Met finales spelen zijn ze niet bepaald bekend bij het nederige Rayo Vallecano, de derde club uit Madrid. Toch staat de club woensdag in de finale van de Conference League, een mijlpaal in de 102-jarige clubgeschiedenis.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant.
Wie in Madrid een stadionrondleiding onderneemt door het aftandse Estadio de Vallecas, thuisbasis van Rayo Vallecano, treft daar een behoorlijk lege prijzenkast aan. Zeker als je het vergelijkt met stadsgenoten Real en Atlético, die beide meerdere nationale en Europese prijzen op hun naam hebben staan.
De grootste prijs voor Rayo dateert uit het seizoen 2017-2018, toen het zichzelf tot kampioen kroonde van de Segunda División, het tweede niveau in Spanje.
Woensdag kan daar verandering in komen voor de bescheiden Spaanse volksclub. Voor het eerst in haar 102-jarige geschiedenis staat Rayo in een finale – een Europese bekerfinale welteverstaan. Een mijlpaal op zich, waarmee niemand binnen of buiten de club rekening had gehouden.
Normaal gesproken vecht de club om lijfsbehoud in de Primera División, een doel dat dit seizoen pas twee weken geleden werd bereikt.
Europees voetbal is een zeldzaamheid voor de club. Slechts één keer eerder, in het seizoen 2000-2001, speelde Rayo in een Europees toernooi. Toen mocht het op basis van het Fair Play-klassement deelnemen aan de toenmalige Uefa Cup (voorloper van de Europa League), omdat de club het seizoen daarvoor de minste gele en rode kaarten had gekregen. Het team behaalde toen de kwartfinales, waarin het werd uitgeschakeld door Deportivo Alavés, dat de finale zou bereiken tegen Liverpool FC.
De jaren erna waren moeilijk voor de club uit de Madrileense arbeiderswijk Vallecas. In slechts drie seizoenen na het Europese avontuur degradeerden ze naar het derde niveau in Spanje. Na vier jaar in die competitie klommen ze in 2008 weer uit het dal. Sindsdien pendelt de club tussen de Primera en Segunda División.
Ondanks het huidige Europese succes lijdt het voor de club met een van de laagste begrotingen uit La Liga geen twijfel waar de prioriteiten liggen. ‘We zijn geboren om in de Primera División te overleven’, zo vatte de huidige trainer Iñigo Pérez (38) de sportieve ambities van de club dit seizoen samen.
Het is deze uit Baskenland afkomstige tacticus aan wie Rayo Vallecano haar recente successen deels heeft te danken. Twee seizoenen geleden kwam hij halverwege het seizoen aan het roer en wist hij degradatie te ontlopen.
Vorig seizoen vierde de club haar 100-jarige bestaan en eindigde net als dit seizoen als achtste. Daarmee verzekerde het team zich van deelname aan de Conference League. ‘Toen ik hier aankwam, hing er een negatieve sfeer’, aldus Pérez tijdens het laatste persmoment voor de finale. ‘In die tijd waren hier geen zestig journalisten. Nu is het precies het tegenovergestelde.’
Na 276 wedstrijden bij verschillende Spaanse profclubs hield Pérez het in 2022 als speler voor gezien en maakte hij de overstap naar het trainerschap. Eerst als assistent-trainer bij Rayo, later als hoofdtrainer. Coach zijn is zijn ‘passie’, zei hij eerder tegen The Athletic, de internationale sportuitgave van The New York Times. ‘Ik geniet veel meer van het leven als coach dan als speler.’
Spaanse media noemden Pérez tijdens zijn voetbalcarrière ook wel ‘een coach gevangen in het lichaam van een voetballer’.
Pérez laat Rayo graag met hoge intensiteit en zogeheten man-tegen-manpressing spelen. Middels die ‘geordende chaos’ wil hij de bal zo snel mogelijk veroveren en kansen creëren.
Deze tactiek wierp zijn vruchten af: in de knock-outfase legde Rayo achtereenvolgens Samsunspor, AEK Athene en RC Strasbourg over de knie. Of de opponent in de finale, Crystal Palace, eenzelfde lot beschoren is, zal woensdag in Leipzig blijken. Pérez denkt dat Rayo met name bij spelhervattingen kwetsbaar is.
Voorafgaand aan de finale wordt de welbespraakte Pérez, die in de belangstelling staat van Ajax maar al een mondeling akkoord zou hebben bereikt met Villareal, gevraagd naar wat Rayo Vallecano voor hem betekent. ‘We zijn het perfecte voorbeeld van het principe dat in het leven en in de sport zij die veel verliezen het kunnen redden’, is zijn poëtische antwoord.
Ook is het sportieve succes van de club in zijn ogen niet los te zien van de trouwe aanhang. ‘De supporters gedragen zich op een manier die we op het veld moeten nabootsen. Er is een wisselwerking.’
Die wisselwerking tussen spelers en fans werd in aanloop naar de finale eens te meer zichtbaar toen bleek dat een aantal Rayo-supporters was opgelicht en niet-bestaande bustickets naar Leipzig hadden gekocht. Nadat medefans een inzamelingsactie waren begonnen om ze toch te helpen, doneerde ook een aantal spelers uit de selectie geld. ‘In Leipzig zal geen enkele Vallecano ontbreken’, berichtte vleugelverdediger Iván Balliu over de inzamelingsactie. ‘Wat een geweldige groep hebben we toch!’
Luister hieronder naar onze podcast de Volkskrant Elke Dag. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant