In ‘Silent Rebellion’ staat de 15-jarige Emma op het punt haar eer én haar dromen te verliezen als ze zwanger raakt na een verkrachting. Het opent haar de ogen voor wat echt goed is en wat fout in haar Zwitserse dorp anno 1943.
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
Je gedraagt je zoals het hoort. Deugdzaamheid is in het neutrale Zwitserland in 1943 zó belangrijk dat er een prijs voor wordt uitgereikt in het grensdorp waar de 15-jarige Emma woont. Wat ze zou willen doen met het geld, weet ze wel, vertelt ze de commissie: een opleiding tot verpleegster volgen.
Een droomkandidaat. Tot ze zwanger raakt. Door een verkrachting, maar Emma weet dondersgoed dat dát niet uitmaakt. Ongetrouwd en met een dikke buik de prijs ophalen is onfatsoenlijk en dus ondenkbaar. Ze moet de prijs weigeren óf een oplossing zoeken. Emma probeert er verschillende, maar haar bewegingsruimte in de verstikkende protestantse gemeenschap is beperkt.
Wat is fatsoenlijk eigenlijk? Wie bepaalt dat en waarom? Dat zijn de vragen die stilletjes onder elke scène van Silent Rebellion liggen, ook los van het verhaal van Emma. Is het rechtschapen om een vrouw die een affaire had rücksichtslos te verstoten uit de gemeenschap? Is het netjes om vluchtende Joodse families over de grens te jagen terwijl ze dan een gewisse dood tegemoetgaan? Is het voorbeeldig om weg te kijken onder het motto dat ‘de regering het juiste doet’?
Regisseur Marie-Elsa Sgualdo schetst in haar speelfilmdebuut een wereld waarin Emma ziet hoe de écht eerzame mensen het doorgaans afleggen tegen de hypocrieten. Grégoire Colin heeft een fraaie rol als de sympathieke pastoor die hier langzaam maar zeker aan onderdoor gaat.
Toch blijft Emma vragen stellen. Ze legt zich niet zomaar neer bij ‘hoe het hoort’. Al blijft het een moeizaam traject, waarin ze langzaam maar zeker de wetten en regels van zich afschudt.
Sgualdo’s regie is kalm, met zorgzame aandacht voor de omgeving. Met een shot van rondscharrelende kippen op het erf laat ze zien wat Emma’s toekomst zal zijn. Het ongekamde haar van Emma’s zusje en de rafels aan hun kleding vertellen van alles over hun status. De fraaie shots van de natuur en het slimme gebruik van muziek bieden korte momenten van lucht. De verkrachting en een poging tot abortus zijn beide sensitief verbeeld, zonder de ernst ervan teniet te doen.
De film wordt gedragen door actrice Lila Gueneau, die het meest zegt als ze zwijgt. Achter haar ogen ontvouwt zich een complete wereld, een groeiende honger naar leven die zich niet laat stillen. Dat maakt dat je als kijker hoopvol bij haar blijft, wat er ook gebeurt, en dat het allerlaatste shot van Silent Rebellion jubelend blijft nazinderen.
Drama
★★★★☆
Regie Marie-Elsa Sgualdo
Met Lila Gueneau, Grégoire Colin, Thomas Doret
98 min., in 40 zalen.