Wat deze film, die je hart steelt met flirterige charme, vooral zo onweerstaanbaar maakt, is de ouderwetse zorg die eraan is besteed. De geestige dialogen klinken uitzonderlijk natuurlijk en de bijrollen zijn goedgekozen en eigenzinnig.
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
Verkleed als elfje danst Emily zijn wereld in. Ze praten over niets, lachen en alle andere mensen in de discotheek verdwijnen uit beeld. ‘Alsof de tijd stilstond’, vertelt Owen later aan zijn oudere broer. Die moet daar smakelijk om lachen, in Finding Emily. ‘Alweer?’
Als Owen (Spike Fearn) vervolgens een wanhopige zoektocht onderneemt naar zijn droommeisje dat hem (al dan niet) per ongeluk een telefooncijfertje te weinig gaf, is de volgende Emily die hij tegenkomt al even sceptisch. Hoezo verliefd op dat elfje? Hij ként haar niet eens. ‘Ze is letterlijk je manic pixie dreamgirl.’
Zo’n speels meisje zonder echte persoonlijkheid dat het leven van een jongen binnenfladdert: Emily 2 (Angourie Rice) is van de generatie die dit soort romantischekomedieclichés belachelijk maakt op sociale media. Zij en haar swipende ‘situationship’-leeftijdsgenootjes zouden daarmee te cynisch zijn voor romcoms.
Maar Finding Emily bewijst dat het mogelijk is: een eigentijdse én romantische draai geven aan het al zo vaak doodverklaarde genre. Het voelt als de frisse Britse bries die Four Weddings and a Funeral (1994) ook ooit was.
In de film besluit Emily 2 dat Owen, zonder dat hij het weet, haar scriptieonderwerp wordt: ze wil aantonen dat een verliefdheid mensen krankzinnig en zelfdestructief maakt. Dus als hij zijn zoektocht wil staken, haalt ze hem over om alle 318 Emily’s aan de universiteit een mail te sturen. Met als gevolg dat de Emily’s zich ‘onveilig’ voelen en hij een internetsensatie wordt als ‘rare toxic incel’.
De liefdevolle spot van scenarist Rachel Hirons en de sprankelende regie van debutant Alicia MacDonald maken van Finding Emily óók een slimme, plagerige schets van de generatie die de doelgroep is.
De romantische Owen, die het verloren broertje van Liam en Noel Gallagher had kunnen zijn, blijkt ondertussen het meest down-to-earth. Hij is geen typische ‘hunk’ (zoals Hugh Grant dat ook niet was), maar wát een charisma heeft Spike Fearn. Rice is óók leuk als Emily, maar Fearn is een ontdekking, compleet ontwapenend als goedbedoelende, zachtaardige, openlijk twijfelende man die zijn eigen morele kompas volgt – dit, lieve manosfeerjongens, is écht het nieuwe aantrekkelijk.
Maar de modernisering van het genre is niet eens wat Finding Emily zo onweerstaanbaar maakt, het is de ouderwetse zorg die eraan is besteed. De geestige dialogen klinken uitzonderlijk natuurlijk; de bijrollen zijn met goedgekozen pennenstreken zo neergezet dat ze eigenzinnig zijn, zonder malle typetjes te worden.
Fijne muziek ook, zeker als drijvende kracht op twee van de meest memorabele momenten. Als Owen op zijn dieptepunt zit, zet zijn broer Wordy Rappinghood aan in de auto, waardoor hij niet anders kan dan meezingen. Als Emily met gebroken hart op de bank ligt, wordt ze door een vriendin meegesleurd tot ze wild met haar meedanst op Off wiv Ya Headz.
Nodig voor de plot? Technisch gezien niet. Maar regisseur MacDonald laat die woordeloze momenten rustig ademen en benadrukt zo hoe menselijke connecties zoveel meer zijn dan een romantische verbinding. Finding Emily steelt je hart met flirterige charme, maar hierdoor kun je van deze film gaan houden.
Romantische komedie
★★★★☆
Regie Alicia MacDonald
Met Angourie Rice, Spike Fearn.
111 min., in 89 zalen.