Thijs Römer twijfelt of hij er goed aan heeft gedaan de slachtoffers van zijn online zedenmisbruik van te voren niet in te lichten over het toneelstuk dat hij schreef. De afgelopen week stond de acteur in het theater, wat leidde tot flinke kritiek.
Römer schreef Een vorm van eenzaamheid over de tijd na zijn veroordeling. De acteur werd in 2023 veroordeeld voor online zedenmisbruik tot een celstraf van drie maanden, waarvan twee voorwaardelijk, een werkstraf van 240 uur, een schadevergoeding van zo'n 13.600 euro aan de drie slachtoffers en verplichte therapie.
De afgelopen jaren hield Römer zich op de achtergrond, maar nu zijn voorstelling voorlopig tot een einde komt, gaf hij toch een interview aan Mischa Blok op NPO Radio 1.
Er kwam veel kritiek op Een vorm van eenzaamheid. Want waarom een voorstelling maken over zijn eigen verhaal? En waarom zijn de drie vrouwen met wie Römer online zedendelicten pleegde toen zij minderjarig waren niet vooraf geïnformeerd? Römer begrijpt die vragen. Vooral de tweede houdt hem bezig.
"Ik heb vanaf het moment dat dit begon meerdere keren geprobeerd om contact te krijgen," zegt Römer over het proces. Dat gebeurde volgens hem via de advocaat van de slachtoffers, het Openbaar Ministerie en uiteindelijk via de rechter. Een gesprek kwam er nooit. De advocaat in kwestie, Maartje Schaap, liet eerder aan NU.nl weten dat er slechts één poging werd gedaan tot mediation, nadat de acteur gedagvaard was.
Toen de zaak juridisch was afgerond, besloot Römer de voorstelling te maken zonder opnieuw contact te zoeken. De afgelopen dagen is hij gaan twijfelen. "Met terugwerkende kracht weet ik niet of ik de juiste keuze heb gemaakt."
Blok houdt hem voor dat de vrouwen via hun advocaat hebben laten weten dat ze de voorstelling ervaren als "een trap na". "Het was een kleine moeite geweest een berichtje te sturen," aldus de presentatrice.
"Dat kan ik me heel goed voorstellen", erkent Römer. "Maar stuur je een mededeling? Vraag je permissie? Vraag je wat zij ervan vinden? Daar ben ik eigenlijk niet uit."
"Wat rest is stilte," is een tekst uit Een vorm van eenzaamheid, die Römer woensdagavond voor de zesde en voorlopig laatste keer opvoerde. Het citaat komt oorspronkelijk uit Hamlet, het toneelstuk van William Shakespeare. "Ik heb dat altijd een indrukwekkende tekst gevonden. Het is ook de stilte geweest van de afgelopen tijd", zegt de acteur.
Die stilte doorbreekt hij nu bewust. Waarom precies, weet hij zelf niet helemaal. "Ik heb natuurlijk heel lang helemaal geen interview gedaan en dat voelde ook goed," zegt hij. "Alles wat ik te zeggen heb, zeg ik op het toneel. Maar nu voelde het goed om dat af te sluiten met toch een interview en een persoonlijk verhaal. Ook voor de mensen die de voorstelling niet gezien hebben."
Het idee voor een voorstelling kwam van zijn oom, producent en voormalig Talpa-directeur Paul Römer. "Hij zei uit het niets: waarom doe je het niet op toneel? Toen dacht ik: ja. Dan kan het genuanceerd. Ik kan er de tijd voor nemen."
Over de voorstelling zelf zegt de acteur dat hij bewust dicht bij zijn eigen ervaringen is gebleven. Niet om opnieuw de juridische discussie te voeren, maar juist om die achter zich te laten. "Ik wilde niet alsnog proberen te vechten voor mijn gelijk. Dat proces is afgerond."
De verplichte therapiesessies, waarin werd gereflecteerd op de gebeurtenissen, noemt de acteur "heel verhelderend". "Ik ging uit van mijn eigen grenzen en de dingen die ik leuk vond. Er ging een bepaalde naïviteit van uit. Misschien ook wel dommigheid."
Volgens de acteur veranderde zijn blik toen hij werd geconfronteerd met de impact van zijn handelen op anderen. "Als je hoort dat wat voor jou iets anders betekende voor een ander, en zeker op een negatieve manier, dan kan je niet anders dan naar jezelf kijken."
Toch leek er tijdens de zittingen nog geen sprake van enig inzicht. In de voorstelling confronteert zijn beste vriend Yorick Zwart hem met de indruk die hij tijdens de rechtszaak maakte. Hij omschrijft hem als "afstandelijk" en "empathieloos". Zelf zegt Römer dat hij destijds "'op slot' zat". "Alle goede bedoelingen waren er, maar er kwam niets van terecht. Ik kon niet meer bij mijn gevoel", zegt de acteur over de rechtszaak.
"Ik wilde daar heel graag open en transparant zijn en ook naar de drie vrouwen toe op een goede, waardige manier mijn verantwoordelijkheden nemen en sorry zeggen. Dat is helemaal niet goed gegaan."
Juist daarom wilde hij deze voorstelling maken. Om alsnog te zeggen wat hij toen niet kon zeggen. "Meer vanuit empathie spreken. Op een goede manier mijn excuses aanbieden." Volgens de acteur is de voorstelling erin geslaagd de boodschap over te brengen die hij tijdens de rechtszaak niet wist te verwoorden."
Waar zijn terugkeer uiteindelijk toe leidt, weet Römer niet. "De volgende stap? Ik weet het echt niet."
Source: Nu.nl algemeen