenote praat.
Teruggekeerd van een van zijn missies opereerde hij weken later in Oxford een 19-jarige vrouw aan haar slokdarm. Tijdens de operatie keerde de herinnering aan het Gazaanse meisje Habiba met zo’n kracht naar hem terug, dat hij in huilen uitbarstte. Haar slokdarm was geperforeerd door een kogel, hij opereerde een nacht lang met succes, korte tijd later stierf ze alsnog aan ondervoeding. ‘Door de good guys’, zegt hij, ‘die tot hun tegendeel verworden zijn.’
Uit handen van koning Charles kreeg Maynard onlangs de Humanitarian Medal uitgereikt.
De koning leek goed op de hoogte, maar hun drie minuten durende conversatie liet geen ruimte voor Habiba.
Source: Volkskrant