Hij overwoog elke dag om zijn debuutalbum niet uit te brengen. Toen zijn Stockholmsvy onverwacht een hit werd, durfde de Zweedse artiest Hannes (33) er pas op te vertrouwen. Nu komt hij met God Bless Sweden naar een uitverkocht Paradiso.
Zweden zit diep verankerd in Hannes Jonsson. Heel diep. Naast Stockholmsvy dragen twee van de negen nummers op het album God Bless Sweden de naam van regio’s die hem vormden: Skåne en Småland. ‘Het is een eerbetoon aan waar mijn familie vandaan komt en het landschap waarin ik ben opgegroeid’, vertelt Jonsson, artiestennaam Hannes, via Zoom vanuit een zonovergoten schilderstudio aan de rand van Stockholm.
Zijn Engels klinkt wat roestig; hij geeft meteen eerlijk toe dat hij nerveus is om een interview in een andere taal te doen. Toch schrijft en zingt hij vrijwel uitsluitend in het Engels. ‘Ik wil dat iedereen mijn muziek kan horen. Ik wil erkenning.’
Jonsson bracht in 2017 zijn eerste nummer uit: I Went to the Jungle, een wat rommelig funkexperiment waar hij liever niet meer naar luistert. Alleen al het noemen van de titel doet hem in lachen uitbarsten. ‘Funk bullshit’, zegt hij hoofdschuddend. ‘Ik wilde het verwijderen, maar het is toch een stukje geschiedenis.’
Grote indruk maakte het nummer destijds niet. Latere nummers hadden meer succes. Voor zijn ep When the City Sleeps uit 2021 werd hij genomineerd voor een Zweedse Grammy en een jaar later bleek Stockholmsvy, een broeierige popsong samen met zangeres Waterbaby, een onverwachte katalysator. Die bracht hem in 2023 onder meer naar festival Eurosonic Noorderslag in Groningen en het groeide langzaam uit tot een internationale hit.
Zijn muziek beweegt ergens tussen r&b, jazz en dromerige pop, en klinkt vooral alsof ze ’s nachts is ontstaan. ‘Als je ’s nachts de lichten van Stockholm ziet’, zegt hij, ‘dan voel je mijn muziek misschien nog beter.’
De teksten op God Bless Sweden gaan zelden letterlijk over de Zweedse hoofdstad, maar de schaduw ervan valt nadrukkelijk over de plaat. Veel van de nummers ontstonden verspreid over de afgelopen vijf jaar en bestaan inmiddels zo lang dat hij het album half grappend eerder een ‘best of’ noemt dan zijn debuutplaat.
Jarenlang woonde Jonsson met drie vrienden in een huis met een grote tuin net buiten het centrum, op een plek die volgens hem soms nauwelijks als Stockholm voelde. Veel van het album schreef hij vanuit herinneringen aan nachten in dat huis en in kleine restaurants, taxi’s en verlopen kroegjes waar mensen uit alle hoeken van de wereld samenkomen. ‘Van die plekken waar je je goed voelt als je binnenkomt, maar waar ook altijd iets treurigs in de lucht hangt’, zegt hij.
De albumtitel is overigens minder doordacht dan je misschien zou vermoeden. ‘Ik moet je eerlijk zeggen: ik vond God Bless Sweden gewoon cool klinken.’
Jonsson groeide op in Aneby in de streek Småland, een dorp van vierduizend inwoners, met bossen direct voor het huis. Jarenlang wilde hij er zo snel mogelijk weg, naar de grote stad. Inmiddels kijkt hij anders naar die streek. ‘Ik denk niet dat ik deze muziek had gemaakt als ik daar niet was opgegroeid.’
Dat hoor je onmiskenbaar terug in de melancholie van het album, gevormd door zowel de stilte van Småland als de nachten van Stockholm.
Het had weinig gescheeld of er was nooit een debuut geweest. ‘Ik dacht echt vaak: waar ben ik in hemelsnaam mee bezig?’
Niet zozeer door de muziek zelf, maar door alles eromheen. Hij runt samen met zijn producer Marcus White een eigen label, Earthriseonthemoon, doet veel zelf en raakte tijdens het proces langzaam uitgeput door mails, deadlines en het eindeloos leven met nummers die soms al jaren oud waren.
‘Sommige songs ken ik zó lang dat ik ze bijna beu werd’, zegt hij. ‘Het gaat bij mij altijd op en neer. Ik word verliefd op muziek en raak er ook weer op uitgekeken.’
Dat twijfelen hoort inmiddels bij zijn creatieve proces. Jonsson spreekt er opvallend nuchter over, alsof hij zich heeft neergelegd bij die grilligheid. ‘Het moest eerst slecht voelen voordat het goed kon voelen’, zegt hij met een lach.
Nu het album uit is, voelt het alsof hij eindelijk wordt beloond. Letterlijk, want van het succes van Stockholmsvy alleen betaalt hij inmiddels zijn huur. Over dat succes klinkt hij zelf nog altijd verbaasd. ‘Er zijn zóveel getalenteerde muzikanten’, zegt hij. ‘Natuurlijk geloof ik dat ik talent heb, maar ik denk ook dat ik gewoon ontzettend veel geluk heb gehad.’
Welke nummers iets losmaken bij miljoenen luisteraars valt nauwelijks te voorspellen, denkt hij. ‘Je blijft gewoon doorgaan en ineens gebeurt er iets. Het voelt bijna als de loterij.’
Muziek is inmiddels zijn enige doel geworden; een plan B is er niet. Dus wacht hij simpelweg tot de verliefdheid terugkeert als die weer eens verdwijnt – ergens tussen een wandeling door Stockholm en een avond met vrienden.
‘Het wordt pas echt eng als het gevoel helemaal niet meer terugkomt’, zegt hij. ‘Wat moet ik dan met mijn leven?’
‘Maar goed’, lacht hij zijn somberte weg, ‘het leven is sowieso een bizarre ervaring.’
Hannes treedt op 27 mei op in Paradiso, Amsterdam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant