Na RKC en Almere City nam Willem II zaterdag ook de derde horde in de strijd om promotie. De ploeg versloeg FC Volendam in de return na strafschoppen en knokte zich zo terug naar het niveau waarop de Tilburgse club thuishoort: de eredivisie. Al ging dat niet vanzelf.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Het seizoen begon voor Willem II met 5-1-verlies tegen ADO Den Haag, gevolgd door een 0-1-nederlaag tegen FC Eindhoven. Het eindigde met promotie naar de eredivisie. Dat gebeurde na winst in de strafschoppenserie op eredivisionist FC Volendam, in de bloedhitte. Met een doelman die de beslissende strafschop nam, omdat de rest van de ploeg op apegapen lag. ‘Als je kijkt naar ons team’, zo sprak die doelman, Thomas Didillon-Hödl, na afloop begeesterd, ‘dan is dit de zege van inspanning, discipline, consistentie, hard werken en dealen met pech.’
Het seizoen van Willem II was inderdaad even kolderiek als dramatisch. Rijp voor een serie, zo stelde directeur Merijn Goris na afloop vast. Maar dan eentje met een vrolijk einde; maandagmiddag en -avond werd de ploeg van coach John Stegeman in Tilburg uitgebreid bejubeld op De Heuvel, in het hart van de stad.
Het groteske festijn in Volendam en Tilburg, dat zowat het hele pinksterweekeinde duurde, deed voor buitenstaanders wat overdreven aan. Willem II keert immers na een seizoen terug naar het niveau waar het historisch gezien, en qua grootte van de club, stad en achterban, ook thuishoort. Maar wie ziet waar Willem II vandaan komt, en hoezeer de club in de stad is gaan leven het laatste decennium, zal daar minder vraagtekens bij zetten.
Neem alleen al de absentielijst; die was absurd, en dan niet alleen qua lengte. Jesse Bosch besloot de eerste wedstrijd niet te spelen, omdat hij in onderhandeling was met een nieuwe club. Eerder was Ringo Meerveld al vertrokken naar Heerenveen.
Het middenveld bleef een zorgenkindje. Onder meer aanvoerder Jari Schuurman viel iets verderop in het seizoen weg met een rugkwetsuur. Tijdens de play-offs werd Calvin Twigt dusdanig geschopt dat hij tegen Volendam niet mee kon doen.
Het was nog niets vergeleken met het dramatische relaas van Mickaël Tirpan, de publiekslieveling die in september helemaal moest stoppen met profvoetbal omdat hij lijdt aan sarcoïdose, een ontstekingsziekte. In een ontroerend verhaal vertelde hij aan Het Brabants Dagblad dat hij de tien maanden voor zijn gedwongen vertrek met pijn had gespeeld vanwege de aandoening en nimmer meer met zijn dochtertje kon spelen, omdat hij na de training van 14.00 uur tot de volgende dag sliep.
Al met al werd 2025 zo een inktzwart jaar voor de Tilburgse trots. Begonnen als nummer 9 in de eredivisie en geëindigd als nummer 9 in de eerste divisie. Tijdens een dramatisch duel, begin november tegen TOP Oss, zongen supporters al ‘Johnny rot op’ voor coach John Stegeman die nog geen vijf maanden bezig was.
Doorgaans betekent dat het einde voor een trainer, zeker bij een emotionele club als Willem II. Liefst elf trainers stonden er de laatste vijf jaar voor de groep. Vijf technisch directeuren beten zich stuk op de ambitie van de club om weer een stabiele middenmoter te worden met uitschieters naar boven zoals van 1988 tot 2005 het geval was, met mooi ‘Ajax-achtig voetbal’ het liefst. Vanaf 2011 speelde Willem II vijf seizoenen in de vermaledijde eerste divisie.
De onervaren technisch directeur Freek Heerkens predikte geduld met Stegeman. Heerkens kan een potje bij de aanhang door zijn verleden als nimmer versagende verdediger. De speelwijze werd per 2026 wel behoudender en opportunistischer; daar heeft Willem II met de lange spits Thomas Verheydt ook een goed wapen voor. Het tij keerde met vereende krachten. Willem II finishte als derde. Alsnog was het een ultrazwaar parcours in de play-offs langs RKC, Almere City en daarna dus Volendam.
De ploeg hing steeds meer met draadjes aan elkaar. Verheydt kon in de play-offs niet meedoen, collega-spits Devin Haen slechts op halve kracht. Vlak voor de play-offs kwam dan nog het trieste bericht dat middenvelder Mounir El Allouchi en zijn vrouw hun ongeboren dochter hadden verloren. Al die tegenslag maakte de band tussen de spelers, geblesseerde selectieleden en trainers sterker, El Allouchi prees de rol van Stegeman daarin uitgebreid.
Zelfs na de thuisnederlaag tegen Volendam (1-2) afgelopen woensdag was er nog geloof. Doelman Thomas Didillon-Hödl werd tijdens de play-offs vader van een dochtertje. Daardoor kon hij de fout die hij maakte in de thuiswedstrijd makkelijker relativeren.
Willem II sloeg zaterdag in de return in zinderend Volendam razendsnel tweemaal toe via de pas 20-jarige reservespits Siegert Baartmans en centrumverdediger Finn Stam, incasseerde een tegentreffer van Yannick Leliendal, stond vervolgens voortdurend op barsten, maar boog niet.
In de strafschoppenreeks stopte Didillon-Hödl de tweede strafschop en maakte zelf de laatste. Sprankelend was het allemaal niet, bevestigde Stegeman na afloop. ‘Maar dit was onze 46ste wedstrijd, hè? Met een smalle selectie en veel jonge jongens, dat gaat je niet in de koude kleren zitten.’ Dankbaar incasseerde hij maandag een nieuw spreekkoor: ‘Johnny bedankt.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant