Elke week vragen we een ouder naar de belangrijkste doelen in de opvoeding. Van het kind willen we weten of dat is geslaagd. Deze week: Rabia en Zuco.
schrijft voor Volkskrant Magazine.
Rabia: ‘Het belangrijkste vind ik dat mijn zoons zelfvertrouwen hebben en trouw blijven aan zichzelf. Ik heb ze meegegeven dat je voor jezelf en voor anderen moet opkomen, dat ze er moeten durven zijn voor een ander en dat ze trots mogen zijn op wie ze zijn en waar ze vandaan komen.
Tijdens het avondeten praten we veel over dit soort onderwerpen en als ze daar geen zin in hebben, zet ik soms een aflevering van Het Klokhuis of een documentaire op, bijvoorbeeld over Black Lives Matter. Ik doe weleens vrijwilligerswerk waarbij ik kook voor mensen die het minder goed hebben. Met kerst neem ik mijn zoons al jaren graag mee, om te laten zien dat dingen niet vanzelfsprekend zijn.
Ieder jaar ga ik met allebei de kinderen een weekend weg. Daarmee leer ik ze iets over de stad en een land, zo zien ze iets van de wereld. In zo’n weekend komt er ruimte voor onderwerpen die je in het dagelijks leven niet zo snel aanraakt, zoals de scheiding. Tien jaar geleden ben ik gescheiden van hun vader. Misschien had ik meer moeten doorvragen hoe dat voor hen was. Maar als ik naar Zuco kijk, denk ik: dat komt goed. Ik ben supertrots.’
Rabia Alibaks (48) is communicatieadviseur bij mensenrechtenorganisatie Amnesty International en woont in Haarlem met haar twee zoons, Zuco is de oudste.
Zuco: ‘Mijn moeder heeft me meegegeven dat je ergens voor mag staan, een mening mag hebben en op jezelf moet vertrouwen. Als ik ergens voor ga, geloof ik in mezelf en heb ik discipline. Ik denk dat dat deels opvoeding is, maar ook gewoon in mij zit. Ze heeft me geleerd dat je hulp biedt aan mensen die het nodig hebben. Dat wil ik later ook aan mijn kinderen doorgeven.
Toen ik jonger was, deed ik daar misschien minder aan, maar nu zeker wel. Ik heb mijn moeder op straat weleens eten zien kopen voor iemand, dat doe ik nu soms ook. Ik vind niet dat ze tijdens en na de scheiding per se meer had moeten doorvragen. Iedereen verwerkt dingen op zijn eigen manier en ik vond het juist fijn om er soms niet over te praten. Wel kan ik er slecht tegen als iemand chaotisch is en mijn moeder is dat weleens. Maar ze is steeds beter geworden in reflecteren en toegeven wanneer ze iets niet goed heeft aangepakt. Daardoor kan ik mijn eigen fouten ook steeds beter toegeven.’
Zuco Pruim (17) zit in de vijfde klas van het Stedelijk Gymnasium Haarlem.
Dit is een verhaal uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant