is tv-recensent voor de Volkskrant.
Terwijl heel Nederland zich na de tweede zinderende zomerdag van het jaar inzeept met aloë vera, dobbert presentator Kefah Allush in een roeiboot op de Dam. Het water klotst tegen het balkon van het werkpaleis.
Dit is hoe ons land er over honderd jaar uitziet als we niets doen tegen de stijgende zeespiegel, is de boodschap in de EO-serie Nieuw Nederland.
We schakelen terug naar het heden, of eigenlijk naar het verleden – Nieuw Nederland wordt verteld vanuit het jaar 2126, waarin we terugkijken naar de periode waarin we iets hadden moeten doen, maar geloofden dat het onze tijd wel zou duren.
Hoewel niet iedereen. Wat als we de hele Noordzee afsluiten? Oceanoloog Sjoerd Groeskamp tekent op het strand van Texel een megalomane afsluitdijk in het zand, als een krankzinnig businessplan op een zompig bierviltje. ‘Die dam loopt van Brest in Frankrijk naar het zuidelijkste punt van Groot-Brittannië en dan hier aan de noordkant van Schotland door naar Bergen in Noorwegen.’
Ik krijg een déjà vu. Hennie van der Most, die in de documentaire Hennies Pretpark met Tipp-Ex en stiften een Rotterdams attractiepark visualiseerde waarvan de kijker al wist dat het er nooit zou komen.
Ook hier werpen mensen bezwaren op. Zo’n dijk kost 600 miljard, als het meezit – en zoals we van Hennie weten zitten dingen zelden mee. We vernietigen complete ecosystemen door van de Noordzee een gigantisch IJsselmeer te maken. Elke Nederlandse kustplaats wordt een soort Volendam.
En niet onbelangrijk: is het ethisch verantwoord om onze eigen voeten droog te houden ten koste van de rest van de wereld?
Hennie ging ten onder aan zijn kringloopdrift. Moderne bouwwerken zijn als Ikeameubilair: gemaakt om één keer volgens precieze instructies in elkaar te zetten en weg te flikkeren als je erop bent uitgekeken. Dat Hennie wilde hergebruiken wat er al was, kostte hem de kop. Nederland smulde ervan.
Terwijl ons onvermogen om klimaatverandering tegen te gaan maakt dat Nederland als één groot Almere Poort geen nachtmerrie maar een bestcasescenario is – het alternatief is dat we binnen honderd jaar evolueren tot zoogdieren met kieuwen. Of dat we al onze Billy-boekenkasten aan elkaar knopen tot een groot, drijvend eiland.
Was er maar iemand die zoiets aandurft. Iemand die bij wijze van spreken een afgedankte kerncentrale nog zou kunnen ombouwen tot een plek om al je zorgen te vergeten.
In een land dat doorpoldert tot het water aan onze lippen staat, pleit Nieuw Nederland voor mensen die groot durven te denken. Ik hoop dat we een beetje zuinig op ze zijn, want we gaan ze hard nodig hebben.
Source: Volkskrant