is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
In de sitcom Yes Minister legt topambtenaar Sir Humphrey Appleby aan zijn minister uit waarom het beter is in de EU te zitten dan erbuiten. ‘Zo kunnen we van de hele zooi varkensvoer maken: we zetten de Duitsers op tegen de Fransen, de Fransen tegen de Italianen, de Italianen tegen de Nederlanders.’
‘Wat een vreselijk cynisme’, zegt de minister.
‘Ja, we noemen dat hier alleen diplomatie’, repliceert Appleby.
In Brussel klonk ook opluchting toen de stoorzender besloot eruit te stappen. De Britten lagen continu dwars, zoals bij de lancering van één munt, de vorming van de gemeenschappelijke markt en Schengen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Wes Streeting, voormalig minister van Gezondheid, die zich heeft opgeworpen als opvolger van de in ongenade gevallen premier Keir Starmer, noemde de Brexit deze week een ‘catastrofale fout’. Hij wil dat het land opnieuw lid wordt van de EU: een rejoin. Hij hoopt daarmee electoraal te scoren. Als de vele peilingen moeten worden geloofd (the poll of polls), zou 60 procent van de Britten weer lid willen worden, omdat de Brexit economisch slecht zou hebben uitgepakt.
De Britten denken niet dat het land met hangende pootjes en knikkende knieën in Brussel op de stoep hoeft te staan. Streeting rekent erop dat de huidige 27 lidstaten ‘de verloren zoon’ weer met open armen zullen ontvangen. Groot-Brittannië is een onmisbare partner in de strijd tegen de grommende Russische beer. Met name Nederland zou er een vuist voor maken. Groot-Brittannië was in het verleden altijd een bondgenoot als de as Berlijn-Parijs er met de bal vandoor dreigde te gaan.
Helaas zijn de Britten hoogst onbetrouwbare partners. Bij de oprichting van de EEG in 1957 deden ze niet mee, omdat ze nog hun imperium hadden en de speciale relatie met de VS koesterden. Op 1 januari 1973 werden ze alsnog lid toen ze vrijwel failliet waren en in Brussel hun hand wilden ophouden. En toen het land onder de IJzeren Dame Margaret Thatcher economisch de wind weer in de zeilen kreeg, wilde het de EU zo onbetekenend mogelijk houden door een verdeel-en-heersbeleid (divide et impera). Continu werd de Europese gedachte vanuit Londen ondermijnd, zo niet gesaboteerd.
Populisten als de huidige Reform-leider Nigel Farage en de latere premier Boris Johnson schilderden het vasteland steevast af als doorvoerhaven van vluchtelingen op weg naar het land van melk en honing. Na frustrerende en moeizame onderhandelingen, waarbij de Britten het onderste uit de kan eisten, vertrokken ze in 2020. Als Streeting wint, begint de ellende opnieuw. En dan is er nog de kans dat Nigel Farage de volgende verkiezingen wint en er na de brejoin een Brexit 2.0 wacht.
Brussel moet de deur dichtgooien. Of zeggen dat ze achter in de rij mogen aansluiten. ‘Er zijn nog tien wachtenden voor u: Albanië, Bosnië, Georgië, Moldavië, Montenegro, Noord-Macedonië, Servië, Turkije, Oekraïne en Kosovo. Als die allemaal lid zijn, dan zullen we kijken of er nog plek is voor een 38ste lid.’
Hopelijk duurt dat tot sint-juttemis. Of totdat het Verenigd Koninkrijk zelf als varkensvoer kan worden verorberd.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant