De film gaat over armoede, maar is bepaald geen grauw sociaal-realistisch drama. Regisseur Paloma Aguilera Valdebenito maakte er een kleurrijke, flamboyante tragikomedie van.
schrijft voor de Volkskrant over film.
Je kunt het struisvogelgedrag noemen, of onverbeterlijk optimisme. De Amsterdamse bijstandsmoeder Sandra (Nienke Plas) houdt in ieder geval niet van slecht nieuws. Rekeningen maakt ze niet open, brieven van de gemeente ook niet. Maar jammer genoeg blijven schulden niet in een envelop zitten.
Zo staat op een slecht moment een deurwaarder op de stoep, iemand van de sociale dienst die fraude constateert en weer iemand anders die het water afsluit. Midden in een bloedhete zomer.
Toch houdt Sandra de moed erin: haar levenslust laat zich niet zomaar onderdrukken. Bovendien wil ze haar dochters Harrie en Stella beschermen. Als het gezin uit huis wordt gezet en in een opvanghotel belandt, verkoopt Sandra het aan de meiden als een spannende vakantie.
Treat Her like a Lady gaat over armoede, maar is bepaald geen grauw sociaal-realistisch drama. Regisseur Paloma Aguilera Valdebenito, geboren en getogen in Amsterdam, maakte er een kleurrijke, flamboyante tragikomedie van. Zelf noemt ze het een volksopera, een ode aan de vitaliteit en de strijdlust van Sandra en haar lotgenoten.
Met haar knappe speelfilmdebuut Out of Love (2016), over een destructieve liefdesrelatie, liet Aguilera Valdebenito al zien dat ze niet terugschrikt voor lastige onderwerpen. Haar personages zijn geen lieverdjes en je hoeft ze ook niet leuk te vinden. Ze toont al hun menselijke zwaktes én goede kanten.
Haar langverwachte tweede speelfilm doet daar nog een schepje bovenop door de humor te zoeken in zwartgallige situaties. Dat is gewaagd en vraagt om een goede balans, maar na een sterk begin schiet Treat Her like a Lady een beetje alle kanten op. De film is vaak geestig en een tikje surrealistisch, maar soms ook uiterst dramatisch, bijvoorbeeld bij een levensgevaarlijke situatie die de kinderen bedreigt. Dezelfde gespletenheid zit in Sandra’s gedrag, dat varieert van onredelijk tot logisch en doordacht.
Het geeft het ongemakkelijke gevoel dat te veel mensen met tegenstrijdige ideeën zich met Aguilera’s scenario hebben bemoeid. Al kan het ook zo zijn dat de regisseur het precies zo wilde hebben; ze is er eigenzinnig genoeg voor. In elk geval heeft ze een volstrekt unieke film gecreëerd, met twee personages die je niet snel vergeet: de impulsieve Sandra en haar berustende dochter Harrie.
Drama
★★★☆☆
Regie Paloma Aguilera Valdebenito.
Met Nienke Plas, Claude Musungayi, Aimee Klaasenbos, Lucinda Sedoc, Delilah Warcup-van Eyck.
110 min., in 69 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant