Dat werkt, maar minder overtuigend is de psychologische verdieping die de film aan het geheel wil geven.
schrijft voor de Volkskrant over film, met speciale aandacht voor filmmuziek en horror.
Het maakt niet uit of je rechtdoor loopt, naar links of naar rechts. Of je nu door een deur gaat of jezelf door een spleet wurmt. Nooit komt er een einde aan de geelbehangen, tl-verlichte tussenruimtes in Backrooms.
Dat was al bekend dankzij de foto’s, teksten, fora en video’s die samen het internet-cultfenomeen van The Backrooms vormen, van de allereerste post uit 2019 op het forum 4chan tot de immens populaire webserie van YouTuber Kane Parsons. En nu is er Backrooms, de speelfilm die Parsons op basis van die serie heeft gemaakt, en die zowel de fans bedient als een horrorpubliek dat nog nooit heeft gehoord van deze fictieve, maar daarom niet minder indringende locaties.
Hoofdpersonage is de mislukte architect en meubelverkoper Clark (Chiwetel Ejiofor), die een geheel nieuwe dimensie ontdekt wanneer hij op wonderlijke wijze door een van de keldermuren van zijn discountzaak glipt. Een urbane woestijn treft hij aan, een droomlandschap bestaande uit kale kantoorvertrekken waarvan de wanden en systeemplafonds soms scheef lopen, met half uit de vloer stekende meubels die verdacht veel lijken op Clarks eigen spullen. In een van de eerste achterkamers staat een kartonnen holbewoner die via een alsmaar herhalende geluidsopname iedereen de hartelijke groeten doet, in 55 talen. Op verschillende plekken hangen camera’s.
Clark kan het niet laten om steeds weer naar het oord terug te keren. De architect in hem wil het labyrint begrijpen, het in kaart brengen. En dat terwijl nog iets of iemand door de kamers lijkt te dwalen, een dreigende aanwezigheid die de vertrekken nog beklemmender maakt dan ze al zijn.
Cool dat Parsons en coscenarist Will Soodik ervoor kozen om Backrooms in 1990 te situeren, alsof de film aan de internethype voorafgaat. Wanneer Clark en zijn winkelassistenten de plek vastleggen met hun analoge videocamera, verlenen die rauwe videobeelden hun eigen authenticiteit aan de even minimalistische als surreële decors. Parsons, cameraman Jeremy Cox, setontwerper Danny Vermette en het team achter de beeldeffecten hebben zo veel mogelijk met echte studiosets gewerkt, waardoor de almaar hallucinantere wereld van Backrooms uiterst tastbaar overkomt.
Minder overtuigend is de psychologische verdieping die de film aan het geheel wil geven, met een dunne rol voor Reinate Reinsve als Clarks door jeugdtrauma’s geplaagde psychiater. Zo zijn er wel meer terzijdes die weinig toevoegen.
Gelukkig blijft het labyrint de hoofdattractie en gelukkig laat Parsons het raadsel grotendeels intact. Of nu het vleesgeworden collectieve onderbewustzijn betreft of een zichzelf voortbouwende architectonische entiteit, Backrooms schept in de eerste plaats een spectaculaire spiegelwereld waarin je je ook als toeschouwer kunt verliezen. Geen ruimte voelt nog hetzelfde na de nachtmerrie-excursie van Backrooms.
Horror
★★★★☆
Regie Kane Parsons
Met Chiwetel Ejiofor, Reinate Reinsve, Mark Duplass, Finn Bennett
110 min., in 105 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant