Bad Dragons Een iconische zeeslag schudt de boel direct flink op in Westeros. De burgeroorlog komt eindelijk op gang in deze spinoff van Game of Thrones.
Lord Corlys Velaryon – alias ‘de Zeeslang’ – tijdens de epische ‘Battle of the Gullet’ in House of the Dragon
House of Dragon, seizoen 3. Showrunner Ryan Condal
Met Emma D’Arcy, Matt Smith, Olivia Cooke,
8 afl van circa een uur. Te zien op HBO Max.
Op basis van 4 afleveringen:
Geen grote veldslag of onvoorziene wending. In plaats daarvan eindigde het tweede seizoen van House of the Dragon in 2024 met een minutenlange montage van alle verschillende legers en drakenrijders van Westeros die zich opmaakten voor de strijd. Een die pas gevochten zou worden in het volgende seizoen. ‘Ietwat teleurstellend’ was daarom de consensus onder de fans over deze seizoenfinale.
Nu beweert showrunner Ryan Condal van de prequel van Game of Thrones stellig dat hij niet luistert naar ‘het rumoer’ over zijn serie. En onlangs, tijdens een virtuele persconferentie ter promotie van het nieuwe, derde seizoen, benadrukte hij nogmaals dat hij en zijn schrijversteam zich niet laten leiden door wat er over de serie gezegd wordt („we hebben altijd een plan gehad en houden ons daaraan”). Toch gaat House of the Dragon ditmaal opvallend snel over tot bloedvergieten.
Al in de eerste aflevering komen al die marcherende soldaten, de honderden schepen die klaarlagen in de Gullet, het smalle stuk water dat de Narrow Sea verbindt met Blackwater Bay en hoofdstad King’s Landing, en het handjevol rondcirkelende draken en hun berijders tot een explosieve confrontatie. En nog voordat de eindcredits over het scherm rollen zijn legers in vlammen opgegaan, vloten gezonken en is zelfs een hoofdpersonage omgekomen.
De Battle of the Gullet heet deze confrontatie. Een belangrijk moment in Fire & Blood, het boek van George R.R. Martin over de ondergang van huize Targaryen waarop de serie is gebaseerd, en de grootste zeeslag die ooit heeft plaatsgevonden in de geschiedenis van Westeros. Dat House of the Dragon de iconische battle in één aflevering laat plaatsvinden, noemt Condal daarom trots ‘het meest waanzinnige dat ooit op televisie is geprobeerd’. En toegegeven, de slag die vrijwel de hele tweede helft van de aflevering beslaat, zal eenieder die snakte naar wat actie en redelijk realistisch ogende CGI-draken, direct tevredenstellen.
Belangrijker voor het overkoepelende verhaal echter is het feit dat de gebeurtenissen in de Gullet een sneeuwbaleffect hebben op de tot dat moment toch een beetje sudderende oorlog tussen Team Groen en Team Zwart. Want de strijd tussen de nakomelingen van Alicent Hightower (Olivia Cooke), waaronder koning Aegon (Tom Glynn-Carney), en haar voormalige jeugdvriendin Rhaenyra Targaryen (Emma D’Arcy), die meent de rechtmatige koningin van de Seven Kingdoms te zijn, sleepte zich in het vorige seizoen toch aardig voort.
Wat hierin precies verandert na de zeeslag, mogen we niet verklappen van HBO. Maar het is geen spoiler om te zeggen dat House of the Dragon vanaf de derde aflevering van dit seizoen bijna voelt als een andere serie. Een waarin plots een beetje lucht is, en zelfs wat humor.
D’Arcy, die als de volwassen Rhaenyra Targaryen in het vorige seizoen vooral gefrustreerd was en opgesloten leek in de donkere zalen van Dragonstone, mag dit seizoen eindelijk meer gezichtsuitdrukkingen gebruiken. Indrukwekkend acteerwerk in de tweede aflevering zal de acteur ongetwijfeld een Emmy-nominatie opleveren. Vooral in aflevering drie valt een andere, vermakelijkere kant van Rhaenyra positief op. En ook Matt Smith wiens Daemon Targaryen in het vorige seizoen eindeloos met zijn eigen demonen vocht, is – wellicht door die ervaring – dit keer een stuk minder eendimensionaal.
Een nieuwe toevoeging aan de cast dit seizoen is James Norton (Happy Valley) als Lord Ormond Hightower, de neef van Alicent die zich tot een nieuwe, gevaarlijke tegenstander van Rhaenyra ontpopt. Norton speelt hem met zichtbaar plezier: Ormond voelt als een ander soort vijand dan House of the Dragon tot nu toe zag. Deze man is niet opgegroeid binnen de muren van de Red Keep en heeft eigen waarden en eigenaardigheden. Wreed is Ormond ook (uiteraard, het blijft Westeros), zelfs al oogt hij nobel en rechtvaardig. Dat laatste maakt hem onvoorspelbaar, en dus interessant om naar te kijken.
Dat geldt ook voor de scènes tussen de eerder uit King’s Landing gevluchte Koning Aegon en Larys Strong (Matthew Needham), twee kreupele mannen die min of door Westeros roadtrippen en op plekken komen die vooral de vertroetelde koning nooit voor mogelijk had gehouden. Deze scènes doen denken aan het originele Game of Thrones, waarin altijd wel een paar personages van de ene plek naar de andere reisden. Maar het herinnert ook aan de nieuwste spin-off A Knight of the Seven Kingdoms die eerder dit jaar uitkwam en uitzonderlijk positieve reacties kreeg van kijkers en critici: een serie die luchtigheid en humor hoog in het vaandel heeft.
Maar showrunner Condal zal zich niet door dat succes hebben laten beïnvloeden. Dat kan ook niet, want het maken van CGI-draken duurt zo’n zeven maanden, dus het derde seizoen was eind vorig jaar al opgenomen. Daarbij moet de toon in de tweede helft van dit seizoen toch snel weer duisterder worden. House of the Dragon vertelt immers een Shakespeareaans familiedrama dat wordt uitgevochten als een burgeroorlog en leidt tot de vernietiging van alle draken.
„En nu begint het”, zegt Lord Ormond dan ook aan het eind van aflevering vier. De start is veelbelovend.