Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Behalve als je een archeoloog bent die diep in de Mexicaanse jungle op een onaangeroerde Mayastad stuit, is het aardige aan de tijd dat je elk moment opnieuw de toekomst binnenstruikelt. O, denk je dan, dus zó ziet het er hier uit. En meteen erna: dat had ik eigenlijk wel verwacht. Zeker op de korte baan lijkt de toekomst zo veel op het verleden dat je soms vergeet dat de tijd daadwerkelijk verstrijkt.
Er zijn uitzonderingen. Hittegolven bijvoorbeeld – ook al las ik dat hittegolven inmiddels allang geen uitzonderingen meer zijn. Bij Weeronline hebben ze daarom nu de ‘superhittegolf’ verzonnen: vijf dagen boven de 30 graden, waarvan drie boven de 35. Zelfs als het gaat om het onleefbaar maken van de eigen planeet verbetert de mens zich onafgebroken.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Wie weet wat de toekomst nog brengt? De jumbohittegolf (mét supermarktreclames tijdens de hydration breaks)? De megablubberpowerhittegolf? Die tikken we ook nog wel aan, ijverige diersoort als we zijn. Citius, altius, calidius. Of, om met de student aan het Canal Saint-Martin te spreken die werd geciteerd in de dinsdagreportage van Eline Huisman: ‘En dan te bedenken dat dit de minst hete zomer wordt die we vanaf nu gaan meemaken.’
Dit is ’m dus, de toekomst. Met alles wat erbij hoort. Smogwaarschuwing. De airco-paradox. Tropenrooster. Hittekoepel. Hittegolf. Hittestress. Hittegids. Hitteprotocol. Hittetips. Code Oranje. KNMI-klimaatadviseur Lone Mokkenstorm. Barbecuecijfer. Uitzonderlijk hoge stroomprijs. El Niño. Code oranje. Koelteplekken. ‘Mijd de airfryer.’ Minder treinen. Mobiele airco’s. Geen Thuisbezorgd-bezorging. Vrolijke plaatjes van volle terrassen en kinderen in open water. ‘Hang je gordijnen buiten.’ Honden in auto’s. Spetterbadjes. Code oranje. Tijdelijk afnemende eetlust, maar elk hittenieuwtje, hoorde ik hoofdredacteur Pieter Klok op Radio 1 zeggen, wordt ‘gevroten’. Voor klimaatnieuws krijg je de handen niet op elkaar, weeractualiteit blijkt een publiekstrekker uit de zeldzame buitencategorie waartoe ook ‘Gigaruzie Dumfries en Virgil’ en ‘Vrouw bevalt van alligatorbaby’ behoren.
De zinnen smelten nog voor je doorhebt wat ze betekenen. Juist op de dagen waarop je aan den lijve ervaart dat we veel meer zouden moeten doen, verdient het aanbeveling zo weinig mogelijk te doen.
Een paar weken geleden las ik Svetlana Aleksijevitsj’ boek over Tsjernobyl, een bundel getuigenverslagen van mensen die erbij waren toen de kerncentrale ontplofte: omwonenden, hulpverleners, wetenschappers, journalisten en vluchtelingen. Uit de gesprekken met wetenschappers steeg vooral verbijstering op over de leugens van de machthebbers, de uit trots en incompetentie gehouwen inertie van de gezagsdragers die de bevolking in het ongewisse lieten over alle gevaren. Ik las het en dacht onwillekeurig aan het klimaatbeleid van de afgelopen dertig jaar, aan de politici, bedrijven en burgers wier chronische behoudzucht was gaan stinken naar treuzelachtigheid, kleuterachtigheid en leugenachtigheid.
En nu zitten we met de gevolgen, met de gordijnen dicht en de ventilator op maximaal. ’s Avonds verkleven we op de bank. Eerst klam, dan vochtig, en ten slotte ondraaglijk plakkerig. Zodra iemand gaat verzitten en zijn huid losmaakt van die van de ander, weerklinkt het geluid van vakantiezwembaden, omkranst door een filterende plastic richel waaruit, in de roerloze uren rond de siësta, een zacht, zuigend gegorgel opstijgt. Het geluid van een toekomst die steeds opnieuw aanbreekt. En weer, en weer, en weer.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant