is techredacteur van de Volkskrant, gespecialiseerd in de impact van kunstmatige intelligentie op de maatschappij.
Misschien herinnert u zich nog het geval Peter Vandermeersch. Hij gebruikte vol enthousiasme AI bij het schrijven van zijn blogs. De oud-hoofdredacteur van NRC vertrouwde blind op de synthetische snoepjes die hem werden toegeworpen. Het ene citaat was nog mooier dan het andere. Alleen: ze waren verzonnen.
Vandermeersch is natuurlijk niet het eerste ‘slachtoffer’ van het gefabuleer van chatbots als Claude of ChatGPT. Ook niet de laatste. Deze week werd duidelijk dat de Amerikaanse schrijver Steven Rosenbaum in dezelfde AI-val der AI-vallen is getrapt tijdens het schrijven van zijn boek The Future of Truth.
Als het niet zo pijnlijk was, was het hilarisch: een boek over de toekomst van waarheid in het tijdperk van AI dat vol staat met verzonnen AI-rommel. Hoe meta wil je het hebben? Rosenbaum weet dondersgoed wat de gevaren zijn, blijkt uit de marketingtekst voor zijn boek: ‘Het boek onderzoekt het concept van waarheid, ontdekt waarom het nu belangrijker is dan ooit en legt uit hoe ogenschijnlijk objectieve technologieën, bekend als AI, dreigen het concept van waarheid over te nemen en menselijke complexiteit te vervangen door potentieel catastrofale robotachtige zekerheid.’
Geen speld tussen te krijgen. Toch ontdekte The New York Times dat het werk verzonnen citaten bevat, waarna Rosenbaum niets anders kon doen dan toegeven dat hij heeft geblunderd.
Tegenover de krant stelt hij dat het opnemen van de onjuiste citaten een ongelukje was en dat hij ‘geen intentie had om standpunten te verzinnen’. Nee, dat moest er nog eens bijkomen.
‘Emoties zijn niet alleen reacties op de waarheid – ze bepalen ook hoe we de waarheid construeren’, is een van de quotes. Uit de duim gezogen én onzin, reageert de zogenaamde afzender hiervan, hoogleraar psychologie Lisa Feldman Barrett. Ik zou daaraan willen toevoegen: ook nog eens geformuleerd in het typische lelijke en holle AI-toontje waar we toch al mee worden doodgegooid.
Daar kunnen de lezers van The Serpent in the Grove over meepraten. Het korte verhaal van Jamir Nazir staat volgens de mensen die het lazen vol met AI-platitudes van het ergste soort. Denk aan de ‘Niet zus, maar zo’-constructies waar chatbots zo dol op zijn. Ik schreef er op deze plek al eerder over.
In a Turing Test of sorts, it looks like a 100% AI generated story just won the Commonwealth Prize for the Caribbean region "for its lyrical precision and haunting atmosphere, the story stood out for the confidence and restraint of its voice." Published in Granta: granta.com/the-serpent-...
[image or embed]
AI-expert Ethan Mollick heeft geen enkele twijfel: het verhaal is volgens hem honderd procent door AI gefabriceerd, zo zei hij op Bluesky. Toch won het verhaal een prestigieuze literaire prijs. Dat is pijnlijk.
Nog pijnlijker is de lauwe reactie van de organisatie (‘we weten niet of de beschuldigingen kloppen’) en het blad dat het verhaal publiceerde (‘we zullen het misschien wel nooit weten’).
Als het klinkt als AI, stinkt als AI en eruitziet als AI, dan is het AI. Zeker weten doe je het niet, maar dat hoeft ook niet; bij twijfel geef je geen prijs. Niet uit arrogantie, maar uit overtuiging.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant