In deze soms iets te charmante documentaire volgt filmmaker Amalie Atkins haar oude tante met een 16mm-camera. Deze Agatha Bock woont al decennialang alleen op een boerderij in Canada.
Drie huisregels heeft Agatha Bock (1934): de deuren goed achter je sluiten tegen muggen en vliegen, na de lunch de borden niet opstapelen en, tot slot, ‘have fun’. Al decennia woont ze in haar eentje op een boerderij van 22 hectare in de Canadese provincie Manitoba. Ze verbouwt er aardbeien, meloenen, komkommers. Haar rug is kromgebogen en haar handen zijn soms onvast, maar nog altijd doet ze alles zelf.
Zes jaar lang volgde filmmaker Amalie Atkins haar tante met een 16mm-camera. De familieband tussen maker en subject geeft de film een vanzelfsprekende vertrouwdheid, al was iets meer afstand op sommige momenten ook welkom geweest. Waar een maker zonder een persoonlijke band misschien op sommige momenten een situatie meer op scherp had gezet, daar laat Atkins haar tante vooral haar gang gaan.
Dat is zeker geen straf om naar te kijken. Agatha geeft doorlopend commentaar bij wat ze doet. Ze legt uit hoe je door op een meloen te kloppen kunt horen of hij rijp is, dat je aardbeien het beste in een afgesloten pot kunt bewaren.
Ook vertelt ze over de drie liefdes die ze in haar leven kende. De laatste was een man die haar niet uit dineren nam, zelfs niet uit lunchen, maar uit ontbijten. Want dat was goedkoper. Nadat ze hem de deur had gewezen, bleef ze alleen.
Maar, zoals het zintuiglijk gefilmde Agatha’s Almanac toont, dat maakte haar leven niet minder rijk en vervuld. Agatha geeft op geheel eigen wijze, en niet zonder eigenaardigheden, vorm aan haar bestaan. Ze heeft een voorliefde voor het labelen en categoriseren van alles in haar huis, al draagt ze ook geregeld twee verschillende schoenen en kleding in vloekende kleuren, die in het gruizige 16 millimeter van het scherm afspatten.
Onder meer in die neiging tot het categoriseren van spullen doet de film soms denken aan Geographies of Solitude, een documentaire over een vrouw die al decennialang op het verder onbewoonde Sable Island leeft en daar alle troep die aanspoelt zorgvuldig ordent.
Agatha’s Almanac legt wat meer nadruk op de charmante excentriciteit van Agatha’s leven, waardoor de film soms iets te lieflijk blijft. Gelukkig snijdt Agatha daar altijd wel weer met een snedige opmerking doorheen.
Documentaire
★★★★☆
Regie Amalie Atkins.
86 min., in 67 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant