‘Omaha’ is het speelfilmdebuut van regisseur Cole Webley. Een vader rijdt halsoverkop met zijn kinderen naar Nebraska, maar doordat het vertelperspectief bij zijn jonge dochter ligt, is het moeilijk te doorgronden wat hier nou echt aan de hand is.
Een vader trommelt zijn kinderen uit bed voor een roadtrip, maar zijn bezorgde blik verraadt dat dit geen gezellig vakantie-uitje wordt.
‘Nebraska’, antwoordt de naamloze vader (John Magaro) wanneer zijn dochtertje Ella vraagt waar ze naartoe gaan. Met haar jongere broertje Charlie is ze in de auto gezet. Veel meenemen konden ze niet. Wat kleren, een foto van mama en Rex, de golden retriever.
Het antwoord klinkt willekeurig. Een bestemming om een bestemming te hebben. Pas vlak voor de aftiteling legt een tekstje uit dat die bestemming niet willekeurig was, wat de film in een ander licht stelt. Wat eraan voorafgaat is, zonder die kennis achteraf, een indrukwekkend speelfilmdebuut.
Daarin laat regisseur Cole Webley veel onuitgesproken. Dat komt deels door het perspectief dat hij kiest. We zien de gebeurtenissen voornamelijk door de ogen van Ella, die net oud genoeg is om te beseffen dat er iets aan de hand is, maar nog niet oud genoeg om de implicaties te doorgronden. Die tweeledigheid wordt knap neergezet door Molly Belle Wright, die tijdens de opnamen 10 werd.
Ook de kijker weet niet precies waarom de vader doet wat hij doet. Terwijl hij en Ella de auto, die niet wil starten, aanduwen om de straat uit te rijden, is nog net te zien hoe de sheriff een briefje op de deur plakt met een bericht over een executieverkoop. Hoewel dit ook pas uit de tekst aan het einde blijkt (en uit een paar aanwijzingen op de achtergrond, zoals een verkiezingsposter voor John McCain), speelt de film zich af rond de financiële crisis van 2008.
Het grootste deel van Omaha bestaat uit de autorit naar Nebraska. De zon schijnt uitbundig en de kleuren zijn warm en verzadigd. Er wordt gevliegerd op de zoutvlakten van Bonneville, luchtgitaar gespeeld in de auto en gezwommen in het zwembad van een motel. Maar aan alles voel je dat deze ‘idylle’ met rafelende draden bijeen wordt gehouden.
In kleine momenten toont de film die rafelranden: de bezorgde blik van vader als Ella om een dollar vraagt voor een ijsje. Hoe hij, terwijl ze weer eens ergens langs de weg fastfood eten, buiten staat te bellen, zijn hand gespannen om de rand van de telefooncel geklemd.
John Magaro is het soort acteur van wie je soms vergeet dat hij in een film zat. Niet omdat hij niet goed is, maar omdat hij zo in zijn rollen verdwijnt. Hier heeft hij de lastige taak om een personage te spelen dat we nooit helemaal ontcijferen. Maar ook al weten we nooit echt wat er in hem omgaat, je voelt het gewicht dat op zijn schouders drukt.
Er zijn meer films gemaakt over de gevolgen van de financiële crisis voor de levens van gewone Amerikanen, ook in de vorm van roadtrips. Omaha voelt dan ook nergens radicaal vernieuwend, maar weet zich te onderscheiden door zo veel tussen de regels te laten bestaan.
Drama
★★★★☆
Regie Cole Webley
Met John Magaro, Molly Belle Wright, Wyatt Solis
83 min., in 41 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant