schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en human interest.
Als kind van een Surinaamse moeder en een Nederlandse vader dient de biculturaliteit van zangeres, danseres en performer Anne-Fay Kops als inspiratie. Op haar debuutalbum Reaspora, de omgekeerde beweging van de diaspora, volgde ze het koloniale spoor terug van Gouda naar Suriname, Aruba, Curaçao en Ghana.
Op haar tweede plaat +1, waarop ze het moederschap bezingt, probeert ze zich ook het Surinaams eigen te maken, wat resulteert in Yu Mama, met Typhoon, een zoet liedje van de Surinaamse componist Stan Lokhin dat toch een beetje aanvoelt als een Surinaamse smartlap. Opener Waka Waka Uma is echter spannende, kale dancehall met een sinistere rap van Kops.
Vandaar gaat het alle kanten op. Van het koorstuk Prelude Naya tot de bombast van de powerballad Exploding Heart. Kops is een veelzijdige zangeres die aan het slot van Where Do the Children Go ook a capella indruk maakt.
Ze klinkt toch het spannendst in die duistere dancehall- en hiphopnummers, waar zware baslijntjes en elektronica tegenwicht bieden aan die veelzijdige stem. Little Missy, Mad Woman, Truth: in potentie allemaal dansvloerbangers.
Anne-Fay
+1
★★★★☆
Onyx & Ivory Records
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant