WK voetbal
Dit is het dagelijkse commentaar van NRC. Het bevatmeningen, interpretaties en keuzes. Ze worden geschreven door een groepredacteuren, geselecteerd door de hoofdredacteur. In de commentaren laat NRC zien waar het voor staat. Commentaren bieden de lezer eenhandvat, een invalshoek, het is ‘eerste hulp’ bij het nieuws van de dag.
Wie er schuilgaat achter de sociale media-accounts van FreddyLA7, weet vrijwel niemand op aarde. ‘Freddy’ is een mannelijke Duitse voetbalfan, die met aanstekelijk enthousiasme zijn nationale ploeg aanmoedigt tijdens het WK voetbal. Zijn gezicht houdt hij verborgen. Freddy deelt pretentieloos wat hij meemaakt. Vrolijke posts van hem op X gaan volledig viral, soms met honderdduizenden likes: over zijn ontbijt, zijn motel langs de snelweg of toevallige ontmoetingen. Alsof Freddy de wereld impliciet wijst op een tijd toen alles nog normaal en simpel was. Toen je nog gewoon plezier kon hebben om een sport. En toen houden van Amerika geen politieke stellingname was, maar alleen liefde voor een land of cultuur.
Die tijd heeft nooit écht bestaan, natuurlijk. Nostalgie vertekent het verleden. Maar de sport van Gianni Infantino in het land van Donald Trump, de 2026-editie van het WK voetbal, beloofde op voorhand weinig goeds. Beide werelden trekken al jaren veel te intiem met elkaar op, met een potsierlijke FIFA-vredesprijs voor Donald Trump als lachwekkend dieptepunt. De FIFA met zijn corruptie, waarin zelfverrijking bovenaan staat. En de regering-Trump met de verachting voor bondgenoten en de internationale rechtsorde. Het is op zijn allerzachtst gezegd een evenement met dubieuze trekken.
Het WK, groter dan ooit, is nu twee weken bezig. En gelukkig, de sport is nog niet kapot. Het evenement is met 48 landen groter dan ooit. Dat is een uiting van de megalomanie van de FIFA, maar maakt het WK ironisch genoeg ook tot een ontzagwekkende internationale sportbeleving. Kansloze, maar voetbalgekke naties hebben zichzelf weten te kwalificeren en maken soms voor het eerst mee dat hun land mee mag doen op dit podium. De stadions zitten vol, veel voller dan aanvankelijk verwacht. De meeste wedstrijden zijn doelpuntrijk en aantrekkelijk. Wereldwijd wordt er door miljarden kijkers meegekeken en meegeleefd.
In Congo, verscheurd door oorlog en genocide, wordt feest gevierd nu het nationale voetbalelftal opgewassen blijkt tegen wereldmacht Portugal. In Gaza komen Palestijnen samen in ziekenhuizen om hun telefoons op te laden, zodat ze Spanje (veruit het populairste WK-elftal in Gaza) kunnen aanmoedigen. Het elftal van Curaçao, met name keeper Eloy Room, herschrijft de geschiedenis van de jonge natie. Landen met totaal verschillende speelstijlen, supporters en culturen komen samen en maken er, tot nu toe, een feest van. Kom daar nog maar eens om.
Het WK – met de VS, Canada en Mexico als gastlanden – kende pijnlijke incidenten. De behandeling van het elftal van Iran, dat na de eerste en tweede wedstrijd in de VS meteen het land uit moest, is schaamteloos. Een Somalische scheidsrechter werd niet toegelaten, een Iraakse voetballer urenlang scherp ondervraagd. Toegangskaarten zijn absurd duur en die hoge prijs maakt van voetbal kijken een elite-aangelegenheid. Precies wat voetbal niet zou moeten zijn.
Gianni Infantino wilde dat het WK de viering van de FIFA zou worden. De beleving van dit evenement laat zien dat voetbal sterker is dan deze organisatie, gelukkig maar. De uitbreiding naar 48 deelnemende landen was ingegeven door ijdelheid en commerciële belangen, maar bereikt een totaal ander doel: globalisering. Het WK voetbal laat de wereld weer eens juichen. En daar was de afgelopen jaren weinig aanleiding toe.