Grondwetsartikel 23 laat zich niet makkelijk afschaffen. Maar was het nou echt de bedoeling om ook een FvD-school te subsidiëren?
is chef van de politieke redactie.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Bij het ministerie van Onderwijs kunnen ze het ook niet helpen, althans niet zo een-twee-drie: de Renaissance-basisschool van Forum voor Democratie in Almere heropent in augustus haar deuren. En dit keer met subsidie van de overheid.
Forum heeft aan alle wettelijke voorwaarden voldaan. Er is aantoonbaar voldoende belangstelling, er ligt een positief advies over de onderwijskwaliteit en er is een schoolplan dat belooft ‘ouderwetse aandacht’ te besteden aan basisvaardigheden als rekenen en schrijven (‘met de pen’). Zo mag de onderwijsinspectie het horen.
Het probleem ligt dan ook niet daar, maar bij het hele idee. Voor FvD-oprichter Thierry Baudet is een eigen onderwijstak een onmisbare pijler in het streven naar een maatschappelijke beweging die tegenwicht moet bieden aan ‘het sinds de jaren zestig gebouwde geraffineerde netwerk waarin gelijkgestemden elkaar continu de bal toespelen’.
Forum wil een eigen ecosysteem. ‘Om onze eigen ambtenaren op te leiden, onze eigen specialisten en talking heads te produceren, om economisch, sociaal, cultureel, intellectueel en financieel sterk te worden. Om een zuil te bouwen, kortom.’
Een eigen zuil. In de klas komt dat neer op aparte leertrajecten voor jongens en meisjes, ‘omdat we de biologische verschillen tussen de seksen erkennen’, en op het uitdragen van de overtuiging ‘dat het oude Europa béter was dan het nieuwe’. Iedereen die FvD in de Tweede Kamer in de afgelopen jaren heeft gevolgd, snapt wat daarmee wordt bedoeld.
Zo gebeurt in het onderwijs wat eerder al met het omroepbestel gebeurde: terwijl in het midden van de Tweede Kamer met grote zorg wordt gedebatteerd over de uiteenvallende samenleving waarin mensen elkaar te weinig ontmoeten, wordt hier en daar op de flanken juist gewerkt aan maximale polarisatie. Vermolmde wetgeving die in de vorige eeuw was bedoeld om de emancipatie van bevolkingsgroepen te ondersteunen, wordt nu gebruikt om bevolkingsgroepen tegen elkaar uit te spelen.
Op zichzelf is dat voldoende aanleiding voor een fundamenteel debat over Grondwetsartikel 23, dat sinds jaar en dag regelt dat confessionele en algemeen bijzondere scholen net zo veel overheidsgeld ontvangen als het openbaar onderwijs.
Al deze hele eeuw roept dat steeds opnieuw oplaaiend debat op over de vraag of het voor de samenleving niet beter zou zijn als andersdenkenden elkaar in deze tijd van bubbelvorming dan ten minste nog treffen in de klaslokalen.
De geschiedenis van die debatten leert echter ook dat ze nergens toe leiden: een grondwetswijziging heeft veel voeten in de aarde en te veel invloedrijke groepen hebben belang bij het behoud van artikel 23. Onbegrijpelijk is wel dat de laatste ‘gewone’ wetswijziging nog niet zo lang geleden de onderwijsvrijheid nog wat verder vergrootte ‘om meer ruimte te scheppen voor nieuwe initiatieven’. Zo verviel de oude eis dat een school moest behoren tot een erkende godsdienstige of onderwijskundige richting.
Toen al waarschuwden critici dat die uitnodiging tot creativiteit zou gaan leiden tot meer segregatie. De lat ging omlaag en Baudet springt er nu lachend overheen. Zou er nog een Kamermeerderheid bestaan die dat genoeg reden vindt om eens serieus te overwegen of het nu niet wat al te gemakkelijk is gemaakt?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant