is columnist voor de Volkskrant
Het publiek bij Harry Styles was verdeeld in twee groepen: jonge hardcorefans met glitterhotpants en een losse stropdas om hun nek, en de rest.
Bij de rest hoorde ik. De rest had niet via hun krantenwijk of supermarktbaantje een jaar gespaard voor dit concert, maar via het nieuws vernomen dat de tien concerten van Harry in de Arena in Amsterdam toch wat minder liepen dan Harry had gedacht, en voor een schijntje kaartjes gekocht op Ticketswap.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ik behoorde dus tot de groep van de nepfans, al zijn er heus liedjes van Harry die ik enthousiast kan meezingen, over de watermeloen en dat liedje dat begint met toedadie-da-da-da-da-doe-DIE-doe, want hij maakt nu eenmaal louter liedjes die je enthousiast kunt meezingen.
Op onze stoelen hoog in de Arena, waar de drukkende warme lucht nog wat drukkender was, keken we naar beneden, naar Harry die onvermoeibaar rondjes rende op zijn vierkante atletiekbaan, en naar de fans die staanplaatsen hadden. Er was een groep die me mateloos fascineerde. Ze hadden staanplaatsen ingenomen aan de rand, waar er wat ruimte was. Vaak pakten ze elkaars handen, vormden een grote kring en dansten dan in het rond. Volksdansen, maar op extreem aanstekelijke popmuziek.
Een van de mensen uit de groep zat in een rolstoel en draaide rondjes om zijn eigen as, met knipperende lichten. Het was een feestelijk gezicht.
Bij één liedje ging de groep, als afgesproken, allemaal op de grond liggen. Her en der in de staande meute zag ik anderen hetzelfde doen, wat veel zegt over de goeiigheid van Harry’s publiek: niemand is bang dat er iemand over zijn hoofd heen zal dansen.
Aan het eind vormde de grote groep weer een cirkel, nu met nog meer mensen erin, en de persoon in de rolstoel reed op hoog tempo rondjes door de middencirkel.
Ik moet toegeven dat ik Harry zelf door al deze gebeurtenissen soms even vergat. Een paar dagen later besprak ik mijn bevindingen met een vriendin die op een andere avond naar het concert was geweest. Dezelfde groep had zij gezien, die exact dezelfde volksdansen en rituelen uitvoerde, inclusief de rolstoel die om zijn as tolde.
Het verschil tussen het concert waar mijn vriendin bij was en het mijne was dat Harry, inmiddels een paar avonden verder, zichtbaar moe was, minder kilometers over de vierkante atletiekbaan rende en heel vaak zijn shirt moest verwisselen.
Harry is ook maar een mens. En zijn fans zijn dat ook. Voor een enorm popconcert was het sowieso allemaal heel menselijk. Je zou er haast fan van worden, en je de volgende keer ook in de volksdanscirkel voegen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant