Hoe leg ik mijn zoon uit dat er uitgebreid internationaal recht bestaat met wetten die op verschillende fronten met voeten worden getreden, vraagt Babet Latour zich af.
Een jaar geleden bezochten wij kamp Westerbork. Mijn jongste zoon vroeg mij bij het lezen en horen over alle wreedheden waarom de Navo niet had ingegrepen.
Ik kon toen met enige trots zeggen dat juist de Tweede Wereldoorlog een van de redenen is geweest om in 1949 de Navo op te richten, om te voorkomen dat zoiets als een wereldoorlog zich zou herhalen.
Over de auteur
Babet Latour is gynaecoloog.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Mijn zoon houdt zich ernstig bezig met de wereldpolitiek: hoe het gaat in Gaza, of de Straat van Hormuz alweer geopend is en nog veel meer. Niet dat al mijn kinderen zo zijn. Onze dochter besteedt haar tijd graag aan hersenloze YouTube-filmpjes over unicorns en glitter, onze tweede zoon zit in de brugklas en wil vooral leven. Hij vindt zijn jongere broertje maar een nerd en mijn oudste zoon, hoewel met een zeer knap brein gezegend, kan discussiëren als de beste, maar heeft nog steeds een carrière als professioneel basketbalspeler op nummer één staan.
Een paar weken geleden betoogde mijn zoon dat er eigenlijk een wet moest komen die maakt dat in een oorlog burgers niet geraakt mogen worden. Maar hoe leg ik aan mijn zoon uit dat er uitgebreid internationaal recht bestaat waarin dat allemaal staat en dat deze wetten op verschillende fronten met voeten worden getreden?
Toen de oorlog in Oekraïne begon, woonden wij nog aan de andere kant van de Atlantische Oceaan en had ik zelf bedacht dat het een kwestie van weken, misschien maanden, zou zijn voordat deze ten einde zou komen. Ik was naïef om te denken dat we als uniform Europa een degelijke, sterke vuist zouden maken waarmee de strijd ten voordele van de vrijheid zou worden beslecht. Inmiddels zijn we vier jaar verder en wordt er al vier jaar hardvochtig gestreden op ons Europese continent.
Ik zag een interview met Tommy Wieringa waarin hij uitlegde dat hij zich de laatste vier jaar enkel had beziggehouden met het ondersteunen van de Oekraïense troepen via de stichting Protect Ukraine, omdat de vrijheid van ons allen op dit moment daar aan het front wordt uitgevochten. Zijn verhaal was zo helder en krachtig, en ik schaamde me eigenlijk diep, met name omdat ik er in het dagelijkse leven, in vrijheid, helemaal niet mee bezig ben.
Een collega-gynaecoloog is bij het uitbreken van de oorlog direct naar de grenzen gegaan om hulp te verlenen. Haar man had nog wat getwijfeld over de ongelukkige timing in verband met een verhuizing, waarop zij had toegeworpen dat de oorlog inderdaad ongelukkig was gepland. Wat mij betreft een enorme daadkracht, net zoals die van de echte helden die zich inzetten aan het front.
Het enige wat ik zelf doe, is wat doneren en onze Oekraïense gevluchte vriendin aanhoren en ondersteunen. Mijn man en ik hebben geprobeerd ons aan te melden als reservist, maar daar was even geen behoefte aan bij defensie. De ironie van een gynaecoloog en een forensisch arts in oorlogstijd was onszelf niet ontgaan.
Wat we eigenlijk vooral doen, is deze oorlog bespreken aan de keukentafel met onze kinderen. Niet alleen met onze zoon die het schaakspel van de wereldpolitiek al nauwlettend in de gaten houdt, maar met alle vier. Over hoe de hele wereld nu onder een soort hoogspanning lijkt te staan. Hoe de samenstelling van onze prachtige rechtsstaat ooit tot stand is gekomen met de scheiding der machten. Hoe huidige politici met populistische uitspraken daaraan tornen en daarmee polarisatie in de hand werken.
Over hoe een democratie precies werkt, waar niet het recht van de sterkste of de hardst schreeuwende geldt. Hoe kwetsbaar deze democratie kennelijk kan worden als een groot deel van de bevolking twijfelt over de grondrechten die ooit met zeer veel zorgvuldigheid zijn samengesteld. Hoe erg het wel niet moet zijn als je alles achter je moet laten om te vluchten: je huis, je baan, je vrienden en familie. Om vervolgens in een vreemd land met andere gewoonten en gebruiken onwelkom te worden geheten.
Dat is eigenlijk het enige wat ik op dit moment doe, terwijl ik wacht tot er bij defensie toch vraag is naar een gynaecoloog en een forensisch arts als reservist.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant