Door alle geëtaleerde tegenzin ontnam het kabinet zichzelf de kans om een groots gebaar te maken jegens de gaststudenten uit Gaza.
is chef van de politieke redactie.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Daar waren ze dan toch, woensdag op Schiphol: de studenten die Gaza mochten verlaten om hier een poging te doen hun leven weer een beetje op de rails te krijgen en hun studiecapaciteiten te benutten. Daar is op zichzelf niets bijzonders aan: Nederlandse universiteiten gunnen jaarlijks vele visa aan studenten van buiten de EU – bij voorkeur aan jongeren voor wie studeren niet vanzelfsprekend is vanwege de situatie in hun thuisland.
Er zijn weinig jongeren op wie die situatie zo volstrekt vanzelfsprekend van toepassing is als op studenten uit Gaza. Onlangs nog stelden de Verenigde Naties vast dat het onderwijs ter plekke door de oorlog totaal is ontwricht: 90 procent van de schoolgebouwen is zwaar getroffen door Israëlische bombardementen. Als je het als welvarend land belangrijk vindt om een klein deel van je uitstekende onderwijscapaciteiten te delen met mensen die het minder getroffen hebben, staan Gazaanse jongeren wel ergens vooraan in de rij.
Helaas is niets vanzelfsprekend zodra het in Den Haag over Israël en Gaza gaat. De angst om de Israëlische regering voor het hoofd te stoten, zit er stevig in bij een groot deel van de Tweede Kamer. En bij het kabinet, dat er niet in slaagde van de komst van de studenten een mooi medemenselijk gebaar te maken.
Er was immers één praktisch probleem: hun visa en hun studieplekken waren geregeld, hun papieren lagen klaar, maar ze konden Gaza niet verlaten zonder diplomatieke hulp en logistieke ondersteuning van Nederland. Israël controleert de grensovergangen en beschouwt elke Palestijn als een potentiële terrorist.
Anders dan Italië, dat in mei al zeventig Palestijnse studenten evacueerde, besloot het kabinet in een kleingeestige bui om zich in de rechtbank te verzetten tegen de inspanningsverplichting om de studenten te helpen bij hun reis. Dat mislukte uiteindelijk: de rechter zag geen reden waarom Nederland de ‘relatief kleine inspanning’ niet zou leveren.
Pas daarna kwam minister Berendsen van Buitenlandse Zaken in actie, toch net iets te laat om nog van een grootse geste te kunnen spreken. Wat hem tegenhield, bleek uit de reactie van coalitiepartner VVD, die het allemaal maar niets vindt en de hele kwestie terugbrengt tot de benepen evergreen van het asieldebat: wat nou als de studenten via de achterdeur asiel aanvragen en dus nooit meer weggaan?
Daarop volgde ook nog de uit de lucht gegrepen claim dat de aanwezigheid van Palestijnen op Nederlandse universiteiten de veiligheid van Joodse studenten bedreigt.
Daarmee verwoordt de VVD het sentiment dat in het kabinet-Schoof dominant was. In het kabinet-Jetten heeft dat, na alle mitsen en maren, in dit geval dan toch het onderspit gedolven. Misschien geeft dat D66 en het CDA de impuls om het kabinet vanaf nu te dwingen zich wat minder terughoudend op te stellen tegenover de regering-Netanyahu.
Alleen al het feit dat een VN-expertcommissie woensdag vaststelde dat Israël in Gaza bewust kinderen tot doelwit van de oorlogsstrategie heeft gemaakt, zou meer dan genoeg reden moeten zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant