Maar liefst drie albums tegelijkertijd heeft rapper Drake uitgebracht, waarvan Iceman vooral gewijd is aan zijn beef met aartsrivaal Kendrick Lamar. En dat biedt een interessant kijkje in zijn ziel.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en human interest.
Het album is uit en de superster heeft opnieuw een record gebroken. Spotify noteerde 13,2 miljoen streams op één dag voor Drakes Make Them Cry, de single van Iceman, het negende album van de Canadese rapper. Een unicum voor een raptrack. Vóór Drake stond het record op naam van Kendrick Lamar, die met Not Like Us piekte op 12,8 miljoen streams.
En o ironie: dat was nu net het nummer waarin Lamar de vloer aanveegt met zijn collega-hiphopmultimiljonair. De track, waarin Lamar Drake onder meer uitmaakt voor pedofiel, was de apotheose van een jarenlange beef tussen de twee hiphoptsaren. Het pleit werd uiteindelijk in het voordeel van Lamar beslecht; na de Grammy’s van 2025, waar Lamar vijf beeldjes mee naar huis mocht nemen, en na diens optreden op de Super Bowl, werd hij zowel door The New York Times als door muziekblad Rolling Stone gezien als triomfator.
En wat zegt Drake zelf in Make Them Cry, twee jaar na het tot artistieke competitie gesublimeerde viswijvengevecht? ‘I know it’s a heavy ass decision to bury the hatchet.’ Of hij de strijdbijl daadwerkelijk heeft begraven, valt te bezien. Als een mokkend kind komt hij op Iceman herhaaldelijk terug op het geschil. Het album staat bol van de verwijzingen ernaar.
En dan heeft de rapper tegelijkertijd nóg twee albums uitgebracht. Het goede nieuws: Maid of Honour en Habibti zijn gevrijwaard van beefbesognes. Het slechte nieuws: beide laten de rapper en zanger van zijn meest luie, ongeïnspireerde kant horen. Zo’n beetje elk nummer is inwisselbaar voor een ander. De surpriserelease van de twee albums zou dan ook alles te maken hebben met het zo snel mogelijk leveren van het contractueel vereiste aantal albums aan zijn platenmaatschappij.
Iceman is nog het interessantst van de drie, omdat Drake voor het eerst op een soloalbum, naast het zelfbeklag, uitweidt over de persoonlijke nasleep van de strijd. In What Did I Miss hekelt hij mooiweervrienden als basketballer LeBron James en rapper Rick Ross, die niet wisten hoe snel ze voor het winnende kamp moesten kiezen. In Whisper My Name krijgt Universal ervan langs, zijn platenmaatschappij – en die van Lamar – die hij beschuldigde van het verspreiden van laster vanwege de vermeende valse beschuldigingen op Lamars Not Like Us. De zaak werd afgewezen omdat de rechter vond dat het hier een hyperbolische meningsuiting betrof die niet ongewoon is voor een rapbattle.
En ja, het gaat natuurlijk ook over Lamar zelf, die als een spook door het album zweeft, in het nummer Janice STFU het meest. Daarin valt Drake Lamars imago als maatschappelijk geëngageerde hiphopheiland aan door te beweren dat hij alleen maar aan liefdadigheid doet als er camera’s bij zijn. Diens populariteit bij witte kids komt voort, suggereert Drake, uit hun witteschuldbesef. ‘White kids listen to you ’cause they feel some guilt and that’s how your soul gets fulfilled.’
In National Treasures zet hij Lamar neer als schijtebroek als hij aanhaalt dat Lamar met een escorte van 25 politieauto’s vertrok van een optreden in Toronto, de thuisbasis van zijn rivaal.
En dan is er ook Drake de mensch die uitvoerig aan bod komt. Veel nummers bieden een kijkje in de ziel van de gewonde artiest, die voortdurend heen en weer wordt geslingerd tussen de zucht naar zelfbevestiging en de honger naar sympathie van anderen, tussen opschepperij over zijn commerciële succes en geweeklaag over zijn behoeftige emotionele toestand.
Je voelt haast medelijden als Drake in Make Them Pay rapt: ‘I need compliments ’cause lately, it’s just falling-outs and disagreements.’ En hoe beschadigd is hij wel niet uit de strijd gekomen? Uit National Treasures: ‘The Iceman was a nice man. Now I’m hot and cold.’
Wie het zelfmedelijden op de koop toe neemt, kan best wat empathie voor Drake gaan voelen. De man die werd gekruisigd met de verbale spijkers van Lamar, die op zijn beurt werd aangemoedigd door een op bloed beluste mediameute, voerde een kansloze strijd. Drake, de commercieel veel succesvollere, maar veel minder getalenteerde rapper, stond tegenover de bewierookte redder van de hiphop. De rollen van goodguy en badguy waren al uitgedeeld.
Alleen in dollars kan Drake Lamar overtroeven. Al zijn er momenten dat hij onverwacht scherp uit de hoek komt. In Make Them Pay richt hij zijn pijlen op zijn voormalige vriend, de van oorsprong Palestijnse DJ Khaled, die verkoos ‘halal te blijven’ en volledige mediastilte in acht nam in Drakes strijd, maar ook in die van zijn volk. ‘The beef was fully live, you went halal and got on your deen (religie, red.)/ And your people are still waitin’ for a free Palestine/ Butt apparently everything isn’t black and white and red and green.’ En dat Lamar ‘goat’ wordt genoemd, Greatest Of All Time, zegt ook niet alles, onderstreept Drake in Firm Friends: ‘I’ve seen goats act like sheep.’
Gaat de overkant nu ook wat zeggen? Het moet wel heel raar lopen wil Lamar twee jaar na dato de handschoen oppakken en weer de ring betreden. Daarvoor zijn Drakes schimpscheuten net niet prikkend, niet vilein genoeg.
Alhoewel. Op het album Maid of Honour permitteert de Certified Lover Boy zich een gevoelige steek onder water. In Goose and the Juice probeert Drake een love interest te verleiden een verloving van meer dan tien jaar met een niet nader genoemde rivaal te verbreken. Het zou zomaar een uitnodiging kunnen zijn aan Lamars vriendin Whitney Alford, met wie hij, inderdaad, al meer dan tien jaar verloofd is. En Lamar had nog zo gezegd dat hij niet wilde dat Drake ooit familie zou betrekken bij hun beef.
Ding, ding, ding, nieuwe ronde.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant