De Volkskrant volgt drie migranten in hun dagelijks bestaan. Hoe vinden ze hun weg in Nederland, hoe ziet hun leven eruit en wat zijn hun verwachtingen? Deze week vertellen Diyaas kinderen over hun studie in Den Haag.
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over asiel, migratie en de multiculturele samenleving.
Studeren op de Haagse Hogeschool is in veel opzichten een aangename ervaring voor Bisan en Nour Ghanem. ‘In Syrië werd ik uitgelachen als ik vertelde over mijn toekomstdromen’, vertelt Bisan. Nour knikt: ‘Hier nemen docenten ons wel serieus. Ze denken zelfs mee.’
Nour (20) en Bisan (22) zijn kinderen van Diyaa Ghanem, de Syrische statushouder die de Volkskrant sinds 2024 volgt. Diyaas vrouw en drie kinderen zijn in november via gezinshereniging in Nederland gearriveerd. De oudste twee, zoon Nour en dochter Bisan, zitten sinds februari in de schakelklas van de Haagse Hogeschool, een traject voor vluchtelingen die willen gaan studeren.
Naam: Diyaa Ghanem
Leeftijd: 54
Komt uit: Al Suwayda
Woont in: Noordwijkerhout
Beroep: radiodiagnostisch assistent
In Nederland sinds: februari 2022
‘We krijgen nu nog alleen Engels en Nederlands’, vertelt Nour, die voordat hij hierheen kwam zelf al Nederlands was gaan leren en inmiddels basisniveau A2 heeft. ‘In september ga ik naar de tweede fase, dan komen er andere vakken bij. Welke dat zijn, hangt af van de studierichting die ik kies.’ Bisan heeft nog tot februari nodig om die stap te maken. ‘Het is ingewikkeld, twee talen tegelijk leren en ook zorgen dat ik mijn Arabisch niet verlies.’
Het is dinsdagmiddag, de twee hebben de hele ochtend Nederlandse les gehad en lopen door het imposante gebouw richting de kantine. ‘De eerste dag kregen we een plattegrond, maar ik verdwaal alsnog’, zegt Bisan lachend. Beiden spreken goed Engels. ‘Maar taalles zoals we die hier krijgen, met grammatica en dergelijke, is nieuw voor ons. In Syrië hebben we zelf Engels geleerd door films te kijken en muziek te luisteren.’
Over deze serie
De Volkskrant volgt drie migranten in hun dagelijks bestaan. Hoe vinden ze hun weg in Nederland, hoe ziet hun leven eruit en wat zijn hun verwachtingen? Alle afleveringen vindt u hier.
Op de begane grond stoppen ze bij een groot praktijklokaal waar een vleugel staat. ‘Ik kom hier veel in de pauzes’, vertelt Nour terwijl hij plaatsneemt achter de piano en begint te spelen. Zijn zus pingelt mee op de gitaar. Terwijl Nours vingers soepel over de toetsen glijden, ontspannen zijn schouders en gezicht. ‘Ik mis de piano die ik in Syrië had’, zegt hij. ‘Ik heb er een gezien op Marktplaats maar die kan ik niet betalen. Dus ik ben op zoek naar een bijbaan.’
Even later in de kantine komt Bisan haar Syrische klasgenoot Abed tegen. ‘Een groot deel van onze medestudenten is Arabisch, maar ik heb ook Russische, Chinese en Turkse klasgenoten’, vertelt ze. ‘Hij is heel grappig’, zegt ze met een hoofdbeweging naar Abed. ‘Eigenlijk zijn het allemaal leuke mensen met een open geest, ik heb al veel vrienden gemaakt.’
Als de protesten tegen asielzoekerscentra ter sprake komen, vallen ze even stil. ‘Wij komen uit een verschrikkelijke oorlog en kregen hier een thuis’, zegt Nour. ‘Zonder thuis is het onmogelijk om te dromen of om iets te bereiken in het leven. Nederland verleent ons dus een gunst, we moeten dankbaar zijn.’ Bisan is het daarmee eens, maar vindt het oneerlijk dat alle vluchtelingen over één kam worden geschoren. ‘Niet iedereen heeft een uitkering.’
‘Soms ben ik bang dat ze ons terugsturen’, zegt Nour. ‘Dat idee is zo angstaanjagend dat ik er niet over wil nadenken.’ Bisan pulkt wat aan haar zwarte glitternagellak en kijkt naar haar broer. ‘Ik denk dat we hier mogen blijven als we hard werken.’
Bisan denkt vaak terug aan Syrië. ‘De gevoelens overspoelen me alsof ik daar nog ben’, vertelt ze. ‘De geluiden en beelden van de oorlog zitten in mijn hoofd, het lukt me niet die herinneringen weg te duwen.’ Nour heeft juist het tegenovergestelde. ‘Soms vragen mensen hoe het daar was. Als ik me dat probeer te herinneren, komt er niks.’ Thuis hebben ze het er niet veel over, om hun zusje Shams (10) niet te belasten: ‘We hopen dat zij die zware tijd vergeet.’
Vanuit hun huis is het ongeveer anderhalf uur reizen naar school. Nour fietst eerst naar Sassenheim en neemt daar de trein naar Den Haag. Bisan houdt minder van fietsen. Ze neemt de bus naar Leiden en vanaf daar de trein. ‘Al onze klasgenoten wonen dichterbij’, zegt ze. ‘Maar ik ben toch blij dat we in Noordwijkerhout wonen, het is er heel prettig.’ Ook Nour zou niet van woonplaats willen wisselen: ‘Het is lekker ver van alle herrie.’
Ze merken er niets van negativiteit over vluchtelingen. ‘Al onze buren zijn aardig’, zegt Nour. Zo is er een buurman die helpt met een boormachine en een buurvrouw die in december met een doos kerstversiering kwam aanzetten toen ze zag dat hun kerstboom nog kaal was. ‘We proberen ons niet te veel aan te trekken van wat politici zeggen’, aldus Nour. ‘We focussen op ons eigen leven.’
De grote vraag is wat ze gaan studeren als ze klaar zijn met de schakelklas. Nour wil piloot worden, daarover bestaat geen twijfel. Maar om tot dat opleidingstraject te worden toegelaten, moet hij de Nederlandse nationaliteit hebben. En die mag hij pas over vierenhalf jaar aanvragen. ‘Voor de tussentijd overweeg ik cybersecurity’, zegt hij terwijl hij van zijn warme chocomel nipt. ‘Mijn docent Engels opperde luchtvaarttechniek, daar denk ik ook over na.’
Bisan dacht aanvankelijk aan farmacie. ‘Maar laatst ben ik naar de open dag internationale bedrijfskunde geweest en dat lijkt me ook heel leuk.’ Ze lacht: ‘Er zijn verwarrend veel opties.’ In Syrië was dat totaal anders, daar bepaalde de overheid welke vervolgstudie ze konden doen: ‘Ik kreeg een studie economie toegewezen, maar door de oorlog moest ik die afbreken.’ Ze vindt het bijzonder hoe de Haagse Hogeschool haar begeleidt bij haar keuze: ‘Ze luisteren echt naar mijn mening, dat heb ik in Syrië nooit meegemaakt.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant