Daniëlle van de Donk beleefde de afgelopen maanden de moeilijkste periode uit haar carrière. De 34-jarige Oranje-international raakte wéér geblesseerd en dacht zelfs even aan stoppen. "Mijn moeder zei: 'Ach meisje, stop er toch mee.'"
Van de Donk straalt ondanks de hevige regenval in Zeist tijdens de training van Oranje. In het shirt van haar amateurclub SV Valkenswaard wint ze met haar groepje het spelletje voetbalbowling, waarna ze het uitschreeuwt van vreugde.
Het fanatisme en de vechtlust spatten er bij Van de Donk altijd vanaf, maar het plezier op het veld was de afgelopen maanden ver te zoeken. "Ik heb de zwaarste periode uit mijn leven meegemaakt", vertelt Van de Donk na de training in Zeist.
De vedette liep na het teleurstellende EK van vorige zomer een zware knieblessure op en stond maandenlang aan de kant. Ze maakte in januari eindelijk haar rentree, maar dat was van korte duur.
Van de Donk moest haar rentree bij Oranje uitstellen vanwege fysieke klachten en viel in maart weer geblesseerd uit bij haar club London City Lionesses. "Toen ik hoorde dat ik weer geblesseerd was, kon ik alleen maar huilen", zegt Van de Donk. "Ik stond naast mijn vrouw en viel haar direct in de armen. Ik kon niet meer."
Van de Donk moest voor de derde keer in één seizoen herstellen van een blessure. "Mentaal was dat echt zwaar. Ik kreeg klap na klap na klap. Je wil zo graag gewoon voetballen, maar in plaats daarvan sta je in de gym. Ik wilde niet meer."
Van de Donk vond op moeilijke dagen steun bij haar vrouw Ellie Carpenter, die bij Chelsea speelt. "Zij heeft mij er echt doorheen geholpen", zegt Van de Donk, terwijl er een glimlach op haar gezicht verschijnt. "Bij haar hoef ik niet altijd leuk te zijn en kan ik verdrietig zijn. En ze weet hoe het is om geblesseerd te zijn. Dat begrip is heel fijn."
De 172-voudig Oranje-international geeft toe dat ze tijdens die zware periode twijfelde over het voortzetten van haar carrière. "Dat spookt zeker door je hoofd. Mijn moeder zei zelfs: 'Ach meisje, stop er toch mee.' Die vond het zo zielig."
Toch zette Van de Donk door. "Vaak voelde ik me twee dagen helemaal kut en zielig", vertelt ze openhartig. "Maar vervolgens ging de knop weer om." Van de Donk deed er alles om zo snel mogelijk terug te keren en slaagde daarin.
Op 16 mei maakte ze haar rentree bij Londen City Lionesses. Ze maakte als invaller zelfs een doelpunt. "Toen ik eenmaal de bal weer aan mijn voeten had, voelde dat geweldig. Het verdriet was meteen weg. Ik ben weer happy."
En dus maakt Van de Donk als vanouds weer deel uit van de Oranjevrouwen, die deze week twee cruciale WK-kwalificatieduels spelen. "Ik had na deze zware periode eigenlijk geen rekening gehouden met een oproep", vertelt ze.
Oranje plaatst zich bij twee zeges óf een misstap van Frankrijk rechtstreeks voor het WK van 2027. Voor Van de Donk kan dat haar zevende eindtoernooi worden, al durft ze daar nog niet over na te denken. Het WK in Brazilië voelt nog veel te ver weg.
"Mijn doel is nu: de eerstvolgende wedstrijd spelen", zegt Van de Donk. "Ik durf niet meer verder vooruit te kijken. Het voelt nu vooral als een bonus om bij Oranje te zijn. Nadat ik zoveel tegenslagen heb gehad, wil ik nu vooral mezelf beschermen."
Toch hoopt Van de Donk stiekem dat het WK in 2027 het slotstuk wordt van haar loopbaan. "Maar als ik volgend jaar nog zo'n seizoen draai, kan ik het WK wel vergeten. Ik had het ook begrepen als ik nu niet was opgeroepen. Maar ik ben heel blij dat ik er weer bij zit."
Source: Nu.nl sport