is televisierecensent voor de Volkskrant.
Sinds ze voor de derde keer een herseninfarct heeft gehad, heeft de 80-jarige Joanita soms het gevoel dat haar hoofd vol flitslampen zit. ‘Ik lijk wel een ouwe muts, en dat ben ik natuurlijk ook. Maar dat vind ik nog het allerergste: dat je ineens moet gaan zitten. Zo ben ik helemaal niet.’
Al na een paar minuten van De grannies van Amsterdam (Omroep Max) is het duidelijk wat ze daarmee bedoelt. Joanita heeft helemaal geen tijd om even te zitten. Daarvoor willen zij en haar vriendinnen nog veel te veel beleven.
Het tweede seizoen van de realityserie, over de avonturen van een vriendinnengroep op leeftijd, stond eerder al op NPO Start en is sinds woensdag dagelijks te zien op NPO 3. Net als in het vorige seizoen kibbelen Joanita, Tonneke (68), Mug (79) en Lorraine (75) liefdevol met elkaar, flirten ze onbeschaamd met jongemannen en zitten ze zo veel mogelijk op terrasjes.
Alleen moeten ze dat deze keer doen zonder hun vijfde vriendin, de extravagante Jocelyn. Ze overleed vlak na de opnamen voor het eerste seizoen. ‘Het wordt nooit meer hetzelfde, want zij was echt de kers op de taart’, zegt Tonneke. Aangeslagen staren de vier naar een foto waarop Jocelyn haar borsten verbergt achter een schaal gebak: een pagina uit een naaktkalender met foto’s van alle grannies – een grote droom van hun overleden vriendin.
Bij elk hoogtepunt staat het viertal er even bij stil dat ze niet meer compleet zijn. Als de naaktkalender een succes blijkt, zijn ze vooral verdrietig dat Jocelyn dat niet kan meemaken. Joanita vertelt dat ze haar dood nog steeds moeilijk een plekje kan geven. ‘Dan denk je toch van: hoe is het mogelijk? Ik ben over mijn herseninfarct heen gekomen, voor de zoveelste keer, en zij is er niet meer.’
Maar die zwaarmoedigheid zet nooit de toon. Dat laten de vriendinnen niet gebeuren. Wanneer Joanita na haar herseninfarct thuiskomt uit het revalidatiecentrum, overtuigt de spitsvondige Tonneke haar ervan dat de bos bloemen op tafel van een geheime aanbidder is. ‘Ik moet dan gewoon een frats uithalen’, verklaart ze. ‘Even de zwaarte doorbreken.’
Het levert fijne, soms zelfs inspirerende feelgoodtelevisie op. Wanneer Lorraine haar verjaardag op een bowlingbaan viert, twijfelt Joanita eerst, omdat haar vingers te veel pijn doen om een bowlingbal vast te houden. Uiteindelijk doet ze gewoon mee, met behulp van een glijbaantje.
Dat je niet bij de pakken moet neerzitten, is natuurlijk geen baanbrekend inzicht. Maar het is wel goed – ongeacht je leeftijd – om daar eens in de zoveel tijd aan te worden herinnerd. Geen straf dus, dat er later dit jaar alweer een derde seizoen gepland staat. Het format van De grannies vertoont nog geen ouderdomskwalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant