Lezersbrieven U schreef ons over rookvrij dineren, Trumps deal met Iran en mannenhobby’s.
Een bord aan het hek van een sportclub geeft aan dat het een rookvrij buitensportterrein betreft. Ruim driekwart van de Nederlanders wil een actief rookvrij beleid in Nederland.
Het is ruim tweeëndertig graden, de zon staat goed, en op tafel staat een kleine viering: voor mij een ossenhaas, voor mijn partner een kreeft, allebei van het soort waar je niet over uitweidt omdat je dan sentimenteel wordt. Naast ons, op een goeie meter afstand, klikt een aansteker. En daar komt-ie: een grijsblauwe sliert die zich, alsof het zo hoort, over beide borden vlijt. We betalen een klein vermogen voor het eten en krijgen de Marlboro van de buurman er gratis bij.
Laat ik eerlijk zijn over de aantallen, want de roker roept altijd meteen „vrijheid”. In 2025 rookte nog 17,8 procent van de volwassen Nederlanders. In 2014 was dat ruim een kwart volgens het CBS. Een op de vijf, dus, en die ene bepaalt op het terras de lucht voor de andere vier. Dat is geen vrijheid. Dat is een veto, uitgedeeld door wie het hardst opsteekt.
Nu hoor ik de kroegbaas al. Een rookverbod is voor hem de doodsteek, zegt hij, 90 procent van zijn klanten rookt, en het binnenverbod kostte hem destijds een kwart van de omzet. Daar zit wat in, en ik gun hem zijn bruine café met zijn trouwe pafkliek. Maar laten we niet doen alsof een terras vol biertjes hetzelfde is als een terras waar mensen kreeft eten. In de brasserie waar de keuken de kassa vult, kost een rookvrij terras niets; dat hebben de ondernemers die het gewoon deden allang gemerkt. Het is dus geen kwestie van failliet gaan. Het is een kwestie van durven kiezen.Kijk eens over de grens, naar het land dat wij stiekem als de trage neef zien. De Belgen verbieden roken op het terras vanaf 2027, niet met een bordje en een vriendelijk verzoek, maar met een boete tot in de duizenden euro’s. Zweden deed het al in 2019. Milaan, Spanje, half Europa schuift dezelfde kant op, en zelfs Brussel sprak vorig jaar uit dat het terras rookvrij hoort te worden. Frankrijk maakte ondertussen de stranden en de parken rookvrij; alleen het terras hielden ze net buiten schot, waarschijnlijk omdat een Fransman zonder sigaret op een terras ophoudt Frans te zijn. Wij doen helemaal niets en noemen dat tolerantie. Want ja, het is vrijheid. Het mooiste is het advies dat je krijgt als je er iets van zegt. „Heeft u last? Gaat u dan lekker binnen zitten.” Daar zit de hele omgekeerde wereld in één zin. Vier van de vijf mensen mogen verkassen, zodat de vijfde kan blijven paffen. In welk ander gezelschap sturen we de meerderheid naar binnen voor de minderheid? Onze borden zijn intussen koud. De ossenhaas smaakt vaag naar shag, de kreeft naar asbak.
Vrijheid, blijheid.
Richard Steenland Breda
De titel Vanaf deze kant van het Kanaal is het makkelijk ‘I told you so’ te zeggen (18/6) klinkt erg uit de hoogte, want heel veel Britten en zeker degenen met een beetje kennis van zaken, wisten dat zelf ook.
Een zeer prominente Brit, namelijk de voormalige premier en conservatief John Major, heeft zich hierover bijvoorbeeld niet lang voor het Brexit-referendum duidelijk uitgesproken.
Het interview is terug te vinden op YouTube. Hij waarschuwt met talloze argumenten dat Brexit zeer negatief zal uitpakken en noemde de Brexit-campagne deceitful and dishonest. Ook aan de Engelse kant zullen velen kunnen zeggen I told you so.
Steven Clausing Rijswijk
Vorige maand (9/5) betoogde ik in mijn essay Trumps Griekse tragedie kent geen katharsis dat de oorlog tegen Iran sterk doet denken aan Aischylos’ tragedie, waarbij Trump net als Xerxes in dit verhaal de grote verliezer is.
Inmiddels heeft Trump een vernederende ‘deal’ gesloten met de winnaar, het misdadige Iraanse regime, en ingestemd met het betalen van herstelbetalingen van vele miljarden. Het doet ditmaal denken aan het Verdrag van Versailles dat in 1919 een eind maakte aan de Eerste Wereldoorlog en de toenmalige verliezer Duitsland opzadelde met torenhoge herstelbetalingen.
In een roman zou zo’n plot volstrekt ongeloofwaardig zijn, maar in de realiteit is alles mogelijk. Marx schreef ooit: in de geschiedenis vindt iedere gebeurtenis tweemaal plaats: de eerste keer als tragedie, de tweede keer als klucht. Je zou Trumps ondertekening in Versailles van zijn zoveelste ‘beste deal ooit’ een klucht kunnen noemen, ware het niet dat deze ‘klucht’ duizenden of misschien zelfs wel tienduizenden doden, enorme verwoestingen en een wereldwijde economische ontwrichting heeft gekost, het Iraanse regime heeft versterkt en de ellende van het Iraanse volk enkel nog maar groter heeft gemaakt. Maar zoals verwacht is er bij Trump van enige katharsis nog steeds geen sprake.
Jos de Mul Molenhoek
Op zich heeft Fred Jenner een vrij komische ingezonden NRC-brief geschreven vol met taalvondsten over Forum voor Democratie (19/6). Hij ontwaart een verzameling exoten, die elkaar gevonden hebben in vreemdelingenhaat en complotdenken. Ook ‘de koortsdromen van gesjeesde ideologen’ en ‘de lage sneuvelbereidheid’ wanneer het Poetin-regime binnen marcheert zijn komische voltreffers.
Ware het niet dat het in gronde genomen diep treurig is dat met dergelijke weerlegbare klinkklare onzin kostbare (in meerdere opzichten) Kamerzetels bezet worden. Daarmee wordt het de wereld inblazen van klinkklare onzin een verdienmodel. Terugkerende vraag is of de financiering van deze op het tweede gezicht niet zo onschuldige rebellenclub beperkt blijft tot de Nederlandse belastingbetaler.
Maarten Rácz Enschede
„Je kunt een vrouw eigenlijk niet harder raken dan door haar liefhebberij te ridiculiseren. Het is daar, in die momenten van ongewapende overgave om een Zweedse woordpuzzel, of een cake uit de oven, dat ze het kwetsbaarst zijn. Onthoud dat mannen, voor degenen die het echt verdienen.”Uitspraak van een vrouwenhater uit de manosphere? Nee, het is een tekst uit de column van Sarah Sluimer (19/6). Alleen heb ik de woorden man en vrouw omgedraaid. En waar Sluimer de ‘typische’ mannelijke hobby’s voetbal en vissen gebruikt, staan nu de ‘vrouwenhobby’s’.Het blijkt een dunne lijn te zijn tussen ironie en humorloze stereotyperingen. Sarah Sluimer heeft ‘m niet scherp.
Jos Groenenboom Maassluis