Peter Buwalda is schrijver en columnist van de Volkskrant
Waarom ik nog wel eens moet lachen, is de mail van Theo Loevendie. Begin ik zomaar, uit het niets, te schateren.
‘Laat me raden, Theo en zijn mail?’
‘Jij kent mij echt goed, hè. Ik vind dat heel bijzonder.’
Voorzichtig: ‘Hoor je nog wel eens iets van je vriend?’
‘Misschien volgend jaar. Ik weet – nee, ik voel, dat hij bezig is aan een e-mail.’
Leg uit, hoor ik de krantenlezer denken, wat was er allemaal gaande. Welnu, in 2011 had ik kort maar intensief contact met Loevendie, die een groot componist is – ik ga even een cd van hem opzetten, moment. (Het is De Nachtegaal geworden, versie voor verteller en orkest.)
‘Maak nou eens iets af.’ ‘Ik zal jou eens afmaken.’ Karate-houding: ‘Huiselijk geweld is niet gewoon!’
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Loevendie en ik moesten voor een televisieprogramma een ‘miniopera’ componeren. Wagner & Wagner keihard aan de slag. Nog voor de lunch hoefde het al niet meer. ‘Nu we toch bezig zijn’, mailde Theo, ‘wil jij misschien een libretto over Spinoza schrijven?’
Nee. Maar ik zeg altijd nee, behalve tegen eten. ‘Interessant’, antwoordde ik daarom, ‘laten we eens een broodje eten.’ Hierop hoorde ik weinig tot niks, weken niet, maanden – tot ik twee jaar, tien maanden en negentien dagen later Theo’s antwoord ontving: broodje was niet meer nodig, hij had het libretto toch maar zelf geschreven.
Meesterlijk toch nog geantwoord. Zouden meer mensen moeten doen. Ikzelf bijvoorbeeld. Plotseling gedreven begin ik te scrollen, liggen er nog onbeantwoorde berichten?
Toch wel. Angelique, buurmeisje uit Venlo, schreef op 3 mei 2019: ‘Hoi Peter, ik zal jouw emailadres aan Ronnie geven. Hij woont tegenwoordig in Doetinchem. Werkt Maikel ook in het onderwijs? Hopelijk was het leuk in Zweden.’ Meteen even reageren. ‘Leuk van je te horen, Angelique. Mike geeft inmiddels rijles, zeker een vorm van onderwijs. Je schrijft zijn naam zonder a – niet erg, kon je niet weten. Zweden was niet leuk, thuis een boek lezen, dat is leuk.’
Volgende patiënt. Roelof Ridder stuurde me 1 augustus 2016: ‘Hallo, ben ik nog een keertje... Net in alle opwinding vergeten te vermelden dat ik U, om het wachten op Uw boeken wat te verzachten , het duurt allemaal wel erg lang , zojuist een vriendschapsverzoek heb gestuurd. Zou vereerd zijn wanneer U zou accepteren. Fijne dag verder, Roelof’.
‘Ha Roelof, dank voor je bericht. Heel bijzonder. Ik heb er even over nagedacht, maar laten we ervan afzien. Ik heb nooit van Facebook gehouden, maar inmiddels vind ik het een misantrope, rechts-radicale boomertent – jij? Ook voor jou een fijne dag verder, Peter’.
Snel door. Wie hebben we hier, Paul Witteman, schreef op 18 januari 2020: ‘Zeker, maar het geloof in Bach zal niet wankelen. Vanochtend om half tien draaide Radio 4 Bachcantate BWV 3 Ach Gott... Het openingskoor is van een zeldzame schoonheid, tien minuten kreunend genot, mede dank zij Suzuki. En vergis je niet in de pro-Beethoven-activiteiten van Floris Kortie, ik zal hem in de gaten houden, hij zegt nog net niet dat Bach wordt overschat maar het scheelt weinig.’
Paul zal wel denken, komt er nog wat? Oké, gaat-ie: ‘Ik had de radio destijds ook aan staan, Paul, maar ik vond het bij lange na niet zo mooi als jij. Die Suzuki kan het beter houden bij het maken van personenautootjes voor het middensegment – geintje. Maar wel een geintje met een seintje, Bach is relatief een beetje saai, Beethoven en Mozart zijn beter. Echt, Paul. Echt. Maar goed, jij, Maarten en Ton (Koopman) beginnen dat gelukkig in te zien, ik hoor jullie de laatste jaren steeds minder over Bach. Ik vind dat heel bijzonder.’
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant