De lezersbrieven! Over de echte wereld en de speelse wereld, AOW-vakantiegeld, asielzoekers, mens en dier, ‘Bulgarenfraude’, de manosfeer, kinderen met vinkjes, wijn drinken en big tech.
Op het eerste gezicht is er vaak een opmerkelijk contrast tussen deel ‘1 & 2’ van de Volkskrant. Net of deel 1 over het echte leven gaat, en deel 2 over theater en dergelijke. Soms droom ik dat je dat kunt omdraaien. Dat er voor de echte wereld duidelijke regels zijn, consent, een voorspelbaar en gecontroleerd script. Dat het schouwspel zoals het nu is niet bloederig is. En dat men géén duizenden graven moet delven.
Soms lijkt er bijna een waterscheiding te zijn tussen echt en toneel. Tot ik lees over verkrachtingen bij het Britse tv-programma Married at First Sight. En dringt het weer met een schok tot me door: het echte leven, zeg gerust de slechtheid van mensen, houdt niet op bij de ‘gemaakte, speelse’ wereld.
En zo vloeien ‘deel 1 & 2’ weer in elkaar over. De tranen vloeien overal. Ook de echte. Achter het podium.
John den Besten, Zuid-Beijerland
Wat een verrassing uit Den Haag voor alle AOW-ers: zomaar 200 of 300 euro extra vakantiegeld. Heerlijk om een extra drankje op het terras te bestellen, zoals de Volkskrant schreef op 19 mei. Al genietend kun je ook op het idee komen om de rest van deze verrassing te doneren aan de mannen en vrouwen die in Oekraïne hun leven geven, ook voor ónze vrijheid, en het behoud van ónze democratie.
Het zal veel ouderen – voor wie de gruwelen van de Spaanse Burgeroorlog niet alleen geschiedenis zijn – aanspreken om de relatie te leggen tussen deze moedige Oekraïense strijders tegen Russische agressie en de antifascisten en republikeinen die Franco bestreden. In Spanje werden zij ondersteund door een Internationale Brigade, waarin zo’n 700 Nederlanders meevochten. Opmerkelijk dat er – naast alle hulpacties – nauwelijks gesproken wordt over fysieke steun aan Oekraïne via een Internationale Brigade.
Wij AOW’ers kunnen fysiek weinig betekenen voor deze strijders aan het front, maar onze financiële steun kan dat des te meer. Protect Ukraine, een Nederlandse organisatie die directe lijnen heeft naar het front, zet onze giften om in allerlei oorlogsmaterieel en brengt dit zelf ter plaatse. Een goed idee?
Jef Helmer, Driebergen
Als ik de radio aanzet, de krant lees of een praatprogramma kijk, valt me op hoe vaak het publieke gesprek in Nederland blijft terugkeren naar asiel en opvang. Ter Apel vol, mensen die buiten moeten slapen, de Spreidingswet, druk op gemeenten, noodopvang. Het zijn vaste woorden en termen in het nieuwsritme geworden. Soms voelt het alsof bijna elk debat daar uiteindelijk weer op uitkomt.
Het is een belangrijk en ingewikkeld onderwerp, dat begrijp ik. Maar wat me bezighoudt, is dat de constante aandacht daarvoor andere zorgen naar de achtergrond duwt. Soms zet ik de radio of tv zelfs maar uit, omdat het gesprek zo eendimensionaal voelt.
Andere problemen krijgen minder lucht: de steeds hogere prijzen in de supermarkt, de wachtlijsten in de zorg, dure brandstof, inflatie en het tekort aan betaalbare woningen. Allemaal onderwerpen die direct voelbaar zijn in het dagelijks leven.
Misschien is de vraag niet alleen hoe we dit ene dossier oplossen, maar ook en misschien juist hoe we het publieke gesprek zo vormgeven dat er ruimte blijft voor meerdere onderwerpen tegelijk.
Ilona Dekker, Nieuwegein
Ik geloof niet dat er ooit zoveel politie op de been is geweest voor asielzoekers als de afgelopen weken het geval was voor ons eigen volk. Het echte probleem lijkt dus eerder het eigen volk te zijn dan de asielzoekers. Als we voortaan allemaal thuisblijven en lokale besturen hun werk laten doen, zul je zien dat het asielzoekersprobleem grotendeels is opgelost en de problemen die er dan nog zijn met asielzoekers niet anders zijn dan die met het eigen volk.
Sander van der Voort, Zaandam
Deze week stond er weer een bericht in de krant: tientallen dieren verwaarloosd of dood aangetroffen. Eigenaar aangehouden en beboet of voorgeleid met een taakstraf in het vooruitzicht. Zou zo’n bericht over mensen gaan, dan stond het land op z’n kop: tientallen mensen verwaarloosd of dood aangetroffen bij iemand die mensen houdt.
Maar het gekke is: wij ‘mensen’ zijn zelf onderdeel van die dieren, alleen dan aan de bovenkant van de evolutie, de ‘winnaars’, zo u wilt. De enige reden waarom wij onszelf anders zien dan dieren is dat wij zelf die keuze kunnen maken om het zo te zien. Wij keuren onszelf en stellen ons boven al het andere leven. Wij zijn – als enige, en zonder bewijs – anders dan de miljoenen soorten dieren.
Alle reden om alles wat wij met dieren doen kritischer te bekijken, uitwassen rondom dierenleed aan te pakken en onze superieure houding te laten varen.
Joop van den Berg, Haastrecht
Het over een kam scheren van alle Bulgaren is niet alleen stigmatiserend, maar het doet ook meteen denken aan de vorige keer dat het woord ‘Bulgarenfraude’ de media overheerste en de Tweede Kamer in rep en roer was (motie Pieter Omtzigt, die met bankafschriften stond te wapperen in de Tweede Kamer) .
Daar worden we nog regelmatig aan herinnerd en het kost de staat nogal wat om dat recht te breien. Noem het beestje liever bij de naam: criminelen, oplichters mag ook, tillen de Belastingdienst voor 6 miljoen. Overigens een schijntje vergeleken bij de schade door andere notoire belastingontduikers.
Roel Dik, Delft
Voetballen in een gemengd team kan misschien helpen tegen de ‘throwback’ van de manosfeer. Maar je kunt ook gaan korfballen.
Henk Nijp, Mantgum
De bijdrage van Micha Wertheim was voor mij een eyeopener die als een mokerslag binnenkwam. Ik had het me nog niet eerder gerealiseerd: natúúrlijk kunnen influencers als Andrew Tate met hun achterlijke boodschap geen potten breken zonder de algoritmen uit Silicon Valley.
Maar méér nog raakte me de kennelijke onwil van de (mede)verantwoordelijken, die weigeren of onvermogend zijn om deze ‘verslaving’ aan te pakken en/of te doorbreken. De oplossing is het probleem niet; wel de wil en het lef.
Fons Bouchier, Naarden
In de Volkskrant van maandag: eerst een groot artikel over geluk; dan het portret van een overduidelijk heel gelukkig ‘kind in haar slaapkamer’. Dit kind heeft dan ook wel heel veel vinkjes van de lijst van Joris van Luyendijk – en dat geldt vaak voor deze portretten. Misschien kan het iets vaker een kind zijn met minder vinkjes? Een kind dat de slaapkamer moet delen bijvoorbeeld? Of van een statushoudersgezin dat geen woning heeft? Of een timide kind dat op school gepest wordt, et cetera? De wereld is groter dan de vinkjes.
Mary Fahrenfort, Amstelveen
Toen mijn man en ik beiden 80 werden, zijn we naar de huisarts gegaan om te vragen waar we met nu beter op moesten letten. Het antwoord was: afvallen. Ik zei dat wij elke avond drie glazen wijn dronken. Vooral mee doorgaan, zei hij. Je bent eraan gewend en als je stopt, ga je niet in slaap vallen maar liggen piekeren. Zo gezegd, zo gedaan. We zijn inmiddels 83 en maken alle jaren nog lange wandeltochten. Tot voor kort ook in de bergen.
Anne Fennema-Rijkee, Kampen
Zeker ik, als 71-jarige, zie het gevaar van Amerikaanse internetbedrijven die de publieke opinie dusdanig kunnen sturen dat ze zelfs meer macht hebben dan regeringen. Door AI weet je als normaal mens niet eens meer of iets echt of geconstrueerd is.
De oproep om big tech aan banden te leggen is echter even sympathiek als kansloos. De ervaring leert dat geen enkele innovatie te stuiten is. Wel kun je ervoor zorgen dat je er zelf eigenaar van wordt, zodat je hetzelfde gebruikersgemak kunt bieden maar wel onder humane en democratische voorwaarden. En dat lukt Europa van geen kanten.
Zo heb ik mij aangemeld bij de Europese mailserver Proton. Mails vanaf deze server naar mijn drie reguliere adressen duurden uren en uren.
Er is dus kennelijk geen alternatief, zodat we zelfs cruciale belastinggegevens onderbrengen bij het ons zeer onvriendelijke Amerika van Trump. Europa was ooit economisch en politiek een grootmacht en het dringt maar moeilijk door dat die tijden voorbij zijn. Huidige generaties hier denken nog steeds dat ze overal recht op hebben. Gewoon, omdat ik het waard ben.
We zijn danig in verval en kunnen bijna niets meer zelf. Als boomer heb ik de glorietijd zelf meegemaakt en vormgegeven, en gezien mijn leeftijd zal ik de armoedeval hopelijk niet of in dementie meemaken. Jullie generaties na mij zijn niet te benijden.
Mark van den Bergh, Burgerbrug
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Source: Volkskrant