Wat zijn dit voor vragen? Naar aanleiding van haar eerste serieuze filmrol, in Treat Her Like a Lady, negen dilemma’s voor comedian en actrice Nienke Plas, ook beroemd uit het theater en van haar vlogs.
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
Positivo of jankepoester?
‘Positivo. Dat is wie ik ben. Dat is echt Nienke Plas. Net als het personage Sandra dat ik speel in Treat Her Like a Lady, ben ik een doorzetter. Al ben ik ermee gezegend dat mijn leven er niet zo uitziet als dat van haar: zij is een alleenstaande moeder die ondanks schulden en dakloosheid alles doet om het leven van haar kinderen kleur te geven. Het siert haar ontiegelijk dat zij ondanks alle omstandigheden blijft doormarcheren en tegenover haar kinderen blijft doen alsof die klotesituatie één groot feest is. Daardoor hoop je voor haar dat het lukt om eruit te komen.
‘Mijn zus noemde me vroeger ‘jankepoester’ – vreselijk, maar ik wás een jankertje. Snel overprikkeld. Ik ben nog steeds erg gevoelig voor geur en geluid, maar als kind ging ik daar slecht mee om. Op verjaardagen bijvoorbeeld, zag mijn moeder het al: die moet even blèren. En daarna was het klaar.’
Sprookjes verkopen of de harde realiteit?
‘Kinderen kunnen de harde realiteit met alle lelijke details niet helemaal aan. Dus als ouder verpak je dingen mooi, zonder de waarheid helemaal te ontkennen. Sandra gaat vol in denial – die vertelt haar dochters zelfs dat ze speciale gasten zijn als ze door een daklozeninstantie in een hotel worden geplaatst.
‘Het script deed me soms aan mijn eigen leven denken. Toen mijn ouders uit elkaar gingen – ik was 4 – ging mijn moeder net als Sandra schoonmaken bij mensen thuis, en ik ging mee. Ook zij verkocht de situatie mooier dan hij was. Als mijn tante met drie vuilniszakken kleding aankwam, dacht ik: lekker snuffelen! Geen idee dat dat betekende dat mijn moeder even geen geld had voor nieuwe kleren. Met verjaardagen waren er altijd ontelbaar veel cadeautjes. Ze pakte álles in. Al was het een sleutelhanger. Dan voel je je rijk, hoor. En zo werkt het: kinderen zijn echt niet blijer met een Playstation dan met een filmavond. Het gaat erom: krijg ik aandacht, liefde, ga ik met een warm gevoel mijn bed in?’
Spelen op de lach of hengelen naar een traan?
‘In het theater wil ik dat mensen met buikpijn van het lachen naar huis gaan. Maar komedie in film is lastig. Als je daar te veel voor de grap gaat, wordt het snel plat: valt er weer een urn met een oma erin van de plank. Daar zoek ik liever het donker op, met hier en daar lichtpuntjes.
‘Er zitten pittige scènes in Treat Her Like a Lady, waarbij je alle registers moet durven opentrekken. Je komt niet weg met een druppeltje water bij je oog. Ik weet nog dat Paloma (Aguilera Valdebenito, de regisseur, red.) zei: ‘Trek je even terug na de lunch, praat met niemand, ga even in jezelf.’ Ik heb toen heel heftige gedachten opgezocht, me echt ingebeeld dat ik mijn kinderen moest zeggen dat we op straat zouden komen te staan. Nou, daar gíng ik hoor. Paloma keek me aan en wist niet hoe snel ze de scène moest draaien.’
Gentle parenting of ‘doe eens normaal, idioot’?
‘Ja, dat komt van mij! Ik wilde Sandra met kleine nuances in het script grappig maken zonder dat zij het grappig bedoelt. ‘Doe eens normaal, idioot’ – dat is iets wat ik tegen mijn kinderen zou zeggen. Corrigeren, maar niet te streng, dat soort momentjes wilde ik erin fietsen. Als haar dochter van een flat naar beneden spuugt, geeft Sandra haar een tik op haar achterhoofd en zegt ze ‘tuthola’.
Gentle parenting is voor gentle kids. Kinderen moeten leren waar de grenzen zijn, anders worden ze onzeker. Dus als een kind aan tafel zit en niet te hanteren is? ‘Éven luisteren nu.’ Even een armpje pakken. Ik vind dat normaal. Je moet je kind niet slaan natuurlijk, maar je mag wel optreden. Met je stem, of met straf.’
Brigitte Kaandorp of Penélope Cruz?
‘Toen ik 10 of 11 was, zag ik Brigitte Kaandorp op tv en ik dacht: wacht, is dit wérk? Kun je hier je geld mee verdienen? Ze plantte het zaadje. Maar dat deel beheers ik inmiddels wel: het is altijd hard werken in het theater, maar ik weet hoe ik mijn publiek kan vermaken en bedienen als comedian. Daarom kies ik, nu ik serieuzere rollen ga doen, voor Penélope Cruz.
‘Ik ben natuurlijk een theatermeisje, dus ik neig naar groot. Bij andere actrices kijk ik: waarom is het zo overtuigend? Hoe houden ze het klein? En: hoe helpt de montage daarbij? Wat voor shot is het?
‘Ik monteerde zelf mijn vlogs en kon me daar compleet in verliezen. Ging ik denken: deze emotie klopt niet met wat ik daarvoor vertelde. Deze muziek sluit niet goed aan. Eindeloos pielen, alsof ik elke week mijn levenswerk aan het afleveren was. Terwijl, Nienke, het gaat om een vlóg. ‘Hoe was je dag?’ – dat is het. Maar ik wil vertellen, dat vind ik gewoon te leuk. Ik heb tegen Paloma gezegd: als je me in dat montagehok wil, gráág. Maar dat mocht niet.’
Zelfspot of ijdelheid?
‘Zelfspot. Ik vind het leuk om mijn haar te föhnen als ik er tijd voor heb en mascara op te doen, maar ik ben geen ijdeltuit.
‘Het leek Paloma een slecht idee om me tijdens het draaien de scènes te laten terugkijken. Dan word je je bewust van hoe je eruitziet. Omdat Sandra het steeds zwaarder krijgt, verliest ze steeds meer glans. Toen mocht ik van Paloma ook niet meer in de spiegel kijken. Je moet je eraan overgeven, zei ze, Sandra is niet met haar uitelijk bezig, die is aan het strijden.
‘Toen ik de film terugzag, was ik meer bezig met mijn spel dan met mijn uiterlijk. Hiervoor deed ik vooral bijrollen in komedies waarin ik helemaal mezelf mocht zijn, met grove grappen. Dat doe ik met twee vingers in mijn neus. Maar dit was iets totaal anders. Dan ga je toch kritisch kijken of het gelukt is.’
Mens of merk?
‘Mens, meteen! Dat Nienke Plas een merk werd, is organisch gegaan. Als je groeit in het medialandschap, worden er kernwoorden aan je gekoppeld. ‘Komedie’, ‘moeder’, ‘jonge vrouw’. Je doet eens een keer een commerciële samenwerking, je doet een televisieprogramma op een eiland en dan ben je plots een merk. Daar vraag je niet om. ‘Aan mijn merk bouwen’ is voor mij geen doel – laat reclamebureaus daar maar over lullen.
‘Wat het wel is: je kunt het niet helemaal sturen. Ik ben het merk, maar het is ook de blik van de buitenwereld op mij. En ik word erdoor gekaderd. Soms komt een bedrijf naar me toe voor een samenwerking en dan moet het wel brand safe zijn, ‘dus niet te veel grove taal’. Dan denk ik: hoezo kom je naar mij? Ik heb grappen gemaakt waar ik nu voor gecanceld zou worden. Thank the lord sta ik nu in het theater, want daar is alles grenzeloos. Daar kan ik alles zeggen.
‘Ik blijf doen wat ik wil. Ik heb auditie gedaan voor een intense rol, ook met bloot. Daar kun je wat van vinden. Maar ík vind het een mooi verhaal en een interessant personage, waarmee ik weer een andere kant van mezelf kan laten zien. En dan kan het weer een andere deur openen.’
Man of manager?
‘Dat overlapt, want Resley is uit liefde voor mij mijn manager geworden. Toen ik YouTubefilmpjes ging maken, zei hij: ‘Ik heb je zo veel baantjes zien afwerken en hier bloei je van op. We gaan dit samen doen.’ Hij is mijn grootste cheerleader.
‘Het was aan het begin van het hele YouTubetijdperk en we hadden echt het Google-op-de-zolderkamergevoel. Met zijn tweeën aan de keukentafel tot 11 uur ’s avonds, beuken, beuken, beuken. Je krijgt energie van elkaar. Maar thuis en werk zijn moeilijk te scheiden, dat is een valkuil. Het is daarom goed dat ik nu gestopt ben met die vlogs. Het is lekker dat er niet altijd een camera aan moet. Dat je niet meer wakker wordt en denkt: even een shot van de wekker, zoals ik acht jaar lang had.’
Jomanda of doe eens normaal, idioot?
‘Honderd procent Jomanda. Mijn moeder deed dat vroeger, net als Sandra, water laten instralen via de radio. Drie flessen voor het toestel. Ik geloof dat dat van betere kwaliteit is dan kraanwater, ja. Ik heb Indische familie, dus spiritualiteit hoorde er gewoon bij, met beeldjes die je niet mag aanraken en ‘die en die heeft dat gedroomd, dus pas maar op’.
‘Mensen denken dat ik zo nuchter ben, maar als ik moet kiezen, duik ik helemaal de spiri-wirihoek in. Ik heb het hele manifesteer-je-geluk uitgespeeld. Toen ik mijn eerste video’s online had gezet, las ik The Secret. Ik plan elke week een dankbaarheidsmoment, met een muziekje erbij, en dan ben ik nog altijd dankbaar voor het inzicht dat dat boek me heeft gegeven. Over hoe sterk je denkvermogen is. Ik heb geen invloed op de wereldvrede, maar mijn eigen wereld kan ik wel sturen als ik erop gefocust ben. Ik geloof er heilig in dat ik krijg wat voor mij moet zijn. En als ik het niet krijg, is dat met een reden. Zo ga je niet piekeren over mislukte audities, maar is het on to the next.
‘Wat ik nu manifesteer? Daar hoef ik niet geheimzinnig over te doen: dromen komen alleen niet uit als je er niet in gelooft. Maar als ik erover vertel, krijg ik meteen backlash. Laatst weer, overal koppen: ‘Nienke Plas droomt van een internationale carrière.’ Dat had ik gezegd in een interview op de vraag wat mijn doelen waren. Dan krijg je het online: ‘je kunt niet acteren’, ‘schrijf dat maar op je buik’. Mens, denk ik dan, doe niet zo fucking bekrompen. Heb jij geen grote dromen? Of is je grootste ambitie echt dat de tuin afkomt deze zomer?’
Treat Her Like a Lady draait vanaf 28 mei in de bioscoop.
1986 Geboren in Purmerend
2002-2006 Studie marketing en communicatie (mbo)
2016 YouTubekanaal Nienke Plas
2018 Deelnemer Expeditie Robinson
2019 Televizier Ring voor beste onlinevideoserie en talent
2019 Theatershow Van de hak op de tak
2022 Theatershow Postnatale expressie
2025 Over de grens (film)
2026 Theatershow Medeplichtig
Nienke Plas woont in Amsterdam met haar man (ook haar manager) en hun drie kinderen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant