Van sensueel tot spannend en ook pijnlijk: in Tuner bepaalt het geluid wat je als kijker voelt. Het scenario zit helaas minder goed in elkaar.
schrijft voor de Volkskrant over film.
Hyperacusis heet de echt bestaande gehooraandoening van pianostemmer Niki (Leo Woodall). Hij is overgevoelig voor alledaags omgevingsgeluid en draagt geluiddempende oordopjes of zelfs een fikse koptelefoon. In Tuner wordt die hyperacusis gepresenteerd als veredelde superkracht: het is moeilijk voorstelbaar dat er betere pianostemmers bestaan dan Niki.
Geluid vormt de uitmuntend uitgewerkte rode draad in dit verder wat rechtlijnige New Yorkse misdaaddrama. Het is sensueel en verleidelijk wanneer Niki de piano stemt waarop muziekstudent Ruthie (Havana Rose Liu) zojuist haar virtuoze spel zat bij te schaven. Swingend en spannend wordt het wanneer Niki na een samenloop van omstandigheden zijn supergehoor leent voor het kraken van een aantal kluizen. Desoriënterend en pijnlijk als zich plotseling harde geluiden aandienen.
De Oscaruitreiking van 2027 is nog ver weg, maar in de categorie geluidsontwerp is Tuner nu al topkandidaat.
Daar staat tegenover dat in het scenario vooral in de zwakke laatste akte de toevalligheden aan elkaar worden geregen. Hoe meer crimineel gedoe, hoe meer Niki zich als een B-filmpersonage begint te gedragen.
Zonde, want Tuner heeft een fijn stel acteurs. Dustin Hoffman is ouderwets aangenaam als Niki’s fysiek aftakelende mentor, terwijl Leo Woodall en Havana Rose Liu in fijnbesnaarde onderonsjes overtuigen als muzikaal verbonden liefdeskoppel.
Misdaad
★★★☆☆
Regie Daniel Roher
Met Leo Woodall, Dustin Hoffman, Havana Rose Liu, Jean Reno, Lior Raz, Tovah Feldshuh.
108 min, in 104 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant