Mare heeft een lieve partner, dus iedereen is blij voor haar. Maar diep van binnen weet ze dat zij eigenlijk geen match zijn. ‘Ik zou iemand willen inhuren die het voor me uitmaakt.’
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
Mare, 39:
‘Drie maanden geleden was het zover en zou ik het uitmaken met de man met wie ik al drie jaar een relatie heb. Het was niet de eerste keer dat ik dit besluit nam, ik had al eerder een paar pogingen gedaan, maar op een of andere manier lukte het steeds niet en had ik me telkens laten sussen.
Het was nog winter en koud, maar droog. Achter zijn huis is een stukje bos waar we wel vaker lopen. Al snel zei ik: ‘Ik vind het heel moeilijk, maar ik voel dat we niet verder komen.’ Voor mijn formulering was veel moed nodig, toch klonk deze een beetje lafjes. Ik had met hem te doen en al een seconde later had ik spijt dat ik niet wat resoluter was geweest, want hij reageerde onmiddellijk en geïrriteerd: ‘O, nee, we gaan dit gesprek toch niet opnieuw voeren, hè?’
Ik protesteerde dat zijn toekomstbeeld anders was dan het mijne. Hij wilde zich het liefst settelen in een gehucht in Frankrijk waar hij een huisje had geërfd, terwijl ik de wereld wilde zien en snakte naar vrijheid.
Mijn argument klonk heel logisch, al was het niet de werkelijke reden. De echte reden was veel te pijnlijk. Niet eens zo heel diep van binnen weet ik al heel lang dat wij geen match zijn. Toen ik hem leerde kennen, was ik zeven jaar single en hij was de man die, zoals dat heet, voor me wilde gaan. Enthousiast en bloedeerlijk. Een verademing na al die relaties waar EMDR-behandelingen voor nodig waren om ze te verwerken. Mijn laatste vriend had me op Koninginnedag na tweeënhalf jaar zomaar in de menigte achtergelaten. Maar deze man liet op alle manieren blijken dat hij mij wilde, hij was wervelend, energiek, de seks was geweldig.
Ik dacht: als je elkaar zo aantrekkelijk vindt als wij, dan komt de rest vanzelf wel. Waarom moet je altijd verliefd zijn? Mijn omgeving bleek nog blijer dan ik. Op familiefeestjes spatte de opluchting van de gezichten. ‘Wat een leuke man.’ En: ‘O, ik ben zo blij voor je.’ Ineens was ik in de ogen van anderen weer een gezonde 36-jarige vrouw, ik was hun zorg niet meer, wat me toch een fijn gevoel gaf. Niemand die het raar vond dat hij me al na twee weken voorstelde aan zijn twee jonge kinderen. ‘Weet je het zeker, is dit niet wat vroeg?’, had ik hem nog gevraagd, eerder gealarmeerd dan gevleid.
Ik heb me laten meeslepen, besluiteloos, lui misschien, maar ook hoopvol. Want wanneer weet je of iemand het voor je is? Misschien moest het groeien. Hij blowt veel en ligt graag na zijn werk op de bank. Maar hij kookt ook heel goed, en als ik moe ben zegt hij altijd: kom hierheen, dan maak ik wat lekkers voor je, en hoef je even niets te doen. Hij is echt een goeie jongen. Maar we passen niet bij elkaar.
Laatst moest ik voor een MRI naar het ziekenhuis, ik kwam thuis en hij vroeg hoe het geweest was. Ik begon te vertellen en al na een minuut onderbrak hij me met een verhaal over iets wat hij zelf had meegemaakt met een knie. ‘Ik luister toch’, zei hij toen ik protesteerde. Hoe en met welke woorden had ik duidelijk kunnen maken dat juist dit soort ogenschijnlijk onbeduidende akkefietjes de echte reden waren waarom ik niet verder wilde? Alles wat ik erover zou zeggen, zou klinken als gezeur. Want het kwam niet uit een slecht hart, hij was soms gewoon een onhandige ADHD’er.
Maar ook hij hield zichzelf voor de gek. ‘Nee hè, je gaat het toch niet weer uitmaken’, snoerde hij me tijdens die wandeling onmiddellijk de mond. ‘Jij bent de vrouw van mijn leven, je hebt mijn moeder nog gekend, mijn kinderen zijn gehecht aan je, dat ga je toch niet allemaal weggooien?’ Eerst boos, toen lief, toen verdrietig. Even liepen we zonder veel meer te zeggen verder, en ineens voelde ik me heel moe worden. Hij verklaarde van alles, alsof hij zichzelf wilde pitchen, maar vroeg niets.
Ik ben naar huis gegaan en de volgende dag appten en belden we alsof er niets was gebeurd. En dat kwam me niet eens zo heel slecht uit, want ik had het druk op mijn werk en een paar slapeloze nachten kon ik me nu niet permitteren. Laat maar, dacht ik, er zal zich later wel weer geschikter moment voordoen, en er waren immers nog steeds ook de leuke momenten.
Natuurlijk denk ik ook weleens, als ik het uitmaak, vergooi ik als 39-jarige definitief de kans op een baby? En een koophuis samen was ook leuk geweest. Op mijn leeftijd is single zijn iets anders dan wanneer je in de twintig bent. Veel van mijn vriendinnen hebben relaties en kinderen, ik bel niet zo makkelijk iemand als ik ineens zin heb iets te doen. En toch: ik weet dat ik goed met eenzaamheid kan omgaan, angst om alleen te zijn is niet de hoofdreden van mijn besluiteloosheid. Ik durf gewoon niet, bang dat hij het niet accepteert.
Ben ik de enige die dat niet kan? Ik zou iemand willen inhuren die het voor me uitmaakt. Iemand die weet hoe je zoiets aanpakt. Of misschien moet ik hem een brief schrijven en die voorlezen, zodat hij me niet kan onderbreken. Dat of settelen for less.
Ik geef het nog twee weken. Dan ga ik mijn vierde poging doen. Maar eerst moet het iets rustiger op mijn werk worden. Tegen die tijd is het ook een jaar geleden dat zijn demente moeder overleed, dan kan hij het beter aan. Ik wil verder met mijn leven, ik wil op reis, mijn film afmaken, maar ik zit in een relatie. Laatst had ik het er met mijn moeder over, hij en ik hadden ruzie op weg naar de paasbrunch, toen hij tegen de afspraak ging omrijden voor een vies pakje sigaretten. Mijn moeder reageerde: o, wat vervelend, maar misschien moet je eens nadenken hoe je anders had kunnen reageren, zodat je dit soort conflicten in de toekomst kan voorkomen.’
Tja. Wat zou ik graag willen dat iemand eens tegen me zei: ‘Je kunt het, je bent niet alleen.’ En dat ik dan zou begrijpen dat een relatie verbreken niet altijd verlies betekent, maar juist getuigt van kracht.’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Mare gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant