In De Doelen in Rotterdam maakt zangeres Emmylou Harris diepe indruk met perfecte én imperfecte zang. Waar ze de noten niet meer haalt, komt er doorvoelde kwetsbaarheid voor in de plaats.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
‘Ik kan niet eindeloos blijven zingen’, zegt Emmylou Harris als het publiek in De Doelen joelt om meer. ‘Ik ben 79!’
Ze heeft het over deze avond in Rotterdam, maar ook over haar loopbaan: Harris, grande dame van country en americana, is bezig aan haar Europese afscheidstournee, die vier Nederlandse haltes telt.
Ze zingt prachtig in de finale, Hickory Wind van haar jonggestorven muzikale zielsverwant Gram Parsons (1946-1973), en het uitgelaten klapstuk You Never Can Tell (C’est la vie!).
Bijna twee uur eerder, in openingsduet Love Hurts (gezongen met Jim Lauderdale, haar voorprogramma), moet ze soms knijpen voor de hogere noten, zo ook in Here I Am en Orphan Girl.
Mag het misschien, op je 79ste? Tegen het einde lukt alles, maar eigenlijk is de tussenfase nog mooier, waarin ze zich opricht als de prachtige zangeres die ze nú is, een vrouw die haar kristallen zang van vroeger niet altijd kan reproduceren, maar er een ontroerende, diepe kwetsbaarheid voor in de plaats legt.
Juist dat maakt Red Dirt Girl en Townes Van Zandts Pancho and Lefty zo mooi. En Boulder to Birmingham (1975), haar rouwlied voor Gram, liefdevol begeleid door haar uitstekende, dienstbare vijfmansband.
Harris schreef schitterend eigen werk, maar koos nog liever liedjes van anderen. ‘Ik stal alleen van de besten.’
George Jones, Steve Earle, Merle Haggard, Mark Knopfler, ze reikten haar liedjes aan, om ze door die zeldzaam mooie vrouwenstem vertolkt te horen worden.
Die stem horen we in Rotterdam nog best vaak. En elders voegt ze iets extra’s toe, doorleefd en waardig. ‘Dank voor al die jaren. Jullie waren geweldig.’
En daar ging ze.
Pop
★★★★☆
20/5 De Doelen, Rotterdam
Herhaling: 21/5 Muziekgebouw, Eindhoven. 23/5 Oosterpoort, Groningen. 24/5 Concertgebouw, Amsterdam (alle uitverkocht)
Source: Volkskrant