De lezersbrieven! Over Veteranendag, het overleg tussen de EU en de Taliban, Tucker Carlson en het verdelen van zorgtaken.
Mooi dat we dit weekend weer Veteranendag hebben en onze waardering laten blijken voor alles wat (oud-)militairen hebben bijgedragen aan het oplossen van problemen in de wereld.
Hoe leuk zou het zijn als het ministerie van Defensie ook eens de niet-uitgezonden militairen, dus niet ingezet bij oorlogshandelingen en vredesmissies, maar die wel anderhalf tot twee jonge jaren ingeleverd hebben om als dienstplichtig militair in een sombere kazerne door te brengen om de Koude Oorlog van ons af te houden, zou laten weten ook deze opoffering te waarderen?
Voor de meesten waren het jaren die normaal voor werkervaring of studie konden dienen, maar nagenoeg onbezoldigd werden ‘versleten’. Na beëindiging van deze (verplichte) inzet voor het vaderland heeft niemand ooit nog wat vernomen van de overheid. Maar misschien komt het er ooit nog van?
Ad Heijboer, Muiden
‘Nederland sluit aan bij omstreden Taliban-overleg in Brussel’ zette mij aan het denken. Nederland benadrukt dat de gesprekken met de Taliban geen stap richting normalisering zijn. Dat kan zo zijn. Maar normalisering begint meestal niet met een officiële erkenning.
Vier jaar geleden was een overleg met de Taliban in Brussel nauwelijks voorstelbaar. Nu gaat de discussie vooral nog over de voorwaarden waaronder zo’n gesprek plaatsvindt. Dat is op zichzelf al een verandering.
De Taliban zijn niet wezenlijk veranderd. Hun behandeling van vrouwen en meisjes evenmin. Toch blijken praktische belangen uiteindelijk sterker dan diplomatieke afstand.
Misschien verloopt normalisering niet via één groot besluit, maar via een reeks kleine stappen die steeds gewoner worden. Misschien begint erkenning niet wanneer wij een regime accepteren, maar wanneer wij ons er niet meer over verbazen dat we ermee praten.
Maartje van Meijel, Venray
Veel van de gevluchte Afghanen in Nederland waren in dienst van Nederlandse bedrijven ten tijde van de Amerikaanse bezetting van Afghanistan. Ze zijn vluchtelingen die binnen zijn gekomen door een uitnodiging van de Nederlandse regering.
Ik ken er één. Werkzaam geweest bij een ngo, gevlucht onder erbarmelijke omstandigheden met vrouw en twee jonge dochters – herinnert u zich de goot langs het vliegveld bij Kabul? Heel hard gewerkt in Nederland, school en banen in de horeca. En nu is hij klaar.
Maar dankzij de nieuwe wetgeving: geen verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd. Zijn vrouw doet vrijwilligerswerk, zijn kinderen zitten op school, Moet hij dan terug naar Afghanistan waar de Taliban regelmatig bij zijn oude ouders informeert waar de verrader is gebleven?
Moeten zijn vrouw en twee dochters gesluierd en monddood gemaakt worden? En is er kans op een toekomst opbouwen als er geen enkele zekerheid is over vervolg? Welke werkgever investeert in zo’n persoon?
En dan lees ik dat de Taliban praat met Europa over de terugkeer van afgewezen vluchtelingen. Praten met zo’n verwerpelijk regime dat het meteen viert als een diplomatieke overwinning. Ik word er verdrietig en boos over.
Lynne Konigsberger, Houten
Mooi te lezen dat Tucker Carlson, de invloedrijke rechtse podcastmaker en voormalig boegbeeld van Fox News, zijn steun aan de Republikeinse Partij heeft ingetrokken. Nadat hij eerder ook al excuses aanbood voor zijn steun aan Donald Trump. Minder mooi is dat we aan dit soort mensen niets hebben. Wat we nodig hebben zijn mensen die nadenken vóórdat ze iets roepen.
Erik de Vroom, Leiden
Toen onze kinderen in het begin van de zero’s werden geboren, kozen wij, ons inziens heel vanzelfsprekend, ervoor allebei evenveel te blijven werken en de zorgtaken te verdelen. Vaak verzuchtten vriendinnen en collega’s in de jaren daarna dat ik wel bofte met zo’n man. ‘Hij ook met mij!’, werd mijn reactie. Tegen mijn man werd dat namelijk nooit gezegd. En wat blijkt anno 2026 uit onderzoek? Ook onze kinderen hebben geboft.
Nanette Haze, Nijmegen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant