Oranje is los op het WK, sloot de groep na een simpele zege op Tunesië (3-1) af als winnaar en voetbalt in de ronde van de laatste 32 tegen Marokko. Om 3.00 uur ’s nachts Nederlandse tijd, vroeg op de dinsdag. In Monterrey, Mexico, is het dan 19.00 uur in de warme maandagavond.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Wat begon als een oranje bolderkar, is nu op sommige trajecten een vrij snel, soepel rijdend treintje in flitsend oranje tint. Maar soms ook kraakt en piept het voertuig aan alle kanten. Het Nederlands elftal besloot in regenachtig Kansas City, waar de verwachte storm een omweg had genomen, de groepsfase van het WK: drie duels, zeven punten, tien doelpunten gemaakt, vier tegen.
Het was af en toe een schiettent, waarin Nederland best een doelpunt of zes had kunnen maken. Het doelsaldo zegt nochtans genoeg; redelijk makkelijk scoren, dankzij meerdere schutters. Te veel goals tegen, ook uit spelhervattingen. Tunesië scoorde uit een hoekschop, net als Japan een week geleden.
In de strijd met Japan om de nagestreefde eerste plaats in de eindstand van de groep was er lange tijd niets aan de hand, totdat Nederland na rust een doelpunt incasseerde en Japan vrijwel gelijktijdig een voorsprong nam tegen Zweden. Nog één doelpunt en Japan was eerste in de virtuele stand. In dat geval was Brazilië de volgende tegenstander geweest. Maar Oranje scoorde opnieuw en Zweden maakte gelijk. Marokko dus als opponent. Nummer 7 (Marokko) tegen 8 op de kort voor het WK bijgewerkte wereldranglijst. In Nederland leven bovendien meer dan 400 duizend mensen van Marokkaanse afkomst.
De bal gaat bij Nederland soms vol zelfvertrouwen van station naar station, en soms een station voorbij, van fel oranje naar fel oranje. Het ziet er mooi en gestileerd uit in de nok van het stadion. Maar de foutenlast moet omlaag om werkelijk aspiraties te hebben op de geambieerde titel. De ploeg van bondscoach Ronald Koeman wisselt in tempo en speelt met flair en vertrouwen, mooi en klassiek over de vleugels. Maar zelfs het zwakke Tunesië kreeg een paar behoorlijke kansen, mede omdat het spel nog vol slordigheden zit, mogelijk ook omdat het duel al na zeven minuten beslist leek.
Groeien in het toernooi, is het adagium, elke wedstrijd verbeteren. Dat is de kunst. En in feite begint het WK opnieuw. Van het Nederlands elftal mocht je simpelweg verwachten dat de ploeg zich in een veld van 48 landen eenvoudig plaatste voor de laatste 32. Marokko als volgende tegenstander, de Afrikaans kampioen, al denken ze daar in Senegal anders over na de omstreden finale van de laatste Afrika Cup. Mocht dat goed aflopen, dan is het perspectief op de kwartfinales behoorlijk, met de winnaar van Canada - Zwitserland als tegenstander.
Het is de vraag in hoeverre tegenstanders van meer niveau, waaronder Marokko, vaker profiteren van de laksheid, of de soms vreemde missers bij Oranje. Stadion Arrowhead zat vrijwel vol supporters met een poncho, die de voorspellingen van noodweer trotseerden. Het was voor het eerst dat Nederland in de open lucht voetbalde dit toernooi, en voor het eerst dat een WK-duel van Oranje onder leiding stond van een vrouw: Katia Garcia. Het viel achteraf mee met het weer. Hoog in het stadion oogde het spel bij vlagen rustgevend, en is het een kwestie van schroeven en schroefjes aandraaien in de machine, met Frenkie de Jong als machinist, kort voor zijn defensie.
Nee, niet alles ging goed. Veel balverlies, Donyell Malen ronduit ongelukkig als rechtsbuiten, al is hij door zijn snelheid altijd dreigend. Slechte schoten, terwijl in de voorbeschouwing door Ronald Koeman was gezegd dat zijn mannen best wat vaker mogen schieten. Telkens hingen donkere wolken, die voortdurend van tint veranderden, boven het stadion. Tunesië, gedesillusioneerd na twee dikke nederlagen, bleek een vrij apathische ploeg, terneergeslagen door een trainerswissel tijdens het toernooi en het goochelen met spelsystemen, van drie naar twee centrale verdedigers en weer terug. De halve Nederlander Omar Rekik, twee keer basisspeler, zat deze keer op de bank bij het elftal van Hervé Renard, dat in spelbepaler Hannibal Mejbri zijn beste speler heeft.
Nederland, met Nathan Aké als vervanger voor Micky van de Ven, die bij een gele kaart geschorst zou zijn voor de volgende ronde, won gemakkelijk, maar de eerste kans was voor Ismaël Gharbi. Hij dook van dichtbij op tussen verdedigers en schoot over. Denzel Dumfries zette even later voor en Eliyes Skhiri schoot de bal in eigen doel. Zo, dat ging makkelijk. Tijjani Reijnders nam weer even later een vrije trap, Virgil van Dijk kopte door en Brian Brobbey schoot van dichtbij fraai in voor zijn derde doelpunt van het toernooi.
Het leek vaak nergens op, wat Tunesië deed. Na de 2-0 gingen de spelers even kort in overleg, en na de rust was al afgetrapt toen de Adelaars van Carthago ontdekten dat hun aanvoerder nog niet terug was op het veld. En toch scoorde Tunesië kort na rust, weer een tegendoelpunt uit een hoekschop, genomen van Mejbri en ingekopt door Hazem Mastouri. Kort daarna scoorde verdediger Jan Paul van Hecke, een van de beste Nederlanders dit WK, met een kopbal, na een hoekschop van Reijnders. Slimani raakte de bal nog met de kruin. Koeman wisselde in de slotfase veelvuldig, waarbij Crysencio Summerville opnieuw sprankelde.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant