Het is geen logistiek, maar een politiek probleem dat het maar niet lukt om genoeg hulp Gaza binnen te krijgen. UNICEF-topman Jonathan Veitch loopt in onderhandelingen voortdurend tegen politieke blokkades aan. Dat proces is frustrerend, maar hard nodig, zegt hij in een interview met NU.nl.
Waarschuwing: dit artikel bevat details en beelden die als schokkend kunnen worden ervaren.
Veitch is sinds oktober directeur van UNICEF in de Palestijnse Gebieden. In die rol onderhandelt hij onder meer met de Israëlische en Amerikaanse overheid over hoeveel hulp de Gazastrook binnenkomt. Hij deelt zijn ervaringen met NU.nl vanuit het UNICEF-kantoor in Den Haag.
U onderhandelt met de regering van Israël, dat nog altijd een groot deel van de Gazastrook heeft bezet. Hoe is het om zaken te moeten doen met een regering die de hulpverlening op veel fronten belemmert?
"Dat is een enorme uitdaging, aangezien ik een pleitbezorger van kinderrechten ben. Maar het is ook iets dat nodig is: we moeten wel. Kinderen en families zijn afhankelijk van ons. Als wij geen water leveren, dan doet niemand het. De enige manier om iets gedaan te krijgen is door te praten met politieke autoriteiten."
"Soms boeken we wel wat vooruitgang, maar dat gaat niet zonder slag of stoot. Er wordt voortdurend hulp geweigerd. Ze (de Israëlische regering, red.) hebben een heel lange lijst met voorwerpen die volgens hen ook voor militaire doeleinden gebruikt kunnen worden. Wij vinden niet dat pennen, schoolmeubilair of pijpen die gebruikt worden voor generatoren in die categorie vallen. Maar zij denken daar anders over."
"Dat vereist heel erg veel onderhandelingstijd, waarin we proberen de druk op te voeren. Helaas is die druk vaak pas hoog genoeg als de humanitaire omstandigheden verschrikkelijk zijn. Het lukte ons vorig jaar pas om meer voedsel Gaza binnen te krijgen toen er een hongersnood was uitgebroken."
"Je kan er enorm gefrustreerd en gedeprimeerd van raken. Uiteindelijk gaat het namelijk om heel simpele dingen, want het is overduidelijk dat kinderen water nodig hebben. Logistiek is de hulpverlening prima mogelijk, het is een kwestie van politieke bereidheid."
U wordt dagelijks geconfronteerd met de gevolgen daarvan. Hoe ernstig is de situatie in Gaza nu?
"Die is nog altijd verre van goed. In de winter is het ijskoud. Moeders zijn te koud om hun pasgeboren baby in een tent met vriestemperaturen op te warmen. In de zomers is het juist veel te heet. Ook dat kost levens."
"Er is nog altijd veel te weinig eten. Vooral moeders zijn zwaar ondervoed. Dat komt doordat zij zich nog altijd opofferen voor hun kinderen. Er is zo weinig voedsel in huis dat moeders dat wat er is aan hun kinderen geven en zelf niet eten. Dat is heel riskant, ook voor hun kinderen."
Over de bittere omstandigheden in Gaza schreven we eerder onderstaand artikel.
"Meer dan vierduizend kinderen moeten met spoed geëvacueerd worden omdat ze ernstig gewond zijn geraakt of omdat ze kinderkanker of een andere ziekte hebben. We zouden ze graag in Gaza behandelen, maar we hebben daar niet voldoende specialistische middelen. Ook de Palestijnse ziekenhuizen op de Westelijke Jordaanoever zijn een goede optie, maar dat weigert Israël."
"En dus moeten we een beroep doen op andere landen. Een aantal Europese landen neemt medische evacués uit Gaza op. Italië doet zijn best. Een paar andere landen doen hun best. Nederland niet."
Nee?
"Er zijn er in totaal vijf opgevangen, met moeite. Een paar weken geleden ontmoette ik twee jongens in Gaza. Ze raakten zwaargewond bij een luchtaanval in september. Een van hen had een granaatscherf in zijn lichaam, de ander was zijn beide benen verloren. Hun vader blijkt hier in Nederland te zijn."
"Ik heb het uitgezocht: de familie heeft gevraagd om met de vader herenigd te worden. Ik heb daar gisteren tijdens een bezoek aan het ministerie van Buitenlandse Zaken op aangedrongen. Ze zeiden dat ze ernaar zouden kijken."
"Die kinderen zijn zulke prachtige jongens. De jongen die zijn benen verloor speelde graag voetbal en was erg goed. Het is een wonder dat hij nog leeft, maar hij is nu wel zijn benen kwijt. In Gaza hebben we niet de middelen om een prothese voor hem te regelen."
De Gazastrook wordt steeds kleiner. Letterlijk, omdat de grens waarbinnen Palestijnen mogen leven steeds kleiner wordt. Welke gevolgen heeft dat?
"In het staakt-het-vuren werd een gele lijn afgesproken die Gaza in tweeën deelde. Inmiddels is er ook een oranje lijn die de militaire bufferzone van Israël uitbreidt tot zo'n 60 procent van het gebied. Wie te dicht in de buurt van die lijn komt, riskeert zijn leven."
"Maar het heeft enorme gevolgen voor onze hulpverlening. Al Mansoura is het belangrijkste waterpunt in Noord-Gaza. Het is het enige waterpunt waar we vier vrachtwagens tegelijk kunnen volladen met water. We hebben het tijdens de oorlog gebouwd. Israël ging destijds akkoord, het leger wist dat we dat waterpunt gebruikten."
"In april werden twee van onze medewerkers daar doodgeschoten. Israël vertelde ons dat dat punt nu achter de oranje lijn ligt en dat we met hen moeten afstemmen wanneer we Al Mansoura willen gebruiken."
"Nooit had Israël er problemen mee dat we daar water haalden. Sinds die dag is er geen druppel water meer van Al Mansoura naar de Palestijnen gegaan."
De wereldwijde aandacht voor het lot van de Palestijnen is minimaal, helemaal sinds het uitbreken van de oorlog in Iran. Denkt u dat Israël hier misbruik van maakt?
"Het is niet aan mij om daar iets over te zeggen. Het is waar dat Gaza uit het publieke bewustzijn verdwijnt. Maar ik denk wel dat de meerderheid van de Europese bevolking vindt dat Palestijnen een normaal leven zouden moeten kunnen leiden."
"De vraag is meer: waarom zit er een gat tussen wat mensen vinden en denken, en wat er door hun regeringen wordt gedaan? Door niet in te grijpen houden ze een systeem in stand dat stelselmatig de rechten van kinderen schendt. Dat moet veranderen."
Source: Nu.nl algemeen