is tv-recensent voor de Volkskrant.
‘Ik kwam ernstig in de verleiding, maar wilde geen hap uit de geschiedenis nemen.’ Met een eerbiedige en toch zelfvoldane grijns opent Ailsa Anderson, voormalig perssecretaris van koningin Elizabeth, een crèmekleurig blik. Onder een vlekkerige kaart zit een in bakpapier gewikkeld pakketje. Nee, nee, nee, denk ik.
Een vijftien jaar oud stuk taart. Of, wat Anderson betreft, een stukje geschiedenis: ze kreeg het van prins William en zijn kersverse vrouw Kate, ter ere van hun huwelijksdag op 29 april 2011.
De EO-documentaire William en Kate: hun sprookjeshuwelijk opende zaterdagavond met de spannende belofte van een kijkje achter de schermen van ‘de gebeurtenis die de toekomst van de koninklijke familie zou bepalen’, om vooral uitgebreid stil te staan bij de okselpads die in het uniform van prins William waren genaaid.
Meer dan een verslag van het huwelijk bood de documentaire inzicht in de psyche van royaltywatchers: mensen die alles wat met het koningshuis te maken heeft een soort goddelijke status toedichten, om vervolgens met een verrekijker op zoek te gaan naar zweetplekken en snotpegels.
Het was alsof ik op een kringverjaardag van randfiguren van het Britse koningshuis belandde, waar men met een stuk uitgedroogde cake op schoot vooral over zichzelf wilde praten. ‘Ik had het grote geluk om op Buckingham Palace te mogen slapen’, pocht Anderson. ‘Zoals iedere goede bruid, mezelf incluis, had Kate twee verschillende jurken’, zegt een royaltyverslaggever.
Ongehinderd door controle op de feitelijke juistheid van hun uitspraken dikken de koningshuisfanatici hun observaties flink aan. Kate Middleton wordt gepresenteerd als een ‘gewoon meisje’, met ouders die werken als stewardess en vluchtcoördinator, terwijl pa en ma Middleton destijds al succesvolle ondernemers waren met een vermogen van tientallen miljoenen.
Het achterwerk van Kates zus Pippa kwam zo goed uit in haar strakke jurk dat ze ‘grote billen trending maakte’. ‘Ze was twee minuten een sekssymbool’, zei een commentator. Een zin die ik persoonlijk op mijn grafsteen zou laten vereeuwigen.
De menselijke drang om het aardse te overstijgen zag ik zo perfect gesymboliseerd in Ailsa Anderson en haar bedorven blik cake dat ik veel liever bij háár een kijkje achter de schermen had genomen. Ze vertelt dat ze de cake op een speciale plaats bewaart, ‘zodat niemand er met een dronken hoofd een hap van neemt’.
Of ze dat doet uit angst om iemand levensgevaarlijk te vergiftigen, of omdat je een leeggepompte maaginhoud bij de spoedeisende hulp niet in een blikje mee naar huis krijgt, blijft gissen.
In 2013 werd Anderson spindoctor voor de aartsbisschop van Canterbury. ‘Prince George’s messenger leaves Palace for God’, kopte The Telegraph. Een stapje dichter bij de eeuwigheid.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant