is redacteur van Zondag en televisierecensent van de Volkskrant.
Het is toch ongelooflijk oneerlijk dat het wat beroepstekorten betreft altijd maar over zorgpersoneel, onderwijzers en horecatijgers gaat, dacht ik bij het kijken naar het tweede seizoen van de Netflixserie Haantjes, een komedie over het tragische lot van de moderne man. Omdat hun collega’s het lieten afweten, waren Jelka van Houten, Benja Bruijning, Waldemar Torenstra en Jeroen Spitzenberger weer eens opgetrommeld. Al die overuren, ongetwijfeld zonder cao.
Aan de serie zelf, eerder aangeprezen als een Gooische vrouwen voor mannen, hoef ik weinig woorden kwijt, die verliep zoals de cast: aangenaam voorspelbaar. Van Houten verkeert in grote paniek als haar man, politieagent André Dongelmans, moet samenwerken met een aantrekkelijke vrouwelijke collega.
Een permanente paniekaanval voor Torenstra: zijn personage krijgt een baan in een etablissement dat wordt gerund door... homo’s. Hoe moet dat verder? Er is een huishoudster uit een niet-gespecificeerd Spaanstalig land, ze zegt dingen als ‘ik snap is moeilijk’.
Tja, er bestaat revolutionairdere televisie.
Toch bleef ik hangen. Bij Spitzenberger, natuurlijk. Divorce, Oogappels, en nu Haantjes: in zijn meer komische werk (er was ook veel ander fenomenaals: Pim Fortuyn, Walter Süskind) speelt hij haast altijd diezelfde man, de tragische charmeur die de hele mannelijkheidscrisis belichaamt, het nabije verval.
De bodywarmer die ooit ruim viel, en nu knelt. De racefiets die in een impuls is aangeschaft en waarop dwangmatig – lekker hoor, zo’n rondje! – in lycra door het duin wordt getrapt. Het Jeroen Spitzenberger-personage doet inmiddels mee voor spek en bonen.
Hij speelt de man die de 50 aantikt, maar zijn vrienden nog steeds ‘de boys’ noemt. Hij zegt: ‘Nee, dat méén je niet’, als hij wordt geconfronteerd met zijn gedrag. Hij maakt selfies door zijn hand heel hoog de lucht in te steken. Dit figuur heeft een relatie met Chantal Janzen, maar gaat toch vreemd. Vrouwen zijn voor hem dames.
Het Jeroen Spitzenberger-personage werkt als makelaar slash architect slash directeur. Hij wordt bij die banen ontslagen en vervangen door een jongere, vrouwelijke collega, en denkt dat dat komt doordat hij zelf géén vrouw is. Het Jeroen Spitzenberger-personage heeft kinderen maar is niet per se een vader.
In Haantjes is Spitzenberger Mike, die een cursus organiseerde voor mannen in reactie op ‘al dat gedoe’ over mannelijkheid. Het Jeroen Spitzenberger-personage is er eentje van deze tijd, want zo’n man waarvan je denkt: ach, jongen toch. Zo’n type waarvoor je gaandeweg toch valt, en dat omdat Spitzenberger zo goed lijkt te weten: deze man lijdt vooral aan zichzelf.
Source: Volkskrant