is opinieredacteur en columnist voor de Volkskrant.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Toen ik onlangs op een verjaardagsfeestje was, deed de heer des huizes wat hij doorgaans graag doet: zoeken naar en drukken op de knoppen om mijn feministische woede te activeren. Bijvoorbeeld door met een barbecuetang in de hand te vragen of wij, de vrouwen, de afwas al hadden gedaan. Maar er werd geen enkele fuck gegeven en we dirigeerden hem rustig terug naar zijn rokende picanha op de kolen.
De trigger kwam pas toen hij even later mijn partner aanbood om een AI-agent voor hem te bouwen die al het regelwerk zou verlichten. Wacht even, dacht ik. Waarom wordt deze vraag niet gesteld aan de vrouwen in het gezelschap? Het zijn immers vrouwen die van oudsher al het intens domme, saaie, onbetaalde maar noodzakelijke regelwerk van het gezin en daarbuiten managen. En waarom heb ik zelf nooit nagedacht over de mogelijkheden en voordelen van een AI-assistent?
Nu is de helft vast nog niet mogelijk, maar stel je eens voor: een AI-agent die aan de hand van een foto van mijn voorraadkast en de inhoud van mijn koelkast een weekmenu opstelt. Die namens mij communiceert in klassenapps en alleen berichten met trefwoorden als ‘studiedag’, ‘tikkie’ en ‘luizen’ doorstuurt.
Die vakanties plant, gepersonaliseerde opvoedadviezen opstelt en kinderpartijtjes organiseert, zodat ik geen uren op internet en sociale media hoef door te brengen. Die tips geeft over hoe je een onmogelijke collega verdraagt.
Ook niet onbelangrijk: een AI-agent die jou na een pittige werkdag, kinderspits en een vergeten work-out aanhoort en bemoedigend toespreekt. Die dingen zegt als: ‘Jij ongelooflijke strijder, force of nature die je er bent. Kijk toch eens wat je weer allemaal geklaard hebt. En wat geeft het dat je weer geen tienduizend stappen hebt gehaald. Taz, alsof je al niet genoeg doet. Hier trouwens een nieuw boek dat je kunt downloaden op je e-reader.’
‘Ja, maar artificieel’, hoor je tegenstanders van AI al roepen, ‘dit zijn gesprekken die je met je partner moet voeren, voor de menselijke verbinding’. Ja, want interesse in elkaars geklaag over een lange dag is zogenaamd nooit kunstmatig. Jonge ouders branden ’s avonds namelijk van verlangen om, na een dag waarin je geduld nog net niet is doorgebrand, naar het gezeik van een ander te luisteren. Je meent ook echt elk woord wanneer je zegt: ‘Ja, dat heb je heel goed aangepakt, had ik ook zo gedaan.’
Vrouwen zijn, kortom, nooit dichter bij het hebben van hun eigen onderdanige en pleasende wifey en secretaresse geweest. En toch is er nog steeds sprake van een AI-genderkloof. Vrouwen zijn niet alleen ondervertegenwoordigd in de AI-sector, maar blijken ook meer terughoudend te zijn in het gebruik van AI om legitieme ethische redenen.
Maar terwijl vrouwen weer vrijwillig de emotionele arbeid van een ethische discussie dragen, zijn mannen vrolijk hun levens verder aan het ontlasten.
Toen ik de feministische woede triggerende barbecueman, overigens een vriend, later weer sprak over AI-agenten, gaf hij toe dat vrouwen er inderdaad veel baat bij zouden kunnen hebben. Een soort ‘AI-satisfyer’, concludeerde hij.
En zo is het inderdaad. Dus waar wachten vrouwen nog op? Laat je niet weer op achterstand zetten door schaamte, angst en de drang om alles altijd goed te willen doen. Blijf kritisch, maar experimenteer, leer en duik niet weg.
Source: Volkskrant