Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Derde keer in korte tijd dat het gebeurt. Eerste keer was een gehaakte poef, de tweede keer een stofzuiger en nu sta ik in de huiskamer van wildvreemden om een grote olifantsoor te kopen. Officieel heet die plant alocasia, maar dat lijkt te veel op alopecia en ik ben Will Smith nog niet vergeten. ‘Kan ik met een tikkie betalen?’, vraag ik.
‘Eh, ja hoor.’ Ze pakt haar telefoon erbij.
‘Even kijken, hoe werkt dat ook alweer.’
Ze best weet hoe het werkt. Iedereen weet hoe het werkt. Behalve misschien de mensen die erop staan dat je contant betaalt. Daar begin ik niet meer aan, laat dan maar zitten. Ze toont het beeldscherm van haar telefoon, met daarop een QR-code. Ik open de camera van mijn telefoon en scan de code.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Nu komen we terecht in het tijdsvacuüm waarbij twee mensen tegenover elkaar staan en naar hun telefoon staren, wachtend totdat de bankapps geopend worden, de betaalopdracht geladen wordt, die geaccordeerd wordt door de koper en uiteindelijk de bevestiging in beider schermen verschijnt. Dit duurt bij elkaar niet langer dan een seconde of twintig, misschien dertig. Het is te kort om iets anders te gaan doen, bijvoorbeeld alvast de alopecia in de auto te zetten of even van het toilet gebruik te maken. Het is ook te lang om gewoon te blijven staan en niets te zeggen. ‘Makkelijk, hè?’, zeg ik meestal. En dan meteen: ‘Dat was vroeger wel anders.’ Je rekeningnummer opgeven, hahaha. Handmatig overboeken, hahaha. Acceptgiro, hahaha. Koperen munten, hahaha. Een emmer gierst, hahaha.
Maar dat riedeltje van ‘goh wat gaat dat tegenwoordig makkelijk’ gaat eigenlijk niet meer op; bij de supermarkt loop ik ook niet meer de techpolonaise nadat ik contactloos met mijn telefoon betaald heb. Dus? Dus nu zoek ik naar andere Zeer Korte Gespreksonderwerpen die precies in het tikkiehiaat passen. ‘Woon je hier al lang?’, kan ik iedereen aanraden. Het antwoord is meestal ja of nee en dan een aantal jaren erbij en dan zeg je: ‘tja, zo gaan die dingen’, en vervolgens is de betaling geslaagd. ‘Wat vind je eigenlijk van guacamole?’ is ook een goede, omdat iedereen een vrij kant-en-klare mening heeft over guacamole. Dat kun je, met alle respect, over skyr niet zeggen.
Probeer politiek of gecompliceerde onderwerpen uit de weg te gaan. Er is een tijd en een plaats voor een gesprek over de voorverkiezingen in de Verenigde Staten of de invloed van de manosfeer op de volatiliteit van Shell-aandelen en dat is níét in de huiskamer van Kiekeboe terwijl je de betaling voor een problematisch grote olifantsoor probeert af te ronden. Neem dat maar van mij aan.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant